Ο Ανδρέας Λεντάκης


                                       20 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΛΕΝΤΑΚΗ 

Με αφορμή την συμπλήρωση 20 χρόνων, από την απώλεια του Ανδρέα Λεντάκη, ο Σταμάτης Μάκρας, μας έστειλε το παρακάτω κείμενο:

                                                                      ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

‘’Το μυαλό του ανθρώπου είναι σαν το αλεξίπτωτο, λειτουργεί καλύτερα όταν ανοίγει’’. Θα προσπαθήσω σήμερα, να σας περιγράψω, ένα ενδιαφέρον γεγονός, που εξελίχτηκε στην Αντίς Αμπέμπα, πριν από 65-70 χρόνια και ελπίζω πως δεν θα περιμένει κανείς, να το κάνω με πολλές λεπτομέρειες.

Ήταν μεταξύ 1948-1950, όταν η Δημοτική Αρχή της Αντίς Αμπέμπας, διοργάνωσε μια εκδήλωση στην αίθουσα τελετών της Δημαρχίας. Σε αυτήν κάλεσε το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων στην Αιθιοπία, να συμμετέχει και να παρουσιάσει κάτι το ‘’ενδιαφέρον’’.

Το αρχηγείο του σώματος, ζήτησε από τον αείμνηστο και αγαπημένο μου φίλο, Ανδρέα Λεντάκη, να επιλέξει άτομα, που θα μπορούσαν να συμμετέχουν στην παρουσίαση δυο θεατρικών έργων στην εκδήλωση. Τα έργα που επιλέχτηκαν ήταν οι κωμωδίες ‘’Ο Οδοντίατρος και ο Ασθενής’’ και ‘’Οι Μπατίρηδες’’.

Ο Αντρίκος (όπως τον αποκαλούσα) μου πρότεινε να παίξω στην κωμωδία ‘’Οι Μπατίρηδες’’ και να έχω τον ρόλο του ‘’Απένταρου’’, ενώ τον ρόλο του ‘Άφραγκου’’ τον έδωσε στον Γιάννη Μαμαλίγκα. Στην άλλη κωμωδία, ‘’Ο Οδοντίατρος και ο Ασθενής’’, τον ρόλο του ασθενή έπαιξε ο Κλεάνθης Καραγιάννης.

Το πρόβλημα ήταν πως τα έργα ήταν γραμμένα στα Ελληνικά και έπρεπε να μεταφρασθούν, στα Αιθιοπικά. Οι θεατές ήταν Αιθίοπες και προερχόντουσαν από την ανώτερη και μεσαία τάξη. Μαζί με τον Αντρίκο, καθίσαμε και μεταφράσαμε τα κείμενα. Παρόλο που η μετάφραση ήταν εύκολη, διστάσαμε να την παρουσιάσουμε, διότι η έννοια των λέξεων στα Αιθιοπικά ήταν διαφορετική.

Επειδή δεν είχαμε την ανάλογη εμπειρία, πήρα την ευθύνη, και ζήτησα την βοήθεια ενός συγγενικού μου πρόσωπου, του Κολονέλ Χάιλε Μάριαμ Ντίτσιο, ο όποιος, λόγω της θέσεώς του, μπόρεσε και μας βοήθησε. Η βοήθεια του ήταν ένα μοναδικό δώρο, μας έφερε σε επαφή με έναν Αιθίοπα, που είχε θεατρική πείρα. Του δώσαμε τη μετάφραση των έργων, που είχαμε κάνει και αυτός μας ζήτησε μερικές διευκρινίσεις. Τελικά, την επομένη μέρα τα κείμενα ήταν έτοιμα.

Μετά από μερικές πρόβες, ήμασταν έτοιμοι και την δεδομένη βραδιά, παρουσιάσαμε τα έργα. Ευτυχώς, η ανταπόκριση του κοινού ήταν θετική και μας χειροκρότησαν επανειλημμένα. Όπως με ενημέρωσε Κολονέλ Χάιλε, η εφημερίδα ‘’Αντίς Ζεμέν’’, που κυκλοφορεί και σήμερα, αναφέρθηκε στην παράσταση, με ένα κολακευτικό σχόλιο.

Ευτυχώς, όλα πήγαν καλά. Δυστυχώς, δεν θυμάμαι όλα τα ονόματα των παιδιών, που συμμετείχαν στην παράσταση. Εύχομαι όμως, οι ψυχούλες, όσων ‘’έφυγαν’’ να αναπαύονται και αναμένω την δική μου σειρά, για να τους συναντήσω, αλλά δεν ξέρω πότε.

                                                                                                                                                                            Σταμάτης Μάκρας

_______________________________

Σημ. Αρχηγός του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων ήταν ο Κωνσταντίνος Στουραΐτης (πατέρας του Γιάννη και της Τερίνας). Ίδρυσε το σώμα, ερχόμενος στην Αιθιοπία από την Αίγυπτο, το 1948.



                                ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΛΕΝΤΑΚΗ 

Γεννήθηκε στην Αντίς Αμπέμπα Αιθιοπίας, από Έλληνες μετανάστες εκ Καρπάθου με κρητική καταγωγή. Ο πατέρας του, Βασίλης Λεντάκης, που γεννήθηκε στην Όλυμπο Καρπάθου, με κρητική ρίζα από το Λέντα, έξω από το Ηράκλειο, μετανάστευσε, στις αρχές του 20ού αιώνα, μέσω Αιγύπτου στην Αιθιοπία και παντρεύτηκε, στην Αντίς Αμπέμπα, την Ευαγγελία Νουάρου, από τις Μενετές της Καρπάθου. Από το γάμο τους γεννιούνται δύο παιδιά, ο Μιχάλης και, τρία χρόνια αργότερα, το 1935, ο Ανδρέας. Δυστυχώς, η μητέρα πεθαίνει τρία χρόνια μετά τη γέννηση του Ανδρέα.

Ο Βασίλης Λεντάκης διακρίθηκε, στη νέα του πατρίδα, τόσο ως οικοδόμος (κατασκεύασε πτέρυγα του παλατιού του Χαϊλέ Σελασιέ), όσο και ως γλύπτης. Έργα του σώζονται ακόμη σε πλατείες της Αντίς Αμπέμπα, όπως το λιοντάρι-έμβλημα στην πλατεία Ελευθερίας. Πολύ νωρίς, σε ηλικία εννέα χρόνων, ο Ανδρέας χάνει και τον πατέρα του, και τα δύο παιδιά αναλαμβάνει το ζεύγος Κουσουμπέση, που είναι η αδελφή της μητέρας τους, Ευδοκία, με το σύζυγό της, που τα μεγαλώνουν ως πραγματικοί γονείς.

Ο Ανδρέας Λεντάκης αρίστευσε στο σχολείο, παρότι αναγκάστηκε, από τα 14 του χρόνια, να εργάζεται (τότε απεβίωσε και ο προστάτης-θείος), κι όταν τελείωσε το 6τάξιο Γυμνάσιο, το 1953, έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα ως αριστούχος-υπότροφος της Ελληνικής Κοινότητας και εγγράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.  Η υποτροφία, όμως, σύντομα του αφαιρέθηκε – στη λήξη του πρώτου έτους σπουδών του – λόγω της δυναμικής εμπλοκής του στους δημοκρατικούς αγώνες της εποχής -Κυπριακό κ.α- ενώ εντάχθηκε και στην παράνομη ΕΠΟΝ.

Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία, ενώ, στη διάρκεια της φοίτησης και εξαιτίας της έντονης δράσης του, του αφαίρεσαν την ελληνική ιθαγένεια για 19 συναπτά έτη. Μόνο μεταπολιτευτικά, και μόλις το 1978, την επανέκτησε, όταν, για πρώτη φορά, έβαλε υποψηφιότητα δημάρχου στο Δήμο Υμηττού, αξίωμα που κατέκτησε, επί τρεις συνεχόμενες θητείες, και άφησε σπουδαίο έργο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Μιλούσε τέλεια έξι γλώσσες, εκτός της ελληνικής, την αγγλική, γαλλική, ισπανική, ιταλική και αιθιοπική γλώσσα. Ήταν βαθύς γνώστης της αρχαιοελληνικής και λατινικής Γραμματείας.


                                                                                                         Από την ιστοσελίδα: http://www.lamprakides.gr/blog/?p=1806


Comments