Πολιτισμός

posted May 4, 2018, 9:35 AM by Σ Β   [ updated Aug 3, 2019, 8:31 AM ]


                                                     LALIBELA: Η ΓΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

Στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων ''Μελίνα'', παρουσιάσθηκε η έκθεση φωτογραφίας του Βασίλη Αρτικού, με τον τίτλο LALIBELA η γη των Αγγέλων. Πρόκειται για ασπρόμαυρες φωτογραφίες υψηλής τεχνικής, στις οποίες απεικονίζεται με ένα μοναδικό τρόπο, το δέος που καταλαμβάνει τον Αιθίοπα πιστό όταν προσεύχεται.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν Αιθίοπες πιστοί και πιστοί της Εκκλησίας της Ερυθραίας, στην Αθήνα, οι οποίοι φορώντας θρησκευτικές στολές, έψαλλαν θρησκευτικούς ύμνους συνοδεία ενός τυμπάνου. Στην ατμόσφαιρα ήταν διάχυτη η μυσταγωγία, που έκανε τον επισκέπτη να αισθανθεί, ότι ο χώρος της έκθεσης είχε μεταβληθεί σε ναό και οι φωτογραφίες σε εικόνες.

Η Lalibela, είναι μια μικρή πόλη της Αιθιοπίας, του 1.100 μ.Χ. με τους υπέροχους λαξευμένους στους βράχους ναούς. Από το 1978 είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESKO και αποτελεί σημαντικό θρησκευτικό κέντρο των Ορθοδόξων Χριστιανών της Αφρικής. Η πόλη, η οποία ονομάζεται και η «Ιερουσαλήμ της Αφρικής», διατηρεί τις παραδόσεις των πρώτων Χριστιανικών χρόνων ανέπαφες στο πέρασμα των αιώνων.

Εκεί, άνδρες και γυναίκες ντυμένοι με ολόλευκους χιτώνες ως άγγελοι κυκλοφορούν ανάμεσα και γύρω από τις λαξευμένες εκκλησίες, εκτελώντας τις λατρευτικές τους τελετές, κινούμενοι στους ρυθμούς των τυμπάνων και αλαλάζοντες εκστασιασμένοι τείνοντας τα χέρια τους προς τον ουρανό. 

Ο Ντένης Ζαχαρόπουλος, ιστορικός της τέχνης και καλλιτεχνικός Σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων, στην ομιλία του, μεταξύ των άλλων ανέφερε και τα παρακάτω: <<Απλά, λιτά, με μιαν ιδιαίτερη κατάνυξη και εσωτερικότητα οι φωτογραφίες στον τρόπο που εκτυλίσσονταν στα μάτια μου μέσα στο χρόνο, μου θύμισαν ιδιαίτερα αγαπητές στιγμές στην ιστορία κυρίως του κινηματογράφου παρά της λογοτεχνίας, της ζωγραφικής, είτε της φωτογραφίας. Από το Ordet του Ντρέγιερ έως τα Κατά Ματθαίον του Παζολίνι, έβλεπα έναν αρχαίο κόσμο να ζει σήμερα μέσα στην απρόσμενα θαυμαστή τραγικότητα χαμογελαστών ανθρώπων σε ένα τοπίο μοναδικό. Μαυρόασπρες φωτογραφίες με ακραίες αντιπαραθέσεις φωτός και σκιάς έδιναν το πιο απλό θέαμα ανάμεσα στα λευκά ρούχα και τα χρώματα της πέτρας και της νύχτας>> και συνέχισε:<< Ένα σώμα σκύβει από το βάρος της ζωής ή της κούρασης χωρίς να χάσει την αρμονία του ανθρώπου που έμαθε να ζει με τους όρους της ζωής του σε αυτό τον κόσμο. Kι ο κόσμος αυτός του δίνει τη χαρά της γιορτής που αλαφραίνει το βάρος που κι αν δεν κρύβεται, όπως κι οι ρυτίδες του προσώπου και των χεριών, είναι ένα με τις συνθήκες του ήλιου και της εργασίας, της ζωής και της διάρκειάς της, της κίνησης και της στάσης. Αυτές οι φωτογραφίες σε κάνουν να καταλαβαίνεις πως προφανώς τέτοιοι άνθρωποι έχτισαν και λάξεψαν στην πέτρα αυτούς τους μοναδικούς ναούς>>.

Το κάλος του τόπου και η εκπληκτική αρχιτεκτονική των λαξευμένων εκκλησιών, σε συνδυασμό με τη δωρικότητα και την έντονη πνευματικότητα της ζωής των ανθρώπων, έμπνευσαν τον φωτογράφο Βασίλη Αρτικό. Επισκέφτηκε τη Lalibela τρεις φορές, βίωσε και γιόρτασε με τους κατοίκους της τις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Οι φωτογραφίες της έκθεσης παρουσιάζονται σε φωτογραφικό λεύκωμα, με τον ομότιτλο της έκθεσης.


                                                                                                                   Σύλλογος Ελλήνων Αιθιοπίας






                                                                 Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΑΓΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ

Τί ώρα είναι; Η ώρα του παστίς. Ο ουρανός σκοτείνιασε στο Ντακάρ και υποδέχεται το αχνό φως της νέας Σελήνης. Στο σπίτι μας μπροστά στη θάλασσα, βγαίνοντας στη βεράντα βλέπεις την αμμουδιά, ακούς τα κύματα να σκάνε απαλά και τα αστέρια λάμπουν σαν κινούμενα καθρεφτάκια.

Τέτοια ώρα περνούσε ο Οσμάν να πιει μερικά ποτηράκια pastis μαζί με τον πατέρα μου. Βγήκα στη βεράντα και είδα τον αδελφό μου να έρχεται προς τα εδώ. Φέγγει μέσα στο σκοτάδι η φλόγα του τσιγάρου του σαν πυγολαμπίδα που ζωγραφίζει μικρές εναέριες διαδρομές. Δεν ήρθε μόνος του, είναι και ο Μπερνάρ μαζί του -ο γείτονάς μας-.

Απόψε θυμηθήκαμε την εκδρομή που κάναμε με τη πιρόγα στα ανοιχτά του Ατλαντικού. Αυτό που εντυπωσίασε όλους μας ήταν το «νεκροταφείο πλοίων». Τί να ήταν αυτό που οδήγησε αυτά τα πλοία στον βυθό; Ποια μοίρα; Η εικόνα αυτή χαράχτηκε στο μυαλό μας. Τόσα κατάρτια να προεξέχουν απ΄την επιφάνεια της θάλασσας γεμάτα κορμοράνους, γύπες και αετούς. Αυτά τα πουλιά είχαν βρει ένα σπίτι εκεί κι άλλα τόσα ψάρια ζουν στη δικιά τους κρυμμένη υγρή πολιτεία.

Τόσα φορτηγά πλοία μισοβυθισμένα. Ήταν κάπως τρομακτικό. Η ώρα έφτανε δώδεκα τα μεσάνυχτα. Τα μάγουλά μας έκαιγαν απ’το παστίς και τον αναβρασμό στη ψυχή μας απ’τις εικόνες που είχαμε δει εως τώρα στις εκδρομές μας. Στην παρέα προστέθηκε και ο Ιλφετού -ο νεαρός Σενεγαλέζος που μας βοηθούσε σε όλες τις δουλειές-. Ήξερε πως είχαμε ζήσει στο Τζιμπουτί και θέλησε να μοιραστεί μια ιστορία μαζί μας.
«Ξέρετε ότι στο νεκροταφείο πλοίων έζησα μια περίεργη περιπέτεια; Εκεί γνώρισα τον Φιλήμων!» μας είπε.

Βυθιζόμασταν σε νήδυμο ύπνο με το φλοίσβο σωστό νανούρισμα και τον Ιλφετού να μας διηγείται...

«Ο Φιλήμων, λοιπόν, φίλοι μου, ήταν σπουδαίος άνθρωπος... όμως...
Είναι αληθινή ιστορία, αλλά δεν σας λέω το πραγματικό του όνομα! Κάποτε ακούστηκε πως ένας ‘’άγιος’’ κυκλοφορούσε ανάμεσα στους αυτόχθονες κι έτρεχαν να τον γνωρίσουν. Τριγυρνούσε στις φτωχογειτονιές παραμυθιάζοντας τους ανθρώπους πως είναι θεός. Ακουγόταν πως έδινε κάτι μαγικούς σπόρους τυλιγμένους σε ύφασμα που είχε φέρει από το Τζιμπουτί. Οι τυλιγμένοι σπόροι δένονταν με σπάγγο στο μπράτσο εκείνου που ήθελε να έχει ωραία ζωή. Άκουγε τους προβληματισμούς τους και τους έταζε λαγούς με πετραχήλια, αφού πρώτα τους ζητούσε χρήματα, φαγητό, ρούχα και μια γωνιά να κοιμηθεί. Τους είχε πείσει τόσο πολύ όλους σε σημείο να έχει πειστεί κι ο ίδιος για την αγιοσύνη του. Κοιτιόταν στον καθρέφτη τα βράδια και καμάρωνε όταν είχε καταφέρει να κάνει το θαύμα του. Ένα θαύμα που ο ίδιος είχε σκηνοθετήσει. Έλεγε το μέλλον γιατί επικοινωνούσε με τον Θεό και είχε φρέσκα νέα για τον καθένα. Το πιο συνηθισμένο κόλπο του ήταν σε νέα ζευγάρια να μαντεύει πως δεν μπορούν να κάνουν παιδιά αλλά θα τα κατάφερναν με τους μαγικούς του σπόρους.

Με τον καιρό πλούτισε και έτσι αγόρασε και πλοίο! Σπίτι δικό του δεν είχε, όμως είχε το δικό του πλοίο. Στο πλοίο του, που ήταν ένα σαπιοκάραβο και χάρη σε αυτό έλεγε πως είναι εφοπλιστής, έκρυβε τα διάφορα αντικείμενα αξίας που είχε αποκτήσει απ’τις δωρεές που του έκαναν οι ευκατάστατοι αφρικάνοι. Τον είχαν για θεό κι έτσι του έκαναν όλα τα χατήρια.

Ο Φιλήμων, που ήταν το ψευδώνυμό του, γιατί του άρεσαν τα αρχαία ελληνικά ονόματα, ήταν άνθρωπος του γλεντιού και γεύτηκε απολαύσεις, ειδικά αφότου μάζεψε μπόλικο χρήμα. Του άρεσαν οι γυναίκες όμως δεν έπρεπε να παντρευτεί, γιατί θα έχανε το χάρισμα της επικοινωνίας με το Θεό. Μέσα στις απολαύσεις του ήταν και η κόρη μιας οικογένειας καλής τάξης που τον είχαν φιλοξενήσει κάποια βράδια να κοιμηθεί σπίτι τους. Η μικρή τον ερωτεύτηκε παράφορα αλλά εκείνος ήταν ανένδοτος. Δεν θα άφηνε με τίποτα να πάει στράφι μια καριέρα που του απέφερε χρήμα, για χάρη μιας κοπελίτσας. Όταν πια κατάλαβε πως θα μαζευόταν ολόκληρη ‘αγέλη’ για να τον κάνει τόπι στο ξύλο, κρύφτηκε στο πλοίο του και εξαφανίστηκε. Ήξερε για το «νεκροταφείο πλοίων». Αποφάσισε να βυθίσει το αγαπημένο του πλοίο, που το είχε ονομάσει «Σόλων – ο μεσολαβητής». Το σχέδιο του ήταν να μείνει πάνω στο «Σόλων» όσο περισσότερη ώρα μπορούσε. Τελευταία στιγμή θα άφηνε το πολυαγαπημένο του πλοίο και θα έφευγε με τη σωστική λέμβο φορτωμένη με μπαούλα γεμάτα με όλη τη περιουσία του, για να κρυφτεί προσωρινά στο Cabo Verde (Πράσινο Ακρωτήρι) και από εκεί θα ταξίδευε κάποια στιγμή ευθεία απέναντι για την Βενεζουέλα.

Δεν έχει σημασία πώς κατάφερε να το βυθίσει τελικά. Αυτό που έμεινε στη τραγική ιστορία είναι πως πάνω στην προσπάθεια του, ο καημένος ο Φιλήμων, να βυθίσει το πλοίο του, την κρίσιμη εκείνη ώρα που όλα είχαν πάει καλά στο σχέδιο του, καθώς είχε ετοιμάσει τη σωστική λέμβο για καθέλκυση, μπλόκαραν τα γρανάζια των αλυσίδων, των σκοινιών και οι ιμάντες που συγκρατούσαν τη σωτήρια βάρκα της διαφυγής του. Ένας τεράστιος κόμπος τον κράτησε για πάντα δεμένο με τη περιουσία του στον βυθό μαζί με το «Σόλων». Πρόφτασε να πετάξει τη φωτοβολίδα κινδύνου όμως το σήμα λήφθηκε αργά από το λιμενικό.

Λένε πως αν κάνεις μια βόλτα, τις βραδιές με μεγάλο φεγγάρι στο «νεκροταφείο πλοίων» -εκεί που ‘αφήνουν’ τα άχρηστα πλοία- ο Φιλήμων μοιάζει να είναι εκεί, να αιωρείται πάνω απ’το βυθισμένο του ‘Σόλων’ σαν πειρατής πάνω σε ένα κατάρτι. Μπορείς να τον δεις και ίσως να σου μιλήσει κιόλας. Το έκανα εγώ κάποτε.
Ένα βράδυ, πριν να έχω ακόμα τη δικιά μου βάρκα, με πήγε ο Οσμάν.
Ελάτε τώρα φίλοι μου! Κοιμάστε όρθιοι;»
«Σε ακούμε Ιλφετού, τί ωραία που τα λες...» είπαμε με μια φωνή.
«Πλέαμε, λέω, αρκετή ώρα ανάμεσα στα βυθισμένα κουφάρια των πλοίων, στη σκοτεινή θάλασσα.

Το φως του φεγγαριού ασήμιζε στους παφλασμούς και χρειαζόταν πολλή προσοχή όταν περνούσες από εκεί, μπορούσες εύκολα να χτυπήσεις σε κάποια μισοβυθισμένη πλώρη. Είχε απόλυτη ησυχία αλλά ξαφνικά άρχισε να με ανατριχιάζει ένας υγρός άνεμος. Είχα ανατριχιάσει τόσο πολύ που αν είχα κοτσίδες θα είχαν σηκωθεί όρθιες σαν κεραίες! Νομίζω πως τα χρειάστηκα! Χλωμιάζεις στην αρχή απ’το φόβο σου αν δεν έχεις ξαναδεί φάντασμα, όμως είναι φιλικός. Παρέα θέλει. Ήθελα να γυρίσουμε πίσω αρχικά, όμως η περιέργειά μου υπερνίκησε τους ενδοιασμούς μου. Κάτι σαν ομίχλη πύκνωνε μέχρι να εντοπίσουμε το σωστό πλοίο κι ύστερα ακούστηκε υπόκοφα το τραγούδι του...
Να’μουνα Θεός για λίγο,
απ’το φόβο να ξεφύγω,
να μπορώ να σου φωνάξω "σ’αγαπώ"
Όμως τι να πω για μένα,
είμαι τίποτα για σένα
και το βλέπω που σε χάνω και πονώωω,
πλοιαράκι μου γλυκό...
έλεγε ένα τραγούδι του Πάριου, τού άρεσε πολύ αυτός ο τροβαδούρος. Έτσι μάθαμε τον Πάριο στο Ντακάρ, γιατί μέχρι τότε μόνο ποδόσφαιρο γνωρίζαμε και Ολυμπιακό.

Όσοι περνούν από εκεί τα πρωινά κοιτούν αν επιπλέει τίποτα περίεργο. Κάποιοι τον βλέπουν στην αντανάκλαση του νερού, να τους γνέφει χαιρετισμό, μα με το κύμα χάνεται η εικόνα του και δεν ξέρεις αν αυτό που κοίταξες στα γαλαζοπράσινα νερά είναι εκείνος ή η φαντασία σου που οργίασε κάτω απ’το φως του ήλιου. Λένε πως εκεί που αιωρούνται οι ψυχές των νεκρών είναι σημάδι πως υπάρχει θησαυρός και ο θησαυρός του Φιλήμωνα έχει ενδιαφέρον, ωστόσο κανείς δεν στάθηκε τυχερός»

Τί ώρα είναι; Ώρα που ξημερώνει κι ανοίγουμε τα μάτια μας, τα γεμάτα άμμο και συνειδητοποιούμε ότι κοιμήθηκαμε στην παραλία. Διψάμε υπερβολικά και τινάζουμε την άμμο που μαζεύτηκε στις τσέπες μας. Τα ονειρευτήκαμε όλα αυτά; Κι όμως το νεκροταφείο πλοίων βρίσκεται εκεί και όποιος θέλει μπορεί να το δει. Κάπου στον Ατλαντικό.

                                                                                                                                                          Ειρήνη Σαββαΐδη








100 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΟ-ΑΙΘΙΟΠΙΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ

...Την εκδήλωση που έγινε για τον εορτασμό των ''100 χρόνων διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδος και Αιθιοπίας'' στο Ηρώδειο, άνοιξε με την ομιλία του, ο Πρέσβης της Ελλάδος στην Αιθιοπία, Νικόλαος Πατακιάς. Αναφέρθηκε στους ιστορικούς δεσμούς μεταξύ των δυο χωρών, και στην πρωτοβουλία της Ελληνικής Πρεσβείας της Ελλάδος στην Αντίς Αμπέμπα, να ανεβάσει την παράσταση με την ζωή του Σωκράτη στο Εθνικό Θέατρο της Αιθιοπίας και να τη μεταφέρει στην Ελλάδα. Στη συνέχεια μίλησε ο διάσημος Αιθίοπας ηθοποιός Ντεμπέμπε Εσέτου, ο οποίος αναφέρθηκε στο Σωκράτη και στη σημερινή πολιτική κατάσταση στη χώρα του. Η εκδήλωση έκλεισε με την ανάκρουση των εθνικών ύμνων των δυο χωρών και ακολούθησε η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου της Αιθιοπίας, με τον τίτλο Bado Egir - Ο Σωκράτης ξυπόλητος στην Αθήνα.

...Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους, από την Ελληνική πλευρά, ο Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Κατρούγκαλος και ο Υφυπουργός Εξωτερικών Μάρκος Μπόλαρης, ενώ από την Αιθιοπική πλευρά, η Επίτιμος Πρόξενος της Αιθιοπίας στην Ελλάδα, Τερίνα Καλογεροπούλου-Αρμενάκη.

...Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία θα εκδώσουν ειδική αναμνηστική σειρά τριών γραμματοσήμων, με τον τίτλο ''Η ιστορική παράσταση του Εθνικού Θεάτρου της Αιθιοπίας, στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, την 1η Οκτωβρίου 2018, με θέμα την ζωή του μεγάλου αρχαίου Ελληνα φιλοσόφου Σωκράτη, σηματοδοτεί την αναγέννηση των διπλωματικών σχέσεων Ελλάδος-Αιθιοπίας, στην αυγή της δεύτερης εκατονταετίας τους''. Την ίδια σειρά θα εκδώσουν και τα Αιθιοπικά Ταχυδρομεία και με τον ίδιο ακριβώς τίτλο.

...Τον εορτασμό των «100 χρόνων διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδος και Αιθιοπίας», στην Αθήνα, τον χρηματοδότησαν μέλη του Ελληνισμού της Αιθιοπίας και συγκεκριμένα, οι παρακάτω χορηγοί:

- Η οικογένεια της Αλεξάνδρας Μαμαλίγκα-Προκοπίου.

- Η κατασκευαστική εταιρεία ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε, που δραστηριοποιείται στην Αντίς Αμπέμπα,

με πρωτοβουλία του Γιάννη Μαργιώλου.

- Η Τερίνα Στουραΐτη Mezzedimi, Επίτιμη Πρόξενος της Ελλάδος στο Τζιμπουτί.

- Η οικογένεια του Γιώργου Βλαχογιάννη.

- Η εταιρία HYDROS S.A Ethiopia, του Σταύρου Σταύρου.

- Ο Γιώργος Γεωργαλής, Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας της Ντίρε Ντάουας.

- Η Εταιρία σχεδιασμού και ένδυσης YORDI DESIGN COMPANY, της Yordanos Abera.

- Η Εμπορική Εταιρία BAMBIS PLC Ethiopia, του Χαράλαμπου Τσιμά.

...Στη συνέντευξη τύπου, που έδωσε ο επικεφαλής του αιθιοπικού θιάσου, Ντεμπέμπε Εσέτου, στην Ένωση Ελλήνων Συντακτών, αναφέρθηκε και στις σχέσεις του με τους Έλληνες της Αντίς Αμπέμπας και ανέφερε: Το πρώτο ούζο, το ήπια στο μπαρ King George του Ορτεντζάτου, ενώ τον πρώτο μπακλαβά τον έφαγα στο ζαχαροπλαστείο Ras Makonen του Γανωτάκη και τα βιβλία μου τα αγόραζα από το βιβλιοπωλείο του Γιαννόπουλου.

...Εκπροσωπος του Συλλόγου Ελλήνων Αιθιοπίας, παραβρέθηκε στην δεξίωση, που έδωσε το Επίτιμο Προξενείο της Αιθιοπίας στην Ελλάδα, προς τιμή των μελών του Εθνικού Θεάτρου της Αιθιοπίας. Σε μήνυμα του, τους εξέφρασε την χαρά του, για την παρουσία τους στο Ηρώδειο. Τους ενημέρωσε, ότι, οι Έλληνες της Αιθιοπίας τους παρακολουθήσαν με μεγάλη συγκίνηση και την εκδήλωση, χρηματοδότησαν Έλληνες, που γεννήθηκαν στην Αιθιοπία. Επίσης, συνεχάρη τον Πρέσβη Νικόλαο Πατακιά, για την πρωτοβουλία του και ευχαρίστησε την Σοφία Πατακιά και την Βαρβάρα Γκεμπιάου, για τις προσπάθειες που έκαναν, ώστε να πετύχει η εκδήλωση. 

                                                                                                                                                             Σταύρος Ε.Βινιεράτος





Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΞΥΠΟΛΗΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Τη Δευτέρα 1 Οκτωβρίου, οι καρδιές της αιθιοπικής κοινότητας της Αθήνας και της ελληνικής κοινότητας της Αντίς Αμπέμπα θα χτυπήσουν μαζί στο Ηρώδειο. Στο πλαίσιο του εορτασμού των «100 χρόνων διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδος και Αιθιοπίας», το Εθνικό Θέατρο της Αιθιοπίας θα παρουσιάσει την παράσταση «Ο Σωκράτης ξυπόλυτος στην Αθήνα», για τη ζωή του Ελληνα φιλοσόφου, ένα έργο βασισμένο σε δύο Διαλόγους του Πλάτωνα («Φαίδων» και «Κρίτων») και στην «Απολογία του Σωκράτη».Τα παραπάνω, έγραψε η δημοσιογράφος Λίνα Γιάνναρου, στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, στο φύλλο της Τετάρτης 19 Σεπτεμβρίου 2018.

Και πραγματικά, όλοι ήμασταν εκεί, παρά τις άσχημες καιρικές συνθήκες. Το Αρχαίο Θέατρο γέμισε με Έλληνες της Αιθιοπίας, Αιθίοπες που ζουν στην Ελλάδα και Έλληνες που αγαπούν την Αιθιοπία. Παρακολουθήσαμε μια μοναδική παράσταση, βλέποντας τους Αιθίοπες ηθοποιούς να φορούν τις αρχαίες ελληνικές ενδυμασίες και τους Αιθίοπες θεατές να παρακολουθούν, για πρώτη φορά, από κοντά τους καλύτερους ηθοποιούς της χώρας τους. 

Ο Αιθίοπας Σωκράτης έκανε το κοινό να τον λατρέψει και να γελάσει με τις υπέροχες κόντρες του με την Ξανθίππη, αλλά και με τους διαλόγους που έχει με άλλους Αθηναίους της εποχής. Οι Αιθίοπες που βρέθηκαν στην παράσταση παρακολούθησαν το έργο στη γλώσσα τους, χειροκροτώντας παρατεταμένα μετά από κάθε πράξη, ενώ οι Έλληνες και οι υπόλοιποι θεατές, είδαν το έργο, μεταφρασμένο σε ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους.

Οι Αιθίοπες ηθοποιοί, απόλαυσαν την παρουσία τους στο Ηρώδειο, κάτι που φάνηκε από την ενέργεια που έβγαλαν στη σκηνή. Στο τέλος της παράστασης, συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της σκηνής και έψαλλαν, ευχαριστώντας τον θεό ''που η ήμερα τελείωσε τόσο καλά''.

Η παράσταση παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και την παρακολούθησαν 2.200 άτομα !!!

Οι συντελεστές του έργου:

Συγγραφέας: Maxwell Anderson

Μετάφραση στα Αμαρινιά: Aschalew Fekede

Σκηνοθέτης: Rahel Teshome Mohamed

Βοηθός Σκηνοθέτη: Βαρβάρα Γκεμπιάου και Endale Birhanu Mekonen

Σεναριογράφοι: Debebe Eshetu, Rahel Teshome Mohamed

Διευθυντής Παραγωγής: Βαρβάρα Γκεμπιάου

Make-up artist: Ναταλία Ηρειώτη Γκεμπιάου

Έπαιξαν οι παρακάτω ηθοποιοί:

Σωκράτης: Henok Therabrurck, Ξανθίππη: Azage Meseret Hiwot, Παυσανίας: Daniel Ashenai Gezaw, Θεοδότη: Tarik Asteriaye Brhan, Κρίτων: Mahateme Hayle Weldetensaye, Φαίδων: Solomon Teka Wolde, Λύκων: Merid Tesfaye Mekonnen, Δικαστής: Getachew Seleshi Asfaw, Λαμπροκλής: Nigussie Bayle Shite, Λύσις: Surafel Tsegaye Abate, Σάτυρος: Getenet Teka Mamo, Κριτίας/Ένορκος: Yematawerk Tadese Demeke, Μέλητος: Endale Birhanu Mekonen, Ανυτος: Tesfaye Gebremariam-Sahlemariam και Πυθία: Alganesh Tariku Egigu.

                                                                                                                     Σύλλογος Ελλήνων Αιθιοπίας





                                        BADO EGIR- Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΥΠΟΛΗΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Την Δευτέρα 1η Οκτωβρίου οι πόρτες του Ωδείου Ηρώδου Αττικού, άνοιξαν, για να υποδεχθούν, για πρώτη φορά, το Εθνικό Θέατρο Αιθιοπίας, που ανέβασε την παράσταση «Bado Egir / Ξυπόλητος στην Αθήνα. Η Ζωή του Σωκράτη».

Στην Αιθιοπία, το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά το 2017 με πολύ μεγάλη επιτυχία σε ένα θέατρο 1250 θέσεων. Από τότε παίζεται μέχρι και σήμερα κάθε Κυριακή με αθρόα συμμετοχή των θεατών.

Στους χαιρετισμούς που προηγήθηκαν της παράστασης, μας έγινε γνωστό ότι στην Ελλάδα έφτασε μετά από πρωτοβουλία του κυρίου Νικόλαου Χ. Πατακιά, Πρέσβη της Ελλάδας στην Αιθιοπία και Μόνιμου Αντιπροσώπου στην Αφρικανική Ένωση. Για να καταστεί εφικτή η πραγματοποίησή της και μάλιστα με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, συνέβαλαν ιδιώτες, οργανισμοί, φορείς. Ανάμεσά τους και ο Σύλλογος Ελλήνων Αιθιοπίας που εδρεύει στην Αθήνα και πασχίζει να κρατά ενωμένους τους δεσμούς.

Ο Debebe Eshetu, σπουδαίος ηθοποιός με μια πολύχρονη καριέρα πίσω του και μια ξεχωριστή προσωπικότητα στη χώρα του, ευχαρίστησε με τη σειρά του, βαθειά συγκινημένος για τη δυνατότητα που του δόθηκε, να δει την παράσταση στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού κάτω από την Ακρόπολη, συμπληρώνοντας πως αυτό θα μπορούσε να είναι και το «κύκνειο άσμα του» στην καλλιτεχνική του καριέρα. Για λόγους υγείας, στην παράσταση τον αντικατέστησε ο Henok Therabrurck, ένας ομολογουμένως εξαιρετικός ηθοποιός. Μεγάλη ήταν η συγκίνηση όταν αναφέρθηκε και στο μοναδικό βιβλιοπωλείο της Αντίς Αμπέμπα, κοιτίδα πολιτισμού της εποχής, το οποίο ανήκε στην οικογένεια Γιώργου Γιαννόπουλου. Από εκεί προμηθευόταν τα βιβλία του, ανοίγοντας δρόμο στη γνώση.

Τελειώνοντας και πριν αρχίσει η παράσταση, μια προσευχή βγήκε από τα χείλη του, για την καλή έκβαση της βραδιάς και της παράστασης.

Ο κόσμος είχε μαζευτεί από νωρίς στον προαύλιο χώρο, αψηφώντας την «αμφιθυμία» του ουρανού, αν θα συνέχιζε τις επί τέσσερεις ημέρες βροχές του ή απόψε θα έκανε την εξαίρεση. Και την έκανε προς χάριν αυτού που θα ακολουθούσε!

Και οι κερκίδες γέμισαν με χρώματα, αφού πολλοί Αιθίοπες και Αιθιοπίδες φορώντας τα πολύχρωμα ρούχα, μαντίλια και τοπικές τους φορεσιές έκαναν την εμφάνισή τους. Παρακολούθησαν την παράσταση στη γλώσσα τους ενώ οι υπόλοιποι διαβάζαμε τη μετάφραση σε ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους.

Οι ηθοποιοί ερμήνευσαν με σεβασμό τους ήρωες του έργου παρασέρνοντάς μας, σε ευφορία και παράλληλα σε βαθιά σκέψη, στις σκηνές από την καθημερινότητα του ζευγαριού Σωκράτη-Ξανθίππης και τις διαφορετικές αντιλήψεις τους για τη ζωή και τις ανάγκες της, σε συγκινητικές στιγμές με το σπαραγμό των παιδιών του Σωκράτη και βέβαια το πικρό τέλος του.

Η παράσταση ήταν πραγματικά άρτια και μας καθήλωσε με τον σεβασμό που αποδόθηκε. Σκηνοθεσία, ερμηνείες, κοστούμια, σκηνικά, συνθέτουν το τελικό αποτέλεσμα.

Όρθιοι τους χειροκροτήσαμε στο τέλος της παράστασης, αφού κατάφεραν να σταλάξουν στην ψυχή μας το πνεύμα της Δημοκρατίας μέσα από τα λόγια του Αθηναίου/Παγκόσμιου Φιλοσόφου Σωκράτη, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο!

Η προσευχή των ευχαριστιών βγήκε αυθόρμητα από τα χείλη όλων επί σκηνής!

                                                                                                                                                  Μαίρη Κρητικού




                  Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟ-ΑΙΘΙΟΠΩΝ, ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Στο εφετινό 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ της Χριστίνας Βάζου, με τον τίτλο: ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΜΕ ΑΓΑΠΗ-ΕΛΛΗΝΟΑΙΘΙΟΠΙΚΑ. Αναφέρεται στην ζωή των Ελληνο-Αιθιόπων, από την εποχή που ήρθαν στην Αιθιοπία οι πρόγονοι τους, Έλληνες μετανάστες πρώτης γενιάς, μέχρι και σήμερα.

Η σκηνοθέτρια του έργου, Χριστίνα Βάζου, γράφει στον πρόλογο του έργου: Το 1997 έκανα ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ για την Ελληνική κοινότητα της Αντίς Αμπέμπα και ήρθα σε επαφή με τους Ελληνοαιθίοπες, μια μικρή ομάδα (πάνω από 300 άτομα) που βιώνουν μια ιδιαίτερη κατάσταση. Πιστεύω ότι το γεγονός ότι είμαι Ελληνογερμανίδα και ότι έχω ζήσει ως παιδί στο Κογκό, έπαιξε ρόλο για το ενδιαφέρον που μου κίνησε η ιδιαιτερότητα της ζωής τους. Μετά από 20 χρόνια αποφάσισα να καταγράψω με το φακό μου και να φέρω στο φως σημαντικές πλευρές των βιωμάτων τους. Στόχος μου είναι να αναδείξω τα θέματα που αντιμετωπίζουν κουβαλώντας στις βαλίτσες τους βιώματα από δύο πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους πολιτισμούς.

Τα μέλη του Συλλόγου Ελλήνων Αιθιοπίας βοήθησαν με κάθε τρόπο για την επιτυχία του έργου. Προσέφεραν πλούσιο φωτογραφικό υλικό και σημαντικές πληροφορίες. Η Αθηνά Φραγκούλη είναι η επιστημονική σύμβουλος, ενώ η Αλεξάνδρα Μαμαλίγκα-Προκοπίου και ο Γιάννης Μαργιώλος, είναι εκ των χορηγών του έργου.

Το Ντοκιμαντέρ προβλήθηκε, στο Addis International Film Festival, στην Αιθιοπία και στο London Greek Film Festival, στην Αγγλία.

Στο έργο συμμετέχουν οι παρακάτω:







Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του βιβλίου ΣΟΛΩΝΟΣ 101, από τις εκδόσεις Έναστρον, στο οποίο συμμετέχει με ένα διήγημα και η Ειρήνη Σαββαΐδη, της ζητήσαμε και μας έστειλε το παρακάτω άρθρο:

                                                                       ''ΓΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ''

Είμαστε εδώ ή είμαστε εκεί; Τί είναι αυτό που μας γυρίζει πίσω;
Στα μέρη που ζήσαμε μικροί και μας ακολουθούν σαν σκιές που θέλουν να φωτίζουμε κατά καιρούς στις μνήμες μας. Ηλιοφάνεια. Είναι τα θερμά κλίματα που φτερουγίζουν στην καρδιά μας και σαν παιδιά που ζήσαμε εκεί δίνουμε χώρο στη ζωή μας να συζητάμε για ηλιόλουστες εικόνες.

Τί άλλο από φωτεινές μνήμες μπορεί να έχεις όταν ο αδυσώπητος ήλιος και η υγρή ζέστη σε λούζουν με το πρώτο φως της μέρας. Πώς ένα μέρος αποκτά αξία στην καρδιά μας; Φαντάζομαι από τις αναμνήσεις μας με όσα έχουμε ζήσει εκεί ή όσα θα θέλαμε να έχουμε ζήσει ίσως και απλά κάποιοι μας τα διηγήθηκαν.

Είχα την ευλογία να ζήσω από τη γέννηση μου στο Τζιμπουτί –το ‘αδελφάκι’ της Αιθιοπίας.
Η πρώτη μορφή ανθρώπινης ζωής ανακαλύφθηκε στην Αιθιοπία. «Λούσυ» δεν την ονόμασαν; Και μόνο αυτό μας δημιουργεί την αίσθηση πως η Αιθιοπία είναι η πραγματική μητέρα γη καθώς ήταν όσο έπρεπε φιλόξενη για να ζήσει ο πρώτος άνθρωπος.

Τα πρώτα χρόνια της ζωής μας καθορίζουν, λένε οι ειδικοί, τον χαρακτήρα μας. Άρα λοιπόν όποιος έζησε τουλάχιστον μέχρι τα πέντε πρώτα χρόνια του σε τροπικά κλίματα αποζητάει το φως του ήλιου. Το ίδιο ισχύει και για τη θάλασσα. Λιμάνι το Τζιμπουτί, οι ναυτικοί το ξέρουν. Ο περισσότερος κόσμος όμως μόνο από κάποια ελληνική ταινία ίσως και αυτό με σχόλια περιπαικτικά. «Όχι» έλεγα πάντα στους Έλληνες συμμαθητές μου «δεν ζούσαμε σε καλύβα, ούτε είχαμε κόκκαλα στα μαλλιά μας». Πραγματικά μου έκανε απίστευτα κακή εντύπωση η ιδέα που είχαν για την Αφρική. Πώς να τους εξηγήσω πως είναι μια κανονική πόλη, με δρόμους, σπίτια και ανθισμένους κήπους; Με όμορφα λουλούδια που μπορεί εκείνοι ούτε να φαντάζονταν.
Ευτυχώς η Ελλάδα έχει το φως του ήλιου που συνηθίσαμε και το μπλε της θάλασσας να μας περικλείει και να μας γεμίζει ενέργεια.

Μεγάλωσα στη θάλασσα και στο φως του ήλιου. Θυμάμαι τις βόλτες με το σκάφος στα απέναντι νησάκια και το ψάρεμα των Μπαρακούντα. Τα γυαλιστερά είδη ψαρέματος και τα κόκκινα και πορτοκαλί τεχνητά δολώματα που τα παίρναμε για παιχνίδια έτσι εντυπωσιακά που ήταν. Τα νησάκια ήταν ονειρικά. Λευκή άμμος και δέντρα που έφταναν μέχρι το νερό με τις ρίζες τους να προεξέχουν λόγω της άμπωτης. Είδα με την παλίρροια τα καβούρια να σχεδιάζουν βόλτες στην παραλία.

Θυμάμαι το σχολείο μου, τις ψηλοτάβανες αίθουσες, την τεράστια αυλή και τα παιδιά που έπαιζαν. Τί να κάνω όταν θυμάμαι παρά εικόνες, τον δυνατό ήλιο και τις μυρωδιές του τόπου. Ιώδειο της θάλασσας, πετρέλαιο απ’τα πλοία, λουλούδια, χώμα.

Κλείνω τα μάτια μου και βρίσκομαι εκεί. Είναι βράδυ στο Ambouli, τα αστέρια μόλις που φαίνονται . Είμαστε μέσα στο αυτοκίνητό μας, μεγάλο, ψηλό, τα αμορτισέρ ταλαντεύονται σε κάποια ανωμαλία του δρόμου, φως απ’το φεγγάρι, απ’το αυτοκίνητο και από κάποιο βενζινάδικο. Τα παράθυρα ανοιχτά και ένα ελαφρύ αεράκι μας δροσίζει. Αναγνωρίζω οτι πλησιάζουμε στο σπίτι γιατί αν και είμαι παιδί και δεν ξέρω να γυρίσω σπίτι μόνο μου, βλέπω την φωτεινή επιγραφή της αντιπροσωπείας γαλλικών αυτοκινήτων, σε λίγο θα στρίψουμε αριστερά. Δεξιά μας είναι η θάλασσα, ακούω τα ήρεμα κύματά της. Είναι σκοτεινή, μοιάζει άγνωστη, αλλά η ενέργειά της είναι γνώριμη. Ο φύλακάς μας είναι στη θέση του. Κάθεται στο χαλάκι του οκλαδόν, κάτω από το υπόστεγο της εισόδου, έτσι βολεύεται ο Idris. Χαμογελάει νυσταγμένος και ακούει μουσική στο ραδιοφωνάκι του. Παρκάραμε, πλησιάζουμε στον κήπο μας και ήδη οι γαρδένιες μοσχοβολούν. Το κολιέ από λευκά λουλουδάκια που έφτιαξε το μεσημέρι η μαμά μαζί με τη Marie είναι στο τραπεζάκι. Τα λουλουδάκια κιτρίνισαν αλλά ακόμα κρατάνε το υπέροχο άρωμά τους. Απόψε δεν θα έρθουν φίλοι στο σπίτι. Ετοιμαζόμαστε για ύπνο. Στον πάνω όροφο είναι τα υπνοδωμάτιά μας και πριν κοιμηθώ κοιτάω απ’το παράθυρο το φεγγάρι που φωτίζει τις φυλλωσιές των δέντρων. Που να φανταζόμουν πόσο αλλάζει η ζωή, κάτω απ’το βραδινό πέπλο της νύχτας, μικρό παιδί, πού να ήξερα. Πόσο ήσυχα είναι. Ο μεγάλος μου αδελφός ξάπλωσε ήδη και ο μικρός μου αδελφός, μωράκι ενός χρόνου, είναι στην κούνια του. Το πρωί θα στολίσουμε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μας. Πού πάνε και βρίσκουν έλατο στο Τζιμπουτί οι γονείς μου ούτε και ξέρω, όμως αυτό δεν το γνώριζα τότε. Νόμιζα πως είναι κι αυτό δέντρο της περιοχής. Μαδάνε τα κλαδιά του παρόλο που είναι μέσα σε νερό, όμως θα νιώσουμε Χριστούγεννα και με αυτόν τον τρόπο. Άλλη φορά είχαμε καραβάκι στολισμένο, άλλη πάλι μια χάρτινη πόλη που έφτιαξε η μαμά και θύμιζε την Βηθλέεμ. Την πέτυχε! Παραλληλόγραμμα κτίσματα, και παραθυράκια με χρωματιστές ζελατίνες που έφεγγαν από πίσω τα λαμπάκια και γύρω τους πράσινοι φοίνικες. Μη λησμονούμε το παρελθόν, να χαιρόμαστε το παρόν αλλά να ελπίζουμε και για το μέλλον.

Με κάλεσαν κάποιοι φίλοι να πάω ταξίδι όποτε θελήσω στο Τζιμπουτί. Όμως καλύτερα να μείνω με τις αλλοτινές εικόνες στο μυαλό μου. Να κλείνω τα μάτια μου και να το φαντάζομαι όπως το έχω ζήσει. Άλλωστε δεν θα είναι ίδιο αφού ο πατέρας μου δεν είναι πια εκεί. Θα φυλλάξω όμως ανέγγιχτα μέσα μου την παιδική χαρά της ζωής μου, τις αγκαλιές των γονιών μου και των παππούδων μου, τη φρεσκάδα της δροσιάς τους από την χαρά που μου έδιναν και έτσι θα νιώθω την φωτεινή αγάπη που χρειάζομαι για να γλιτώνω απ’τις αδικίες και με σύμμαχο το φως που κατέκτησα να ελπίζω κάθε μέρα για λαμπερές εποχές.

Δεν θα μπορούσα νομίζω να ζήσω σε κάποια χώρα που δεν την λούζει ο ήλιος, που δεν την βρέχει η θάλασσα. Ή μήπως θα μπορούσα; Η νοσταλγία μάς ακολουθεί όμως δεν είμαστε ξένοι, είμαστε απλώς πολλά κομμάτια ενωμένα. Εγώ δεν θα γυρίσω στο Τζιμπουτί. Μου αρκεί η δυνατή ανάμνησή του, διότι η απουσία των ανθρώπων, που ήταν εκεί μαζί μου, θα κάνει το Τζιμπουτί να χάνει την λάμψη του όσο κι αν ο ήλιος παραμένει φωτεινός. Είναι οι άνθρωποι που μας δένουν με έναν τόπο. Είναι οι ιστορίες τους, τα έργα τους, τα παθήματά τους, τα γέλια τους, τα δάκρυά τους.

Όσο ο ήλιος λάμπει δεν θα φοβόμαστε το σκοτάδι του σύμπαντος και θα νιώθουμε λιγότερο ξένοι, όπου κι αν κατοικούμε στη γη, όταν υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, έστω λιγοστοί που θα μας ανοίγουν μια μικρή αγκαλιά στην καρδιά τους και θα μας κρατάνε το χέρι.

Σίγουρα είμαστε παντού. Εκεί που μπορούμε πάντα να γυρίζουμε την πρώτη σκέψη μας.

                                                                                                                                       Ειρήνη Σαββαΐδη





                                                                                     ΣΥΖΕΥΞΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ                                        

Ένα γεγονός που είχε την πρωτοκαθεδρία στους δημοσιογραφικούς κύκλους το τελευταίο διάστημα ήταν αυτό των Ολυμπιακών αγώνων. Μέσα στο διάστημα αυτό παρακολουθούσα τις αγωνιώδεις προσπάθειες ανθρώπων να υπηρετήσουν κατά το βέλτιστο το αθλητικό ιδεώδες περισσότερο όμως μια προσπάθεια να τονώσουν το εθνικό αίσθημα των συμπατριωτών τους, να τους γεμίσουν υπερηφάνεια. Εγώ, αποκύημα δύο πολιτισμών, ένιωθα υπερήφανη εις διπλούν.


Η καταγωγή μου αποτελεί συγκερασμό δύο ιστορικών τόπων. Από τη μία βρίσκεται η γενέτειρά μου, η Ελλάδα και από την άλλη η πατρίδα της μητέρας μου, η Αιθιοπία, την οποία μάλιστα μόνο μέσα από τα μάτια τρίτων έχω γνωρίσει. Ωστόσο, δεν θα μπορούσα να την θεωρώ λιγότερο πατρίδα μου. Κι αυτό διότι πέτυχα να την αγαπήσω μέσα από το πάθος με το οποίο την περιγράφουν οι συνομιλητές μου, που την έζησαν σε όλες της τις εκφάνσεις. Θα τολμούσα, μάλιστα, να πω ότι και η ίδια σε ένα βαθμό έχω γίνει μάρτυρας της ομορφιάς της καθόσον δεν έλειπαν ποτέ από το σπίτι οι καμβάδες που ξεδίπλωναν στους τοίχους ιστορίες για όμορφες Αιθιοπίδες και τοπία απαράμιλλου κάλλους.


Η αγάπη, λοιπόν, που ανέπτυξα για την δεύτερή μου κουλτούρα οφείλεται κυρίως στο έργο των παππούδων μου. Οι λιγοστές αναμνήσεις της μητέρας μου, ερχόμενη στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία, δεν θα μπορούσαν να αποδειχτούν επαρκείς προς διαμόρφωση της οπτικής μου για την ''μητέρα πατρίδα''. Ωστόσο, το έργο του παππού μου Κωνσταντίνου Μαγδαληνού, ζωγράφου μεγάλου βεληνεκούς και της γιαγιάς μου Αμπεμπέτς, αγιογράφου, έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη συνειδητοποίηση του αιθιοπικού σκηνικού. Από τη μία, ο παππούς μετέφερε στους πίνακές του ανθρώπους και τοπία τόσο αριστοτεχνικά, ώστε ένιωθες να χτυπά ενώπιόν σου ο παλμός της Αιθιοπίας. Από την άλλη, η γιαγιά, αν και αγιογράφος, όταν αποτυπώνει τον αγαπημένο της τόπο πάντοτε προκαλεί στον θεατή συναισθήματα τόσο έντονα, ώστε προς στιγμήν ανατρέχεις στην αιθιοπική καθημερινότητα. Παρ΄όλα αυτά, όταν επιστρέφεις στην πραγματικότητα, αυτό που απομένει είναι δυο υπογραφές, κάπου κάτω από τις ιστορίες που αφηγούνται με το πινέλο, να σφραγίζουν την νοσταλγία μιας ζωής που άφησαν πίσω.


Η ίδια νοσταλγία-πιο πολύ επιθυμία να γνωρίσω τις ρίζες μου-διακατέχει και εμένα. Και αυτή η επιθυμία με κυνηγά από μικρή ηλικία, όταν ακόμη άρχιζα να συνειδητοποιώ την διαφορετικότητά μου από τον περίγυρο. Ένα είδος διαφορετικότητας που ενώ πολλούς φαίνεται να τους επηρεάζει, εμένα μου έδωσε την ώθηση για την βαθύτερη ανακάλυψη του εαυτού μου και τα εφόδια για την κατανόηση της ίδιας της ζωής. Γιατί όταν οι άνθρωποι πασχίζουν όλη τους τη ζωή να καταλάβουν τον κόσμο και τους ανθρώπους του, πώς να μην αισθάνεσαι προνομιούχος έχοντας ''αποκωδικοποιήσει'' δύο, έστω μικρά, μέρη του βάσει μιας κωδικοποίησης που υπάρχει μέσα σου;

                                                                                                                                                                                                                                                                                                             Ελένη  Γεωργακοπούλου  ______________________________________________

Η Ελένη Γεωργακοπούλου, είναι φοιτήτρια της Νομικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.









                                                                                       DIFRET

Στο πλαίσιο της 5ης Εβδομάδας Αφρικανικού Κινηματογράφου, που πραγματοποιήθηκε  στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, από τις 25 Φεβρουαρίου έως τις  2 Μαρτίου 2016, οι Πρεσβείες, τα Επίτιμα Προξενεία των Αφρικανικών χωρών στην Αθήνα και η Ταινιοθήκη της Ελλάδας, συνδιοργάνωσαν, την Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου, λίγες ημέρες πριν την παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, την προβολή της ταινίας Difret, του Αιθίοπα σκηνοθέτη Zeresenay Berhane Mehari, που διαπραγματεύεται το θέμα των γάμων ανήλικων κοριτσιών.

Ο σκηνοθέτης παρουσίασε στο κοινό της Αθήνας, την ταινία Difret (2014),  από την Αιθιοπία, με θέμα την πραγματική ιστορία ενός δεκατετράχρονου κοριτσιού, που κατηγορήθηκε για φόνο, επειδή σκότωσε τον απαγωγέα της. Παραγωγός της ταινίας, που βραβεύτηκε στα φεστιβάλ Sundance και Βερολίνου, είναι η Angelina Jolie.

Στα χωριά της Αιθιοπίας υπήρχε η παράδοση, όταν ένας άντρας ήθελε να συνάψει γάμο με μια γυναίκα, εάν αυτή αρνιόταν, τότε επιτρεπόταν να την απαγάγει, να τη βιάσει και να την κάνει ‘’επίσημα’’ γυναίκα του.

Ένα 14χρόνο κορίτσι, την Hirut, που ζούσε με την οικογένειά της στην ύπαιθρο της Αιθιοπίας, απάγουν 5 άνδρες και ένας από αυτούς την βιάζει. Το νεαρό κορίτσι θα προσπαθήσει να δραπετεύσει και  αυτοαμυνόμενη,  θα σκοτώσει έναν από αυτούς.

Στην Αιθιοπία, την εποχή που διαδραματιζόταν το πραγματικό αυτό περιστατικό, τα λαϊκά δικαστήρια είχαν το επάνω χέρι και η ποινή για την Hirut,  θα ήταν ο θάνατος. Στην ιστορία  εμπλέκεται μια ακτιβίστρια, που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών και θα καταφέρει να οδηγήσει την υπόθεση, στην επίσημη δικαιοσύνη.

Ο Zeresenay Berhane Mehari  βγάζει στο φως ένα υπαρκτό συμβάν  που έγινε το 1996, αλλά με τέτοιο τρόπο, ώστε να συνδυάσει τις αντιθέσεις, τις νοοτροπίες, τη κουλτούρα και ένα τεράστιο χάσμα των αντιλήψεων όσων ζουν στις πόλεις, με αυτούς που ζουν στην επαρχία.

Η ταινία μαγεύει με την αμεσότητα που προσφέρουν οι ερμηνείες των ερασιτεχνών πρωταγωνιστών της, συγκινεί με τον ρεαλισμό της και προβληματίζει, για το τι μπορεί να εξακολουθεί να συμβαίνει, εκεί που δεν υπάρχουν νόμοι ή εκεί όπου υπάρχουν, αλλά δεν εφαρμόζονται.

Ο σκηνοθέτης, που ζει 6 μήνες στην Αιθιοπία και τους υπόλοιπους στην Αμερική, δήλωσε στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Screeneye: ‘’ Έμαθα για την ιστορία αυτή πριν από 8 χρόνια. Χρειάστηκε να ερευνήσω όλες τις πτυχές, πριν προχωρήσω στο εγχείρημα. Η Αιθιοπία είναι μια χώρα με αντιθέσεις και αυτές ήθελα να τις αναδείξω. Οι αντιλήψεις στις μεγάλες πόλεις, είναι διαφορετικές από αυτές στην επαρχία, κανείς βέβαια δεν ξέρει τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες’’.

Μετά από 20 χρόνια  από  το συμβάν που εξιστορεί η συγκεκριμένη ταινία,   οι στατιστικές λένε, ότι 30%-40% των κοριτσιών στην Αιθιοπία, περνάνε ακόμα από αυτήν την δοκιμασία. Ειδικά στα χωριά, ακόμα και σήμερα, η συγκεκριμένη πράξη θεωρείται ότι είναι ‘’παράδοση’’. Τα πράγματα όμως αλλάζουν και, έστω και με πολύ αργό ρυθμό, υπάρχει κάποια βελτίωση.

Μια άλλη παρόμοία περίπτωση, είναι αυτή της Ουοϊνεσέτ Ζεμπένε Νέγκας, που υποστήριξε ότι βιάστηκε το 2001. Τότε, ο δράστης καταδικάστηκε για την πράξη του. Αργότερα όμως, ένα άλλο δικαστήριο της Αιθιοπίας, ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση. Το θύμα, αντιδρώντας στη νέα αυτή απόφαση, προσέφυγε το 2007, στο Αφρικανικό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και των Λαών.  Εκεί, η κυβέρνηση της Αιθιοπίας βρέθηκε σε δύσκολη θέση, διατάχθηκε να καταβάλει αποζημίωση ύψους 150.000 δολαρίων στην γυναίκα, επειδή δεν την προστάτεψε, με αποτέλεσμα, να  απαχθεί, να βιαστεί και να υποχρεωθεί να παντρευτεί σε ηλικία μόλις 13 ετών.

Πρόκειται για μια απόφαση-ορόσημο, που σύμφωνα με τους ακτιβιστές για τα δικαιώματα των παιδιών και των γυναικών, θα βοηθήσει να αποθαρρυνθεί μια "παραδοσιακή" μορφή γάμου των κοριτσιών, σε πολύ μικρή ηλικία, η οποία, εκτός των άλλων, έχει χαρακτηριστεί και παράνομη.

Αυτή η παράδοση υπάρχει και σε άλλες χώρες εκτός από την Αιθιοπία. Οι γάμοι ανήλικων είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Οι γάμοι παιδιών σε μικρή ηλικία παραμένουν διαδεδομένοι στις αναπτυσσόμενες χώρες. Πρόκειται για μια πρακτική βαθιά συνδεδεμένη με την πολιτιστική παράδοση και την φτώχεια των περιοχών αυτών. Η πρακτική του γάμου ανάμεσα σε ενήλικες και παιδιά, όχι μόνο παραβιάζει τους νόμους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά απειλεί τη σταθερότητα και την οικονομική ανάπτυξη των περιοχών.

Οι νόμοι κατά της παράδοσης αυτής, βασίζονται στο επιχείρημα, ότι τόσο τα παιδιά, όσο και οι έφηβοι, δεν είναι αρκετά ώριμοι για να κάνουν τις επιλογές τους, σχετικά με το γάμο τους. Το ότι παντρεύονται σε τόσο νεαρή ηλικία, ενδέχεται να τους προκαλέσει μόνιμες συναισθηματικές, σωματικές και ψυχολογικές βλάβες. Επιπλέον, οι ειδικοί λένε ότι ο γάμος σε παιδική ηλικία παραβιάζει το αναφαίρετο δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση και την εργασία. Παράλληλα, διαιωνίζει τη φτώχεια, αναστέλλει την πρόοδο, την εθνική και παγκόσμια ανάπτυξη στόχων και απειλεί την σταθερότητα.

Η καθυστέρηση της ηλικίας του γάμου και η επένδυση στο μέλλον αυτών των κοριτσιών, μπορεί να έχει πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα, που θα ωφελήσει τις κοινότητες αυτές, στο σύνολό τους.

Η Αιθιοπική κυβέρνηση έχει υποσχεθεί,  ότι μέχρι το 2025, θα έχει τελειώσει με αυτήν την παράλογη παράδοση. Σκοπός της Αιθιοπικής κυβέρνησης είναι, μέχρι τότε και με σταθερούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης, να αλλάξει το βιοτικό επίπεδο του μέσου Αιθίοπα. Έχουν γίνει πολλά βήματα μπροστά την τελευταία δεκαετία, στην Αιθιοπία. Αλλά και πάλι έχει πολύ δρόμο μπροστά της.  Πιστεύω όμως, πως με τον χρόνο τα πράγματα θα αλλάξουν. Είναι δύσκολο το έργο της κυβέρνησης, πιστεύω ότι βρίσκεται σε καλό δρόμο.

Το “Difret” από μόνο του, είναι αποδείξη, ότι τα πράγματα στην Αιθιοπία αλλάζουν προς το καλύτερο. Είναι μόλις, η τέταρτη ταινία που παράγεται στην Αιθιοπία στην επίσημη γλώσσα την Αμχαρική. Η λέξη “Difret” έχει δύο σημασίες. Η μία, είναι το θάρρος και η άλλη, να πέφτεις θύμα βιασμού. Είναι ένα θέμα με πολύ ενδιαφέρον και μια ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί. Οι τέχνες στην Αιθιοπία είναι σε ανάπτυξη. Πολλά μηνύματα μπορούν να περαστούν μέσω αυτών. Ένα τρανταχτό παράδειγμα, είναι η ταινία αυτή. 

 

                                                                                                                                               Αλεξάνδρος Σελάσσιε





                                                        ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΥΤΟΠΙΑ

 Στη καρδιά μιας από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου, στην Αιθιοπία, ένα μικρό χωριό το Awra Amba, ανατρέπει τις απαρχαιωμένες δοξασίες που διέπουν την κοινωνία. Εδώ και σαράντα χρόνια, τα τετρακόσια μέλη αυτής της μικρής κοινότητας, εγκατέλειψαν το εθιμικό δίκαιο και το σύστημα της πατριαρχίας, κάνοντας την ισότητα των δύο φύλων, πραγματικότητα.


Το Awra Amba, βρίσκεται 500 χιλιόμετρα, βόρεια της Αντίς Αμπέμπας και έχει της δικές του ιδιαιτερότητες. Τα σπίτια του χωριού είναι  φτιαγμένα από λάσπη και στολισμένα με αχυρένιες σκεπές.


Η Tshehay, είναι η δασκάλα του σχολείου και κάθε πρωί καλημερίζει τους τριάντα μαθητές της, που κάθονται στα πέτρινα θρανία της σχολικής αίθουσας. Βλέποντας κανείς, τα χαμογελαστά πρόσωπα των μαθητών της, αντιλαμβάνεται πως κάτι άλλο, συμβαίνει σ' αυτό το μικρό χωριό.

 

Πνευματική και σωματική ελευθερία.

Στην κοινότητα του Awra Amba, καταργήθηκε η εθιμοτυπική διαδικασία του γάμου και  της προίκας, η αξία της οποίας ανέβαινε, ανάλογα με την ηλικία της γυναίκας.


Ο γάμος, εκτελείται πλέον με την υπογραφή ενός δημοσίου εγγράφου και  προβλέπει, ως κατώτερη ηλικία, το 19ο έτος για τα κορίτσια και το 20ο έτος για τα αγόρια, ενώ οι γονείς τους, αποκλείονται από οποιαδήποτε λήψη απόφασης.


Στο χωριό καταργήθηκε και το μεγάλο ‘’εθνικό πρόβλημα’’, το τελετουργικό της κλειτοριδοεκτομής. Πολλές γυναίκες, πέθαναν εξαιτίας των ακρωτηριασμών που υπέστησαν στην παιδική τους ηλικία.

 

Κάνοντας μια γυναικεία δουλειά δεν αλλάζει το φύλο μου. Η άγνοιά μου αλλάζει".

Το παραπάνω απόφθεγμα, είναι του Zumra Nuru, ενός αγράμματου αγρότη, που πολλοί πιστέυουν, ότι αυτός έστησε την ‘’ουτοπία’’ κατά την δίαρκεια της παιδική του ηλικίας, βλέποντας, τις ανισότητες ανάμεσα στη μητέρα και τον πατέρα του.


Στο χωριό Awra Amba, οι επαγγελματικές δραστηριότητες δεν κατανέμονται ανα φύλο, αλλά, ανάλογα με την ικανότητα του καθενός. Σαν σουρεαλιστικά οράματα για τη χώρα, προβάλλουν εδώ και εκεί γυναίκες, που διευθύνουν το αλέτρι οργώνοντας τη γη, ενώ οι άνδρες κάνουν τα παιδιά τους μπάνιο ή ετοιμάζουν την injera. Δεν υπάρχει αρχηγός στο σπίτι ‘’αλλά υπάρχει στη κουζίνα’’ μας λέει γελώντας η Trissew.

 

Ένα μοντέλο που φοβίζει.

Ο Zumra θέλει να χειραφετηθεί από τα θρησκευτικά δεσμά, ορθόδοξα και μουσουλμανικά που διαδραματίζουν βαρύνοντα ρόλο στην περιοχή.


Τάσσεται, υπέρ μιας νέας θρησκευτικότητας, με έναν μοναδικό Θεό, που να ονομάζεται ‘’δημιουργός’’, χωρίς τόπο λατρείας, επειδή γι 'αυτόν, η πίστη είναι ένα θέμα προσωπικό.


‘’Η αλληλεγγύη, είναι μία από τις σημαντικότερες αρχές μας και για αυτό  εργαζόμαστε, δημιουργώντας συνεταιρισμούς σε όλους τους τομείς, από την ύφανση μέχρι και την γεωργία. Γίνεται, ίσος καταμερισμός των κερδών στο τέλος της κάθε  χρονιάς’’, μας εξηγεί ο αγρότης-φιλόσοφος καθισμένος στον ίσκιο του μεγάλου δέντρου που δεσπόζει στην πλατεία του χωριού.


Η κοινότητα δεν αναγνωρίζει καμία αργία και η οργάνωση της εβδομάδας εκτελείται με μεγάλη ακρίβεια. Πέντε ημέρες αφιερώνονται στη συνεταιριστική εργασία, μια στην βοήθεια των ηλικιωμένων, για τους οποίους υπάρχει ένα μικρό γηροκομείο και η έβδομη μέρα, είναι ελεύθερη.


‘’Είχαμε συναντήσει τόσες πολλές δυσκολίες για να μπορέσουμε να ζήσουμε ελεύθερα, γι αυτό τώρα δουλεύουμε όλο το χρόνο, για να μην χάσουμε αυτό που έχουμε.


Οι άνθρωποι στην περιοχή, δεν θέλουν να δουν τις ιδέες μας να εφαρμόζονται στο δικό τους χώρο, ακόμα και αν μας σέβονται, όλο και περισσότερο. Πολλοί θεωρούν ότι δεν αποτελούμε μέρος του αιθιοπικού πολιτισμού. Τα πράγματα αλλάζουν βέβαια στη χώρα, αλλά ο δρόμος είναι ακόμα πολύ μακρύς’’, ολοκληρώνει ο αγρότης-φιλόσοφος.

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       Δάφνη Breytenbach

_________________

 Η Δάφνη Breytenbach, κατέχει τρία μεταπτυχιακά διπλώματα (Δημοσιογραφίας, Πολιτικών Επιστήμων και της Γεωπολιτικής Επιστήμης). Σήμερα, εργάζεται στην Γαλλική εφημερίδα LE PARISIEN και ασχολείται με την κρίση στην Ελλάδα, επίσης, συνεργάζεται και με το Γαλλικό κανάλι TV5, σε θέματα που έχουν σχέση με την Αφρική.

Υπηρεσίες για επιχειρήσεις


Comments