Οι Μαθητές απο την Περιφέρεια

      

             

Όταν ο  Σκωτσέζος εξερευνητής James Bruce επισκέφτηκε το Γκόνταρ (1770), συνάντησε εκεί μια μικρή Ελληνική παροικία. Ήταν 12 Έλληνες πρόσφυγες, που είχαν έρθει από την Σμύρνη της Μικράς Ασίας. Ασχολούντο με την αργυροχοΐα και κατασκεύαζαν αντικείμενα για την  βασιλική αυλή και για τις εκκλησίες της περιοχής.       

Τέτοιες, μικρές Ελληνικές παροικίες υπήρχαν αρκετές στο ‘’εσωτερικό’’ της Αιθιοπίας. Αποτελούντο από ένα μικρό αριθμό οικογενειών, που ζούσαν αρμονικά με οικογένειες από άλλες Ευρωπαϊκές χώρες και με τον ντόπιο πληθυσμό. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της οικογενείας του Γεράσιμου Τρομπέτα, που ζούσε στο Μπαχερντάρ.   Ηταν η μοναδική Ευρωπαϊκή οικογένεια.

Οι περισσότεροι ασχολήθηκαν με την παραγωγή και το εμπόριο του καφέ. Άλλοι, με μονάδες παράγωγης οικοδομικών υλικών, ξενοδοχεία, φούρνους, μύλους, καταστήματα και κτήματα, όπου καλλιεργούσαν διάφορα αγροτικά προϊόντα. Αξίζει να αναφερθεί ότι τα αδέλφια Νικόλας και Βασίλης Γιανούρης διατηρούσαν μονάδα παράγωγης ηλεκτρικού ρεύματος στο Φίτσε, η οποία κάλυπτε τις ανάγκες σε ηλεκτρική ενέργεια της πόλης.    

Το μεγάλο πρόβλημα τους ήταν η εκπαίδευση των παιδιών τους. Όσοι είχαν την οικονομική δυνατότητα, έστελναν τα παιδιά τους στο πλησιέστερο Ελληνικό Σχολείο. Όπως ήταν της Ασμάρας, του Ντέμπι Ντόλο, της Ντίρε Ντάουας και της Αντίς Αμπέμπας. Πολλά παιδιά δεν είχαν την ευκαιρία αυτή και πήγαν σε Αιθιοπικά σχολεία και σε σχολεία των Ιεραποστολικών οργανώσεων.

 

Τα περισσότερα παιδιά πήγαν στο Ελληνικό Σχολείο της Αντίς Αμπέμπας. Ξεκίνησαν από το Δημοτικό και συνέχισαν στο Γυμνάσιο. Εμεναν ως οικότροφοι, σε Ελληνικές οικογένειες που ζούσαν στην Αντίς Αμπέμπα και στο Κοινοτικό Οικοτροφείο. Ήρθαν τα παιδιά των παρακάτω οικογενειών:

Του Κωνσταντίνου Πυλιάτη, του Δημήτρη Πούλια και του Χαρίλαου Παρρή, από την Ντίλα, του Παναγιώτη Οικονόμου, του Δημήτρη Μισαηλίδη και του Κώστα Καπογιαννόπουλου, από το Σιντάμο, του Βασίλη Γιανούρη, του Λουκά Κούρου και του Στυλιανού Ιωαννίδη, από το Φίτσε, του Λευτέρη Χρίστου, του Γιάννη Χριστοφή, του Μάριου Βενέτσια  και του Νάσου Λάμπρου, από  την Ναζαρέτ, του Λυκούργου Κανέλη, και του Βασίλη  Καλλιμάνη, από την Μαλκάσα, του Χρίστου Πολυταρίδη, από το Ουόντζι, του Λευτέρη Μετάκου, από την Μεταχάρα, του Γιάννη Ασημακόπουλου, από το Αουάς, του Γεράσιμου Τρομπέτα, από το Μπαχερντάρ, του Ελευθέριου Αγγελέτου, από το Μπισόφτου, του Νικόλαου Μανώλη από την Γκαμπέλα και του Νίκου Κρεμασιώτη, από το Ακάκι. Τέλος, τα παιδιά του Παναγιώτη Μητσόπουλου από το Γκόνταρ, πήγαν στο Δημοτικό σχολείο της Ασμάρας.

Η ιστορία του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας αρχίζει με την ίδρυση του Κοινοτικού  Σχολείου, το 1917. Λειτούργησε παράλληλα με τη Σχολή της Ελεθερίας Κοσμά (1915-1930). Μόλις το 1944 λειτούργησε το Ημιγυμνάσιο, μέχρι τότε οι μαθητές συνέχιζαν τις σπουδές τους σε Ελληνικά Σχολεία της Αιγύπτου και του Σουδάν. Τα δύο παραπάνω σχολεία αναγνωρίσθηκαν από το υπουργείο Παιδείας της Ελλάδος το 1947 και μεταφέρθηκαν σε ιδιόκτητο κτίριο, το 1948. Το Κοινοτικό Οικοτροφείο  λειτούργησε για τρία χρόνια σε ενοικιαζόμενα κτίρια (1957-1960) και για ένα χρόνο στο παλαιό σχολείο (1960-1961).

    

Το 1960 είναι η μεγάλη χρονιά του Ελληνικού Σχολείου. Απο τον Οκτώβριο, λειτουργούν πλέον σε ενιαίο χώρο όλα τα ιδρύματα, το ΜΙΧΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ, η ΖΕΚΕΙΟΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ, το ΔΙΑΜΑΝΤΕΙΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ και το ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟ (1961). Και από το 1997, η ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΕΙΟΣ ΣΧΟΛΗ.

 

Οι μαθητές που αποφοίτησαν από το Ελληνικό Γυμνάσιο της Αντίς Αμπέμπας και συνέχισαν τις σπουδές τους σε Ανώτερες και  Ανώτατες σχολές με την ανάλογη ειδικότητα, είναι οι παρακάτω :

Ο Ανδρέας Οικονόμου, Προγραμματιστής Υπολογιστών, ο Άγγελος Τρομπέτας, Μαθηματικός, ασχολήθηκε με την βιομηχανική παραγωγή χρωμάτων, ο Παναγιώτης Αγγελέτος, Οδοντοτεχνικός, ζει και εργάζεται στην Αμερική, ο Ηρακλής Πούλιας, Ιατρός, είναι Διευθυντής της Ουρολογικής Κλινικής του νοσοκομείου του Ερυθρού Σταυρού, ο Γιώργος Πυλιάτης, Οικονομικά, ζει και εργάζεται στην Αιθιοπία, ο Μιχάλης Πούλιας, Γεωπόνος, ο Γιάννης Καλλιμάνης, Πολιτικός Μηχανικός, ασχολείται με προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, η Μαρία Πούλια, Καθηγήτρια Σωματικής Αγωγής, δίδαξε στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Αντίς Αμπέμπας, ο Εμμανουήλ Μανώλης, Διοίκηση Επιχειρήσεων και η Ευτυχία Βενέτσια, Οικονομικά, ζει στην Αιθιοπία και εργάζεται για το Αιθιοπικό Κράτος.

Κλείνοντας την αναφορά μας για τους μαθητές που ήρθαν από την Τανζανία, την Ερυθραία, το Τζιμπουτί και από τις Ελληνικές παροικίες της Αιθιοπίας, φαίνεται ότι το κίνητρο που τους έφερε εκεί ήταν το Οικοτροφείο. Η Ελληνική Κοινότητα της Αντίς Αμπέμπας, στην προσπάθεια της να έρθουν όσοι περισσότεροι μαθητές, για να μάθουν την Ελληνική γλώσσα, εφήρμοσε ξεχωριστή οικονομική πολιτική. Οι οικογένειες πλήρωναν ανάλογα με την οικονομική τους δυνατότητα. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί οικονομικό έλλειμμα, το οποίο κάλυπτε η Κοινότητα, απο την επιδότηση που έπαιρνε από το Ελληνικό Κράτος.  

Τις πληροφορίες για την συγγραφή του παραπάνω άρθρου, μας τις έδωσαν, ο Γιώργος Πυλιάτης, η Δήμητρα Γιανούρη, η Βαρβάρα Οικονόμου, και ο Νίκος Καλλιμάνης.

 

Comments