Το Βήμα των Νέων

posted Aug 11, 2015, 8:21 AM by Σ Β   [ updated ]

Οι 4 απόφοιτες μαθήτριες στο αεροδρόμιο ''Ελευθέριος Βενιζέλος'', με την καθηγήτρια τους Ε. Μπούρα.


...Το Προξενείο της Ελλάδος στην Αντίς Αμπέμπα, για πρώτη φορά στην ιστορία του, ΑΡΝΗΘΗΚΕ να χορηγήσει άδεια εισόδου στην χώρα μας σε 4 απόφοιτες μαθήτριες του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας, για να συμμετάσχουν, στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, μεταξύ των ομογενών. Τελικά, μετά, από μεσολάβηση Ελληνίδας φίλη του Συλλόγου μας, στο Υπουργείο Εξωτερικών, εστάλη οδηγία προς την Πρεσβεία της Ελλάδος στην Αντίς Αμπέμπα και δόθηκαν οι θεωρήσεις στις απόφοιτες μαθήτριες, η οποίες και μπόρεσαν να συμμετάσχουν στις εξετάσεις που έγιναν, τις 4 Σεπτεμβρίου του 2017. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε, επειδή οι απόφοιτες είναι Ελληνικής καταγωγής, έχουν όμως Αιθιοπική Υπηκοότητα. Ένα πρόβλημα, που άρχισε να δημιουργείται πριν από 100 χρόνια και ακόμη να λυθεί. Σήμερα, δημοσιεύουμε αποσπάσματα από την επιστολή, που έστειλαν οι απόφοιτες μαθήτριες στον Υφυπουργό των Εξωτερικών,  Τέρενς Κουίκ.


ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

                                                                                                                                                                      Αντίς Αμπέμπα 01/08/2017 

                                   
Με την επιστολή αυτή, Εξοχότατε Κύριε Υπουργέ, διαμαρτυρόμαστε για την αργοπορία και την κωλυσιεργία του Ελληνικού Προξενικού Γραφείου της Αντίς Αμπέμπας, άλλα και την ''οριστική άρνηση του'', για την έκδοση άδειας εισόδου στην Ελλάδα (
visa), σε εμάς, τις ομογενείς απόφοιτες του Ελληνικού Κοινοτικού Σχολείου, προκειμένου να λάβουμε μέρος στις Πανελλαδικές Εξετάσεις Ομογενών.

Το Προξενείο δεν αναγνώρισε την επιστολή της Ελληνικής Κοινότητας της Αντίς Αμπέμπα, η οποία αναφέρει: ''ότι είμαστε απόφοιτες το Ελληνικού Σχολείου, άτομα Ελληνικής Καταγωγής και θεμελιώνουμε δικαίωμα, να λάβουμε μέρος στις εξετάσεις, μεταξύ των ομογενών'', όπως άλλωστε συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια. Το αποτέλεσμα ήταν να μας ανακοινώσει το Προξενείο: ''ότι δεν είμαστε Ομογενείς, με Ελληνική Καταγωγή και ότι δεν έχουμε δικαίωμα να συμμετάσχουμε στις Πανελλαδικές Εξετάσεις Ομογενών''. Η δήλωση αυτή μας στεναχώρησε και μας πίκρανε ιδιαίτερα, καθώς καταστρέφει κάθε όνειρο για το μέλλον μας και μειώνει την υπερηφάνειά μας για την καταγωγή μας.

Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε τον Ελληνα πρέσβη κύριο Νικόλαο Χ. Πατακιά και του τονίσαμε την ανάγκη να πάμε άμεσα στην Ελλαδα, για να προετοιμαστούμε για τις εξετάσεις μας, με την βοήθεια των Ελλήνων καθηγητών μας, που θέλουν να μας βοηθήσουν, για την εισαγωγή μας στα ΑΕΙ. Μας διαβεβαίωσε, ότι είναι θέμα ημερών ή εβδομάδος, προκειμένου να μας δώσει άδεια εισόδου για την Ελλάδα και ότι έγραψε επιστολή τριών σελίδων, στο ΥΠΕΞ, για να μας υποστηρίξει.

Λίγες ώρες μετά την συνάντησή μας, και φεύγοντας ο κύριος Πατακιάς για την Ελλάδα, ενημέρωσε την Ελληνική Κοινότητα ότι δεν μπορούμε να πάρουμε βίζα σαν ομογενείς, παρ'όλα τα σχετικά στοιχεία που του προσκομίσαμε, αλλά χρειάζεται και επίσημο έγγραφο από Αιθιοπική αρχή, απ' οπου να προκύπτει η Ελληνική μας καταγωγή. Πράγμα αδιανόητο που αμφισβητούμε, λόγω της ιδιαιτερότητάς της Αιθιοπικής νομοθεσίας.

Τα στοιχεία που προσκομίσαμε προκύπτουν από τα αρχεία της Ελληνικής Κοινότητας, από τα αρχεία της Ιεράς Μητρόπολης Αξώμης, όπως πιστοποιητικά γέννησης, βάφτισης και θανάτου, μαρτυρίες των μελών του Ελληνικού Αθλητικού Συλλόγου <Ολυμπιακός>, μαρτυρίες των μελών του Συλλόγου < Άγιος Γεώργιος>, τα οποία μαρτυρούν την Ελληνική καταγωγή μας, αλλά και από τα αρχεία του Ελληνικού Κοινοτικού Σχολείου, στο οποίο φοιτήσαμε για 12 χρόνια, ως Έλληνες Ομογενείς. Επίσης προσκομίσαμε έγγραφα των Αιθιοπικών αρχών, που συνηγορούν στην Ελληνική Καταγωγή μας, όπως αποφάσεις δικαστηρίων, όπου φαίνονται τα ονόματα των προγόνων μας, Ελληνικής Καταγωγής, όπως α) Ιωάννης Κιούσης β) Κόρις Καραγεωργιάδης και γ) Παναγιώτης Βαλιανάτος.

Ακόμα, θέλουμε να σας πληροφορήσουμε ότι όλες οι προσπάθειες των παροίκων της Αιθιοπίας, για την κτήση της Ελληνικής ιθαγένειας εκκρεμούν η πέφτουν στο κενό, καθώς το Προξενείο αδιαφορούσε και αδιαφορεί μέχρι και σήμερα. Άλλωστε, για το ζήτημα αυτό, ενημερωθήκατε κατά την επίσκεψη σας, ως ο αρμόδιος Έλληνας Υπουργός Αποδήμου Ελληνισμού, με υπόμνημα που σας παρέδωσε το Δ.Σ της Ελληνικής Κοινότητας. Να επισημάνουμε επίσης ότι η διπλή υπηκοότητα δεν επιτρέπεται από τις Αιθιοπικές αρχές.

Τέτοιες συμπεριφορές οδηγούν στο βέβαιο κλείσιμο των Ελληνικών Κοινοτικών Σχολείων της Αντίς Αμπέμπα και βάζουν τέλος στα όνειρα μας και στα όνειρα των ομογενών πατεράδων μας και μανάδων μας, να σπουδάσουμε στην Ελλάδα.

Οπως άλλωστε ορίζει ο νόμος, για την πολιτογράφηση ομογενών αλλοδαπών που διαμένουν μόνιμα στο εξωτερικό (βάσει του άρθρου 10 του Ν.3284/2004) και ειδικότερα η εγκύκλιος Άρ 34 με Αρ.Πρωτ.Φ 141886/14886 με ημερομηνία Αθήνα 4/6/2014, εξετάζεται, ''το ουσιαστικό μέρος της εθνικής καταγωγής τους, όπως είναι η συμμετοχή σε εκδηλώσεις εθνικού γενικού ενδιαφέροντος, όπως και η επαφή με την Ελλάδα'', την οποία και έχουμε επισκεφτεί, τα τελευταία 10 χρόνια όλες μας, είτε σαν προσκεκλημένες της Βουλής των Ελλήνων, προκειμένου να λάβουμε μέρος στην Βουλή των εφήβων, είτε σαν κατασκηνώτριες, στις κατασκηνώσεις, της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού. Τοτε λάβαμε βίζες σαν ομογενείς.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, θέλουμε να τονίσουμε την συμμετοχή μας σε όλες τις σχολικές και κοινοτικές εκδηλώσεις, όπως Εθνικές εορτές, εκδηλώσεις της Ιερεάς Μητρόπολης Αξώμης, εκδηλώσεις της Ελληνικής Πρεσβείας, όπως 25η Μαρτίου, σε επισκέψεις επισήμων από την Ελλάδα και από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και στα μπαζάρ Διπλωματικά Αποστολών.

Άλλωστε, κατά την επίσκεψη σας, μας συγχαρήκατε που είμαστε Έλληνες και δηλώσατε ότι ''ο ξεχασμένος Ελληνισμός της Αφρικής είναι προτεραιότητα δική σας και του Υπουργού Εξωτερικών κου Νικολάου Κοτζιά''. Με μεγάλη χαρά, είδαμε το κινηματογραφημένο υλικό της Ελληνικής κρατικής τηλεόρασης ΕΡΤ, στο οποίο μας δείχνει να χορεύουμε κατά την επίσημη δεξίωση. Η γνώση μας για τον Ελληνικό πολιτισμό και την Ελληνική Ιστορία, αλλά, το κυριότερο, η περηφάνια μας, που είμαστε Ελληνικής καταγωγής, είναι αδιαμφισβήτητες.

Κύριε Υπουργέ, παρακαλούμε όπως δώσετε άμεσα λύση στο τεράστιο πρόβλημα που έχει προκύψει στην ζωή μας, στο μέλλον μας, στα όνειρά μας να αποκτήσουμε την Ελληνική παιδεία με την εισαγωγή μας στα ΑΕΙ της Ελλάδος, και για το μέλλον των Ελληνικών Κοινοτικών Σχολείων, αφού με τέτοιες συμπεριφορές αποκλείονται και οι εναπομείναντες Έλληνες ομογενείς μαθητές του Ελληνικού Κοινοτικού Σχολείου Αντίς Αμπέμπας.


Μετά τιμής,

Οι ομογενείς απόφοιτες μαθήτριες:

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΕΣΕΤΟΥ (Τέκνο της Γαβριέλας Κιούση του Ιωάννη)

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΣΕΤΟΥ (Τέκνο της Γαβριέλας Κιούση του Ιωάννη)

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΑΔΗ (Τέκνο του Γκετάτσο Καραγεωργιάδη του Αναξαγόρα)

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΣΑΝΤΙΚΟΥ (Τέκνο του Τσαντίκου Βαλιανάτου του Παναγιώτη)

________________________________

Σημ. Η Ελληνική Κοινότητα της Αντίς Αμπέμπας πρότεινε στον Σύλλογο μας να δοθεί η Δωρεά του Νίκου Κιούση στην απόφοιτη μαθήτρια Μαγδαληνή Εσέτου.









                                      Μαθητής Αφρικάνικης καταγωγής, σημαιοφόρος σε μαθητική παρέλαση



Η ΕΛΛΑΔΑ ΟΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ 


     Γεννήθηκα στην Ελλάδα, πριν από 26 χρόνια, όλη μου η ζωή είναι εδώ. Καλώς ή κακώς, οι γονείς μου, όταν τελείωσαν τις σπουδές τους, αποφάσισαν να  μείνουν εδώ, να κάνουν οικογένεια, να δουλέψουν, να φτιάξουν το μέλλον τους, με ότι αυτό συνεπάγεται, ανεξαρτήτως των δυσκολιών που θα μπορούσαν αντιμετωπίσουν, λόγω ξενοφοβίας.

     Τα κατάφεραν λοιπόν, βρήκαν  δουλείες, γεννηθήκαμε η αδερφή μου και εγώ, πήγαμε σχολείο και εκεί, για πρώτη φορά βίωσα, ένα μικρό ρατσισμό, ένα παιδί με είπε ‘’μαύρη’’, ήμουν τεσσάρων ετών και θυμάμαι μου έκανε εντύπωση, γιατί πρώτη φόρα με αποκαλούσαν έτσι, πρώτη φόρα ένιωσα την διαφορετικότητα, μέχρι τότε πίστευα πως ήμουν απλά, η Μόνικα.

      Η αντίδραση μου; γελώ και μόνο που το σκέφτομαι τώρα. Γέμισα ένα κουβά, που έπαιζα με χώμα και του το έφερα ‘’καπέλο’’, ένιωσα θυμό, όσο θυμό μπορεί να νιώσει ένα παιδί τεσσάρων ετών και ταυτόχρονα, άρχισα να γελάω, γιατί προφανώς ήταν αστείο. Με τα πολλά, φωνάζουν τον πατέρα μου, γιατί μέναμε κοντά, του εξηγούν το περιστατικό και με επέπληξε, σαν καλός μπαμπάς που ήταν, γυρνάμε σπίτι και του λέω, μα γιατί μου φώναξες, απλά υπερασπίστηκα τον εαυτό μου και μου απάντησε:  Είμαστε σε μια χώρα, που δεν έχουν συνηθίσει την διαφορετικότητα. Δεν γίνεται, κάθε φορά που θα γίνεται κάτι, να αντιδράς με αυτόν τον τρόπο. Πού θα πάει, κάποια στιγμή θα αλλάξουν τα πράγματα.

     Τα πράγματα άλλαξαν, είχε δίκιο, δεν βίωσα τον ρατσισμό τόσο έντονα, όσο τον βίωσαν κάποιοι άλλοι φίλοι μου, δεν μου ήταν δύσκολο να κάνω φίλους λόγω της διαφορετικότητάς μου, αποδέχτηκα το γεγονός ότι συνδύαζα δυο κουλτούρες (ελληνική και αφρικάνικη) και έτσι δεν ένιωθα, ότι πρέπει να συμπεριφέρομαι σαν Ελληνίδα στο σχολείο και σαν Αφρικανή, στο ευρύτερο περιβάλλον μου.

     Μπήκα στην εφηβεία, έκανα την επανάσταση μου, όπως όλα τα παιδιά, ένιωσα το πρώτο μου καρδιοχτύπι και εκεί, που πίστευα πως όλα ήταν καλά, επιστροφή στην πραγματικότητα: με σταματάνε οι αστυνομικοί για έλεγχο, δεν μου είχε ξανασυμβεί αυτό, τους λέω, έχω γεννηθεί εδώ, μου ζητούν ταυτότητα, τους λέω δεν έχω, εντάξει μου λένε και με άφησαν να φύγω. Γυρνάω σπίτι νευριασμένη και ρωτάω τους γονείς μου, πού είναι η ταυτότητά μου, κάνουμε μια πολύ ωραία συζήτηση και μου εξηγούν πώς και γιατί δεν έχω ταυτότητα.

    Έλα που εμένα δεν μου άρεσε αυτό που άκουγα, ολοένα θύμωνα και απλά, δεν το χώραγε ο νους μου, πως στην χώρα όπου γεννήθηκα και θεωρούσα σπίτι μου, δεν με αναγνώριζαν και με έκαναν να νιώθω ξένη. Περνάνε τα χρόνια, έχω πλέον συμβιβαστεί με το θέμα της ταυτότητας και της ελληνικής υπηκοότητας, μου είναι αδιάφορο.

     Ξεκινάω σχολή σ’ ένα ιδιωτικό ΙΕΚ, με κατεύθυνση γενικής δημοσιογραφίας, γιατί μου άρεσε πάντα, δεν ξέρω γιατί, βασικά ανέκαθεν είχα μια περιέργεια για τον κόσμο γύρω μου, οπότε πίστευα ότι μου ταίριαζε. Εκείνη την εποχή, ο πατέρας μου αποκτά την ελληνική υπηκοότητα (2009) και αυτομάτως, η μικρότερη αδερφή μου, γιατί ήταν ανήλικη. Εγώ πάλι, επειδή ήμουν ενήλικη, δεν γινόταν, τελικά ως εκ θαύματος την απέκτησα.

     Τελειώνω την σχολή μου, κάνω πρακτική εξάσκηση, σε διάφορα ‘’ηλεκτρονικά sites’’  και για ακόμη μια φορά, ‘’τρώω πόρτα’’. Όπως μου έδωσαν να καταλάβω, ‘’έγχρωμη και δημοσιογράφος’’ δεν πάνε μαζί. Η αλήθεια είναι, πως από κάποια στιγμή και μετά, σταμάτησα να το κυνηγώ, απογοητεύτηκα. Συνειδητοποίησα, πως στην Ελλάδα, δεν θα είμαι πότε απλά, η Μόνικα, πάντα θα με κρίνουν σύμφωνα, με την καταγωγή και το πόσο σκούρο, είναι το δέρμα μου. Αναρωτιέμαι τώρα, η Ελλάδα όπου γεννήθηκα και την οποία θεωρώ σπίτι μου και δεν θέλω να αποχωριστώ, θα με αποδεχτεί ποτέ, ως ‘’δικό της παιδί’’;


                                                                                                                                                               Μόνικα Κόντε    

 ____________________________________________


Η Μόνικα Κόντε, είναι απόφοιτος της Σχολής Δημοσιογραφίας του ΙΕΚ ΔΟΜΗ. Κατάγεται από το Κονγκό και εχει Ελληνική συνείδηση.







                           ΣΥΖΕΥΞΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ                                        

Ένα γεγονός που είχε την πρωτοκαθεδρία στους δημοσιογραφικούς κύκλους το τελευταίο διάστημα ήταν αυτό των Ολυμπιακών αγώνων. Μέσα στο διάστημα αυτό παρακολουθούσα τις αγωνιώδεις προσπάθειες ανθρώπων να υπηρετήσουν κατά το βέλτιστο το αθλητικό ιδεώδες περισσότερο όμως μια προσπάθεια να τονώσουν το εθνικό αίσθημα των συμπατριωτών τους, να τους γεμίσουν υπερηφάνεια. Εγώ, αποκύημα δύο πολιτισμών, ένιωθα υπερήφανη εις διπλούν..

Η καταγωγή μου αποτελεί συγκερασμό δύο ιστορικών τόπων. Από τη μία βρίσκεται η γενέτειρά μου, η Ελλάδα και από την άλλη η πατρίδα της μητέρας μου, η Αιθιοπία, την οποία μάλιστα μόνο μέσα από τα μάτια τρίτων έχω γνωρίσει. Ωστόσο, δεν θα μπορούσα να την θεωρώ λιγότερο πατρίδα μου. Κι αυτό διότι πέτυχα να την αγαπήσω μέσα από το πάθος με το οποίο την περιγράφουν οι συνομιλητές μου, που την έζησαν σε όλες της τις εκφάνσεις. Θα τολμούσα, μάλιστα, να πω ότι και η ίδια σε ένα βαθμό έχω γίνει μάρτυρας της ομορφιάς της καθόσον δεν έλειπαν ποτέ από το σπίτι οι καμβάδες που ξεδίπλωναν στους τοίχους ιστορίες για όμορφες Αιθιοπίδες και τοπία απαράμιλλου κάλλους.

Η αγάπη, λοιπόν, που ανέπτυξα για την δεύτερή μου κουλτούρα οφείλεται κυρίως στο έργο των παππούδων μου. Οι λιγοστές αναμνήσεις της μητέρας μου, ερχόμενη στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία, δεν θα μπορούσαν να αποδειχτούν επαρκείς προς διαμόρφωση της οπτικής μου για την ''μητέρα πατρίδα''. Ωστόσο, το έργο του παππού μου Κωνσταντίνου Μαγδαληνού, ζωγράφου μεγάλου βεληνεκούς και της γιαγιάς μου Αμπεμπέτς, αγιογράφου, έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη συνειδητοποίηση του αιθιοπικού σκηνικού. Από τη μία, ο παππούς μετέφερε στους πίνακές του ανθρώπους και τοπία τόσο αριστοτεχνικά, ώστε ένιωθες να χτυπά ενώπιόν σου ο παλμός της Αιθιοπίας. Από την άλλη, η γιαγιά, αν και αγιογράφος, όταν αποτυπώνει τον αγαπημένο της τόπο πάντοτε προκαλεί στον θεατή συναισθήματα τόσο έντονα, ώστε προς στιγμήν ανατρέχεις στην αιθιοπική καθημερινότητα. Παρ΄όλα αυτά, όταν επιστρέφεις στην πραγματικότητα, αυτό που απομένει είναι δυο υπογραφές, κάπου κάτω από τις ιστορίες που αφηγούνται με το πινέλο, να σφραγίζουν την νοσταλγία μιας ζωής που άφησαν πίσω.

Η ίδια νοσταλγία-πιο πολύ επιθυμία να γνωρίσω τις ρίζες μου-διακατέχει και εμένα. Και αυτή η επιθυμία με κυνηγά από μικρή ηλικία, όταν ακόμη άρχιζα να συνειδητοποιώ την διαφορετικότητά μου από τον περίγυρο. Ένα είδος διαφορετικότητας που ενώ πολλούς φαίνεται να τους επηρεάζει, εμένα μου έδωσε την ώθηση για την βαθύτερη ανακάλυψη του εαυτού μου και τα εφόδια για την κατανόηση της ίδιας της ζωής. Γιατί όταν οι άνθρωποι πασχίζουν όλη τους τη ζωή να καταλάβουν τον κόσμο και τους ανθρώπους του, πώς να μην αισθάνεσαι προνομιούχος έχοντας ''αποκωδικοποιήσει'' δύο, έστω μικρά, μέρη του βάσει μιας κωδικοποίησης που υπάρχει μέσα σου;

                 Ελένη  Γεωργακοπούλου                                                                                                                                                                                                                            ______________________________________________

Η Ελένη Γεωργακοπούλου, είναι φοιτήτρια της Νομικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

 






Η Σάρα Τερέφε, στην Βουλή των Εφήβων.



          ΕΝΑΣ  ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ  ΚΟΣΜΟΣ 


Αυτό που κυρίως με απασχολεί είναι το μέλλον μου και το μέλλον της χώρας μου. Έχω όμως δύο πατρίδες, την Αιθιοπία και την Ελλάδα. Έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου την Ελλάδα. Αυτό που μου δίνει ελπίδα είναι ότι τελειώνοντας το Ελληνικό Σχολείο, θα πάω επιτέλους στην Ελλάδα, για να σπουδάσω, για να μπω στο Πανεπιστήμιο ή στα ΤΕΙ. Γι’ αυτό αγωνίζομαι τόσα χρόνια. Αυτό μου δίνει χαρά, η ελπίδα μου ότι θα πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Θέλω να σπουδάσω Νοσηλευτική και να βοηθήσω τους ανθρώπους γύρω μου.


Υπάρχει τόση δυστυχία στον κόσμο γύρω μας, τόσος πόνος, τόση θλίψη, τόσα δάκρυα, τόση πείνα και τόση φτώχεια. Έχω δει ανθρώπους να πεθαίνουν στην κυριολεξία στους δρόμους, εικόνες πραγματικής φρίκης, εικόνες που σοκάρουν. Πρέπει να τις ζήσει κανείς από κοντά, για να τις πιστέψει και για τις καταλάβει σε βάθος.


Με θυμώνει η αδιαφορία του κόσμου για αυτούς που δεν έχουν να επιβιώσουν. Τους πετάνε ψίχουλα και αυτοί δεν αντέχουν, λιώνουν καθημερινά και αργοπεθαίνουν. Με θυμώνει η τεράστια απόσταση μεταξύ αυτών που έχουν μεγάλη οικονομική άνεση και αυτών που δεν έχουν ούτε να φάνε. Η μόνη γι’ αυτούς ελπίδα είναι ο Θεός. Υπάρχει πολύ ανθρώπινος πόνος. Όλοι οι χριστιανοί Αιθίοπες πάνε στις εκκλησίες και προσεύχονται γοερά, γονατιστοί και ελπίζουν, ότι θα ξημερώσει και γι’ αυτούς μία καλύτερη μέρα, ένα καλύτερο αύριο. 


Αυτό που θεωρώ σημαντικό είναι επιτέλους να ξαναβρούν η Αιθιοπία και η Ελλάδα την παλιά τους αίγλη. Να επιστρέψει το χαμόγελο στα χείλη των ανθρώπων. Να ξανάρθουν καλύτερες μέρες. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει πρώτα να το πιστέψουμε και να αγωνιστούμε γι’ αυτό. Εμείς οι απλοί άνθρωποι θα κάνουμε την διαφορά. Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε τον κόσμο. Θέλουμε έναν κόσμο πιο δίκαιο. Όλοι να έχουμε επομένως πραγματικά τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ευκαιρίες. Να μην υπάρχουν διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων. Είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. Να μην υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, να μην ενδιαφέρει κανέναν η εθνικότητα των άλλων, το χρώμα, η φυλή, η γλώσσα, η θρησκεία, η ιδεολογία και τα πολιτικά πιστεύω.


Μόνο η ακεραιότητα του χαρακτήρα ενός ανθρώπου είναι αυτό που θα πρέπει να μετράει και η καρδιά του. Στη ζωή με έμαθαν να είμαι αγωνίστρια και να έχω καρδιά για όλον τον κόσμο. Να απλώνω το χέρι μου πλατιά σε όλους. Θέλω να φτάσω σε όσους πραγματικά με χρειάζονται. Ίσως μία μέρα χρειαστεί να δώσω και εγώ τον αγώνα μου για τις ιδέες μου. Είμαι αποφασισμένη να φτάσω μέχρι το τέλος, σ’ αυτό που θα διεκδικήσω. Μόνο έτσι θ’ αλλάξει ο κόσμος.


Οι πολίτες θα πρέπει να συμμετέχουν στα κοινά και να εκφράζουν ελεύθερα τη γνώμη τους. Μόνο έτσι θα μπορούμε να λέμε ότι έχουμε πραγματική δημοκρατία. Η μόρφωση και η πνευματική καλλιέργεια του ανθρώπου τον πάνε ψηλά και του δίνουν τα εφόδια για να μπορεί να συμμετέχει στα κοινά και να αγωνίζεται για την αξιοπρέπειά του και την ελευθερία του, για το δικαίωμά του στην εργασία, στην παιδεία και στην υγεία. Όχι άλλος κοινωνικός αποκλεισμός, όχι άλλη φτώχεια και όχι άλλη ανεργία.


Θα πρέπει να υπάρχει κοινωνικό κράτος (κράτος πρόνοιας), που να εξασφαλίζει τα κοινωνικά δικαιώματα όλων των πολιτών (υγεία, παιδεία, εργασία και ασφάλιση) και να οδηγεί σε μία πολιτική παροχών προς τα οικονομικά ασθενέστερα στρώματα. Η εξάλειψη επομένως της φτώχειας και των ανισοτήτων θέτει ένα σοβαρό ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Ας αγωνιστούμε λοιπόν όλοι μαζί για έναν δικαιότερο κόσμο.


                                                                                                                                                                              Σάρα Τερέφε


______________________________________________

Η Σάρα Τερέφε, ήταν εκπρόσωπος του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας, στην  Κ' Σύνοδο της Βουλής των Εφήβων (2014-15).


 






                                                                        DIFRET


Στο πλαίσιο της 5ης Εβδομάδας Αφρικανικού Κινηματογράφου, που πραγματοποιήθηκε  στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, από τις 25 Φεβρουαρίου έως τις  2 Μαρτίου 2016, οι Πρεσβείες, τα Επίτιμα Προξενεία των Αφρικανικών χωρών στην Αθήνα και η Ταινιοθήκη της Ελλάδας, συνδιοργάνωσαν, την Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου, λίγες ημέρες πριν την παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, την προβολή της ταινίας Difret, του Αιθίοπα σκηνοθέτη Zeresenay Berhane Mehari, που διαπραγματεύεται το θέμα των γάμων ανήλικων κοριτσιών.

Ο σκηνοθέτης παρουσίασε στο κοινό της Αθήνας, την ταινία Difret (2014),  από την Αιθιοπία, με θέμα την πραγματική ιστορία ενός δεκατετράχρονου κοριτσιού, που κατηγορήθηκε για φόνο, επειδή σκότωσε τον απαγωγέα της. Παραγωγός της ταινίας, που βραβεύτηκε στα φεστιβάλ Sundance και Βερολίνου, είναι η Angelina Jolie.

            Στα χωριά της Αιθιοπίας υπήρχε η παράδοση, όταν ένας άντρας ήθελε να συνάψει γάμο με μια γυναίκα, εάν αυτή αρνιόταν, τότε επιτρεπόταν να την απαγάγει, να τη βιάσει και να την κάνει ‘’επίσημα’’ γυναίκα του.

Ένα 14χρόνο κορίτσι, την Hirut, που ζούσε με την οικογένειά της στην ύπαιθρο της Αιθιοπίας, απάγουν 5 άνδρες και ένας από αυτούς την βιάζει. Το νεαρό κορίτσι θα προσπαθήσει να δραπετεύσει και  αυτοαμυνόμενη,  θα σκοτώσει έναν από αυτούς.

Στην Αιθιοπία, την εποχή που διαδραματιζόταν το πραγματικό αυτό περιστατικό, τα λαϊκά δικαστήρια είχαν το επάνω χέρι και η ποινή για την Hirut,  θα ήταν ο θάνατος. Στην ιστορία  εμπλέκεται μια ακτιβίστρια, που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών και θα καταφέρει να οδηγήσει την υπόθεση, στην επίσημη δικαιοσύνη.

Ο Zeresenay Berhane Mehari  βγάζει στο φως ένα υπαρκτό συμβάν  που έγινε το 1996, αλλά με τέτοιο τρόπο, ώστε να συνδυάσει τις αντιθέσεις, τις νοοτροπίες, τη κουλτούρα και ένα τεράστιο χάσμα των αντιλήψεων όσων ζουν στις πόλεις, με αυτούς που ζουν στην επαρχία.

Η ταινία μαγεύει με την αμεσότητα που προσφέρουν οι ερμηνείες των ερασιτεχνών πρωταγωνιστών της, συγκινεί με τον ρεαλισμό της και προβληματίζει, για το τι μπορεί να εξακολουθεί να συμβαίνει, εκεί που δεν υπάρχουν νόμοι ή εκεί όπου υπάρχουν, αλλά δεν εφαρμόζονται.

Ο σκηνοθέτης, που ζει 6 μήνες στην Αιθιοπία και τους υπόλοιπους στην Αμερική, δήλωσε στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Screeneye: ‘’ Έμαθα για την ιστορία αυτή πριν από 8 χρόνια. Χρειάστηκε να ερευνήσω όλες τις πτυχές, πριν προχωρήσω στο εγχείρημα. Η Αιθιοπία είναι μια χώρα με αντιθέσεις και αυτές ήθελα να τις αναδείξω. Οι αντιλήψεις στις μεγάλες πόλεις, είναι διαφορετικές από αυτές στην επαρχία, κανείς βέβαια δεν ξέρει τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες’’.

Μετά από 20 χρόνια  από  το συμβάν που εξιστορεί η συγκεκριμένη ταινία,   οι στατιστικές λένε, ότι 30%-40% των κοριτσιών στην Αιθιοπία, περνάνε ακόμα από αυτήν την δοκιμασία. Ειδικά στα χωριά, ακόμα και σήμερα, η συγκεκριμένη πράξη θεωρείται ότι είναι ‘’παράδοση’’. Τα πράγματα όμως αλλάζουν και, έστω και με πολύ αργό ρυθμό, υπάρχει κάποια βελτίωση.

Μια άλλη παρόμοία περίπτωση, είναι αυτή της Ουοϊνεσέτ Ζεμπένε Νέγκας, που υποστήριξε ότι βιάστηκε το 2001. Τότε, ο δράστης καταδικάστηκε για την πράξη του. Αργότερα όμως, ένα άλλο δικαστήριο της Αιθιοπίας, ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση. Το θύμα, αντιδρώντας στη νέα αυτή απόφαση, προσέφυγε το 2007, στο Αφρικανικό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και των Λαών.  Εκεί, η κυβέρνηση της Αιθιοπίας βρέθηκε σε δύσκολη θέση, διατάχθηκε να καταβάλει αποζημίωση ύψους 150.000 δολαρίων στην γυναίκα, επειδή δεν την προστάτεψε, με αποτέλεσμα, να  απαχθεί, να βιαστεί και να υποχρεωθεί να παντρευτεί σε ηλικία μόλις 13 ετών.

            Πρόκειται για μια απόφαση-ορόσημο, που σύμφωνα με τους ακτιβιστές για τα δικαιώματα των παιδιών και των γυναικών, θα βοηθήσει να αποθαρρυνθεί μια "παραδοσιακή" μορφή γάμου των κοριτσιών, σε πολύ μικρή ηλικία, η οποία, εκτός των άλλων, έχει χαρακτηριστεί και παράνομη.

Αυτή η παράδοση υπάρχει και σε άλλες χώρες εκτός από την Αιθιοπία. Οι γάμοι ανήλικων είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Οι γάμοι παιδιών σε μικρή ηλικία παραμένουν διαδεδομένοι στις αναπτυσσόμενες χώρες. Πρόκειται για μια πρακτική βαθιά συνδεδεμένη με την πολιτιστική παράδοση και την φτώχεια των περιοχών αυτών. Η πρακτική του γάμου ανάμεσα σε ενήλικες και παιδιά, όχι μόνο παραβιάζει τους νόμους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά απειλεί τη σταθερότητα και την οικονομική ανάπτυξη των περιοχών.

Οι νόμοι κατά της παράδοσης αυτής, βασίζονται στο επιχείρημα, ότι τόσο τα παιδιά, όσο και οι έφηβοι, δεν είναι αρκετά ώριμοι για να κάνουν τις επιλογές τους, σχετικά με το γάμο τους. Το ότι παντρεύονται σε τόσο νεαρή ηλικία, ενδέχεται να τους προκαλέσει μόνιμες συναισθηματικές, σωματικές και ψυχολογικές βλάβες. Επιπλέον, οι ειδικοί λένε ότι ο γάμος σε παιδική ηλικία παραβιάζει το αναφαίρετο δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση και την εργασία. Παράλληλα, διαιωνίζει τη φτώχεια, αναστέλλει την πρόοδο, την εθνική και παγκόσμια ανάπτυξη στόχων και απειλεί την σταθερότητα.

Η καθυστέρηση της ηλικίας του γάμου και η επένδυση στο μέλλον αυτών των κοριτσιών, μπορεί να έχει πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα, που θα ωφελήσει τις κοινότητες αυτές, στο σύνολό τους.

Η Αιθιοπική κυβέρνηση έχει υποσχεθεί,  ότι μέχρι το 2025, θα έχει τελειώσει με αυτήν την παράλογη παράδοση. Σκοπός της Αιθιοπικής κυβέρνησης είναι, μέχρι τότε και με σταθερούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης, να αλλάξει το βιοτικό επίπεδο του μέσου Αιθίοπα. Έχουν γίνει πολλά βήματα μπροστά την τελευταία δεκαετία, στην Αιθιοπία. Αλλά και πάλι έχει πολύ δρόμο μπροστά της.  Πιστεύω όμως, πως με τον χρόνο τα πράγματα θα αλλάξουν. Είναι δύσκολο το έργο της κυβέρνησης, πιστεύω ότι βρίσκεται σε καλό δρόμο.

Το “Difret” από μόνο του, είναι αποδείξη, ότι τα πράγματα στην Αιθιοπία αλλάζουν προς το καλύτερο. Είναι μόλις, η τέταρτη ταινία που παράγεται στην Αιθιοπία στην επίσημη γλώσσα την Αμχαρική. Η λέξη “Difret” έχει δύο σημασίες. Η μία, είναι το θάρρος και η άλλη, να πέφτεις θύμα βιασμού. Είναι ένα θέμα με πολύ ενδιαφέρον και μια ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί. Οι τέχνες στην Αιθιοπία είναι σε ανάπτυξη. Πολλά μηνύματα μπορούν να περαστούν μέσω αυτών. Ένα τρανταχτό παράδειγμα, είναι η ταινία αυτή. 

 

                                                                                                                                               Αλεξάνδρος Σελάσσιε

________________________________

/Ο Αλέξανδρος Σελάσσιε ασχολείται με την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών, σε επιχειρήσεις που θέλουν να επενδύσουν στην Αιθιοπία (http://www.abebe-pc.com/ Υπηρεσίες για επιχειρήσεις







 Ελληνες μετανάστες στην πόλη της Ντίρε Ντάουα


Ο ΑΠΟΔΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΘΙΟΠΙΑΣ

 

     Την άνοιξη του 2015 μέσα από το μάθημα “Εθνική Ταυτότητα και Ελληνισμός της Διασποράς” με υπεύθυνο καθηγητή μου τον κύριο Γεράσιμο Καραμπελιά, μου δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσω τον απόδημο ελληνισμό της Αιθιοπίας. Επέλεξα την συγκεκριμένη χώρα καθώς γνώριζα από πριν πως η εγκατάσταση των Ελλήνων στην χώρα αυτή ξεκίνησε τον 19ο αιώνα -ευνοημένη λόγω της ύπαρξης της ορθόδοξης θρησκείας- και αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα για την ανάπτυξη της χώρας.

     Μέσα από την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και κατά την συγγραφή της εργασίας πλήθος αναπάντεχων πληροφοριών προέκυψαν. Αρχικά, αξιοσημείωτη είναι η πορεία των πρώτων Ελλήνων που έφτασαν στην χώρα καθώς η ολιγότητά τους, δεν τους εμπόδισε να αναπτύξουν αξιόλογη δραστηριότητα και να πρωτοπορήσουν στην εισαγωγή τεχνικών καινοτομιών, ώστε να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην οικονομική ζωή της χώρας και να επισύρουν τον θαυμασμό και την εκτίμηση των Αιθιόπων ηγεμόνων. Παραδείγματος χάρη είχαν αναλάβει την εξαγωγή του εξαιρετικής ποιότητας καφέ που παράγει η περιοχή του Χαράρ. Οι Έλληνες, με την εργατικότητά τους, εξελίχθηκαν σε μεγάλους επιχειρηματίες, εμπόρους και βιομηχάνους της Αιθιοπίας. Ίδρυσαν πριονιστήρια για να καλύψουν τις ανάγκες της ανοικοδόμησης, αλευρόμυλους, εργοστάσια ελαιουργίας, σαπωνοποιίας, οινοπνευματωδών ποτών, κλωστοϋφαντουργίας και μακαρονοποιίας.

      Παράλληλα αρκετοί Έλληνες ασχολήθηκαν με το εμπόριο, διορίστηκαν σε έμπιστες θέσεις συμβούλων, διευθυντών και γραμματέων στα ανάκτορα και τον κρατικό μηχανισμό, ενώ άλλοι εργάστηκαν στη χάραξη δρόμων, την κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών και το χτίσιμο των πρώτων οικοδομών ευρωπαϊκού τύπου. Ίδρυσαν τα πρώτα ξενοδοχεία, καφενεία, παντοπωλεία, και λειτούργησαν τον πρώτο κινηματογράφο στην αιθιοπική πρωτεύουσα.

      Σε σύντομο διάστημα μετά την εγκατάσταση τους στη χώρα, δημιουργήθηκαν ευνοϊκές συνθήκες για την εξέλιξη του ελληνικού στοιχείου στη χώρα. Οι Έλληνες έμποροι και επιχειρηματίες απέκτησαν μεγάλη οικονομική επιφάνεια και κύρος αλλά δεν διακρίθηκαν μόνο στις επιχειρήσεις, αντίθετα έδειξαν ενδιαφέρον και κλίση προς την επιστήμη και τις τέχνες, χωρίς φυσικά να λείψουν και οι Έλληνες που εργάστηκαν ως υπάλληλοι ή εργάτες.

      Θαυμασμό προκαλούν μερικά ονόματα όπως ο Ιάκωβος Ζερβός, προσωπικός γιατρός του Αυτοκράτορα, ο Ορφανίδης που έκανε το σχέδιο του καθεδρικού ναού του Αγίου Γεωργίου, ο οδοντίατρος Κ.Καρακατσάνης, ο  εκδότης της πρώτης εφημερίδας που κυκλοφόρησε στην Αιθιοπία Α.Καββαδίας, ο Κ.Μοσχόπουλος που είχε διοριστεί επικεφαλής της ασφάλειας του κράτους, ο Α.Βούλτσης που ήταν διευθυντής του τμήματος τηλεφώνων στο υπουργείο Ταχυδρομείων της Αιθιοπίας, ο Β.Διαμαντούρος που διετελέσε υφυπουργός στο υπουργείο Γεωργίας και Εμπορίου, ο Β. Λεντάκης που έχτισε τα νέα ανάκτορα  της Αιθιοπίας και ο Α. Πετράτος που έκανε το σχέδιο ανάπτυξης της χώρας. Παράλληλα, στον καλλιτεχνικό τομέα διακρίθηκαν ο ζωγράφος Προκοπίου, ο γλύπτης Γεωργακάς και ο δημιουργός τοιχογραφιών Γερμενής.

      Όλοι αυτοί και πολλοί ακόμα συνέβαλαν στην δημιουργία της ελληνικής παλέτας στην χώρα υποδοχής της Αιθιοπίας. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί πως η εκκλησία αποτέλεσε τον βασικό αιμοδότη για την εγκατάσταση των Ελλήνων στην Αιθιοπία και την διατήρηση της ολότητας τους παρά το περιβάλλον της ξενιτειάς. Επιπρόσθετα, σημαντικό κομμάτι του ψηφιδωτού της ελληνοαιθιοπικής κοινωνίας ήταν η παρουσία επίσημης ελληνικής εικπαίδευσης στην χώρα (Το 1915, πριν από τη σύσταση της ελληνικής κοινότητας, η Ελευθερία Κοσμά, τo γένος Δασκαλάκη, από το Ρέθυμνο, ιδρύει το πρώτο ελληνικό Σχολείο της Αντίς Αμπέμπα για τα λίγα παιδιά που προέρχονταν κυρίως από μικτές οικογένειες, ενώ η ιστορία του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας αρχίζει με την ίδρυση του Κοινοτικού  Σχολείου, το 1917             (αναγνωρίσθηκε από το υπουργείο Παιδείας της Ελλάδος, το 1947).

     Παρά το ότι πλέον έχουν παραμείνει, σήμερα, λίγοι Έλληνες στην Αιθιοπία, και οι περισσότεροι από αυτούς είναι δεύτερης και τρίτης γενιάς και έχουν αναμιχτεί με το αιθιοπικό γένος, λόγω μικτών γάμων, ωστόσο προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανό το στοιχείο της ελληνικής φλόγας μέσα τους, αλλά και στην κοινότητά τους. Έχοντας στη μνήμη τους την πατρίδα έχουν δημιουργήσει κοινά σύμβολα με αυτήν, προσπαθώντας να μεταφέρουν εκεί το σχολείο, με σκοπό τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσα και την εκμάθηση στους απογόνους της ελληνικής κουλτούρας και παράδοσης, αλλά και τις τελετές της εκκλησίας αφού είναι τα σύμβολα που μπορούν να τους φέρουν κοντά με την πατρίδα παρόλο που βρίσκονται μακριά της. Έτσι θα μπορούσαμε να αναφέρουμε μια ολόκληρη περιοχή στην Aντίς Aμπέμπα η οποία ονομάζεται «Mπάμπης», και έχει πάρει το όνομά της από έναν άλλο πολύ αγαπητό Έλληνα στους Aιθίοπες, τον Mπάμπη Tσιμά. Διατηρεί το μεγαλύτερο και πιο γνωστό πολυκατάστημα τροφίμων στην Aιθιοπία. Έξω από το πολυκατάστημα του Έλληνα επιχειρηματία κυματίζει περήφανα η ελληνική σημαία, ενώ μέσα στο κατάστημά του τα ράφια του είναι γεμάτα ελληνικά προϊόντα. «Eίναι ασύμφορο να εισάγω προϊόντα από την Eλλάδα, όμως και τα φέρνω και έμαθα τους Aιθίοπες να τα αγοράζουν. Tώρα πια ζητούν το ελληνικό λάδι, το ελληνικό γιαούρτι, τις σοκολάτες μας», τονίζει υπερήφανος ο ίδιος. Στο κέντρο της Aντίς Aμπέμπα άλλη μια ελληνική σημαία κυματίζει περήφανα, στολίζοντας το κατάλευκο κτίριο του Παλαιού Ελληνικού Σχολείου, με σημαντική ιστορία, χάρη στην προσπάθεια μιας ομάδας Eλλήνων εκπαιδευτικών.

           Ολοκληρώνοντας θα μπορούσε να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα πως όσο μακριά κι αν έχουν βρεθεί οι Έλληνες από την πατρίδα, το ελληνικό στοιχείο θα είναι πάντα μέσα τους, θα πλαισιώνει τα σπίτια τους, θα φυτρώνει στις καρδιές τους, θα αντιλαλεί στο μυαλό τους. Γι’ αυτό και στην Αιθιοπία κατάφεραν πολλές φορές και διακρίθηκαν, ανέπτυξαν τα ελληνικά σχολεία, μετέφεραν τις συνήθειες της ελληνικής θρησκείας στη νέα τους εγκατάσταση, μπόλιασαν τη νέα πατρίδα με τη χαρά και το μεράκι της ελληνικής παράδοσης. Ωστόσο, όσο κι αν προοδεύσει κανείς σε μια άλλη χώρα, η ξενιτειά είναι ένα αγκάθι σκεπασμένο με ροδοπέταλα.

          Τελειώνοντας, κατόπιν άρθρων που διάβασα, της εφημερίδας των Ελλήνων της Αιθιοπίας, των βιβλίων, των μελετών, αλλά και της προσωπικής μου διαδικτυακής επαφής με τους εγκάρδιους Έλληνες της Αιθιοπίας, μου ήρθαν ασυναίσθητα στο νου τα λόγια του μεγάλου ποιητή μας Γεώργιου Δροσίνη από το ποίημα του “το χώμα ελληνικό” που αναφέρεται στους ξενιτεμένους Έλληνες: “η δική σου χάρη θα με δυναμώνει, κι όπου κι αν γυρίσω κι όπου κι αν σταθώ, συ θε να μου δίνεις μια λαχτάρα μόνη: πότε στην Ελλάδα πίσω θε να’ρθώ!”.

 

                                                                                                                                              Δανάη-Βαρβάρα Καλαμπαλή

 

________________________________

Η Δανάη-Βαρβάρα Καλαμπαλή, είναι τελειόφοιτη του τμήματος Κοινωνιολογίας, του  Παντείου Πανεπιστημίου. Πρόσφατα εκπόνησε εργασία, με ομότιτλο του άρθρου.

 

 




Η Φορτούνα-Μαρίνα Γλύπτη, στην Βουλή των Εφήβων.

 

                                                 Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΑΙΘΙΟΠΙΑ

  

    Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Βουλής, αξιότιμοι κύριοι Βουλευτές, αγαπητοί συνάδελφοι Έφηβοι Βουλευτές. Θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δώσατε να ταξιδέψω ξανά στην χώρα του πατέρα μου και στη δεύτερη πατρίδα μου και για την τόσο ζεστή φιλοξενία.

    Αν και ζω χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, η Ελλάδα βρίσκεται μέσα στην καρδιά και στα όνειρα μου και η σχέση μου μαζί της είναι ζωντανή, χάρη στο Σχολείο της Ελληνικής Κοινότητας στην Αντις Αμπεμπα, στο οποίο φοιτώ μαζί με άλλα εκατόν είκοσι παιδιά Ελληνικής καταγωγής και όλοι μαζί διαμένουμε στο Οικοτροφείο της Ελληνικής Κοινότητας.

   Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ελληνική Κοινότητα και το Υπουργείο Παιδείας που στέλνει εκπαιδευτικούς, που με το έργο τους, μπορούμε να μαθαίνουμε την γλώσσα και διατηρούμε ζωντανό, τον Ελληνικό πολιτισμό.

   Ευχαριστώ και το Υπουργείο  Εξωτερικών, που με τις υποτροφίες που δίνει, μπορούμε εμείς τα Ελληνόπουλα της Αιθιοπίας να σπουδάζουμε στην Ελλάδα και να κάνουμε τα όνειρα μας πραγματικότητα.

   Στη συνέχεια θα ήθελα να αναφερθώ στις συνθήκες ζωής των γυναικών στην Αιθιοπία. Στην Ευρώπη, η γυναίκα είναι ανεξάρτητη, μορφωμένη, αποφασίζει η ίδια για τον για τον εαυτό της και απολαμβάνει η ίδια τα αγαθά των κόπων της.

   Στην Αφρική και την Αιθιοπία τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η γυναίκα είναι φορτωμένη με πολλούς ρόλους και ταυτόχρονα έχει να αντιμετωπίσει ρατσιστικές αντιλήψεις που την θεωρούν κατώτερη από τον άνδρα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην αναγνωρίζεται η κοινωνική της προσφορά.

   Συγκεκριμένα,  στον χώρο της εκπαίδευσης, πολλά κορίτσια πηγαίνουν στο σχολείο και έχουν καλή επίδοση και συνεχίζουν τις σπουδές τους στο Γυμνάσιο. Έτσι, σήμερα τα   ποσοστό τους ανέβηκε στο 45% σε σχέση με παλαιοτέρα. Στα χωριά βέβαια πολλά κορίτσια μένουν σπίτι για να προσφέρουν βοήθεια στις δουλειές, ενώ στο σχολείο, όπου πληρώνουν δίδακτρα, επιλέγονται από την οικογένεια μόνο τα αγόρια. Λιγότερα κορίτσια πηγαίνουν στο Πανεπιστήμιο, από όπου αποφοιτούν ως γιατροί, δικηγόροι, αρχιτέκτονες και νοσοκόμες.

   Στο τομέα της εργασίας, πάλι μόνο το 6% των γυναικών κατέχουν ανώτερες  θέσεις στη διοίκηση ή θέσεις με καλό μισθό. Οι περισσότερες απασχολούνται ως υπάλληλοι, οικιακοί βοηθοί, αλλά και σε πολύ βαριές εργασίες, όπως η οικοδομή. Πολλές είναι αυτές που δεν μπορούν να βρουν εργασία στην χώρα και πηγαίνουν ως οικιακοί βοηθοί σε αραβικές χώρες, όπου πολλές φορές γνωρίζουν την αναξιοπρέπεια και την εκμετάλλευση.

   Στο χώρο της υγείας, στις πόλεις υπάρχουν νοσοκομεία και κλινικές, όπου μπορούν να απευθύνονται για όποιο θέμα τους απασχολεί. Όμως, στην επαρχία τα πράγματα είναι δύσκολα, αφού δεν υπάρχουν γιατροί σε όλα τα χωριά και πολλές φορές διανύουν μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια προκειμένου να βρουν γιατρό.        Σε αυτόν τον τομέα, η προσφορά των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων είναι πολύ σημαντική.

    Ενδεικτικά στοιχεία είναι ότι μόνο 35% των ανδρών και το 40% των γυναικών φτάνουν τα 65 χρόνια, ενώ ο μέσος Όρος ζωής είναι τα σαράντα οκτώ χρόνια. Ακόμα, στα χίλια παιδιά που γεννιούνται, τα εκατόν εξήντα έξι πεθαίνουν πριν τα πέντε τους μόλις χρόνια. Το 2.5% του πληθυσμού είναι φορείς του Αids και πολλές κοπέλες πεθαίνουν κατά τη διάρκεια της κλειτοριδεκτομής, που εφαρμόζεται ακόμα σε ορισμένα χωριά.       

   Τέλος, η οικογένεια είναι ένας θεσμός που στην Αιθιοπία είναι πολύ σημαντικός. Την ευθύνη για την ευημερία της, την έχει η μητέρα. Οι οικιακές δουλειές χωρίς τον μηχανικό εξοπλισμό είναι ιδιαίτερα κοπιαστικές, η γέννηση πολλών παιδιών, η έλλειψη πρωτοβουλίας σε σχέση με την αμάθεια, κρατούν τις μητέρες σε δεύτερη μοίρα, κάτω από την σκιά του πατέρα, που παίρνει τις αποφάσεις. Αν συνυπολογίσουμε και την βοήθεια της μητέρας στις αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες, καταλαβαίνουμε ότι η ζωή της είναι ιδιαίτερα επώδυνη, χωρίς αυτό να καταλήγει σε κάποια αναγνώριση. Και βέβαια, στα χωριά όλες αυτές οι δουλειές μπορεί να εκτελούνται από μητέρα δεκατριών και δεκατεσσάρων μόλις χρονών.

   Η γυναίκα στην Αιθιοπία προσφέρει στην κοινωνία, στην οικογένεια, στην οικονομία, αλλά δεν απολαμβάνει αυτήν την προσφορά και συχνά δεν μπορεί να αποφασίσει για τον ίδιο της εαυτό της.

   Όνειρο μου είναι με τις σπουδές μου, να συμβάλω στη βελτίωση των συνθηκών ζωής της γυναίκας στην Αιθιοπία.              

 

                                                                                                                           Φορτούνα-Μαρίνα Γλύπτη

 _____________________


Η Φορτούνα-Μαρίνα Γλύπτη, ήταν εκπρόσωπος του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας, στην  IΕ' Σύνοδο της Βουλής των Εφήβων (2010). Σήμερα, σπουδάζει στο Τμήμα Οδοντικής Τεχνολογίας, του ΤΕΙ Αθηνών.








 


                                                                          ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΥΤΟΠΙΑ

 

     Στη καρδιά μιας από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου, στην Αιθιοπία, ένα μικρό χωριό το Awra Amba, ανατρέπει τις απαρχαιωμένες δοξασίες που διέπουν την κοινωνία. Εδώ και σαράντα χρόνια, τα τετρακόσια μέλη αυτής της μικρής κοινότητας, εγκατέλειψαν το εθιμικό δίκαιο και το σύστημα της πατριαρχίας, κάνοντας την ισότητα των δύο φύλων, πραγματικότητα.

     Το Awra Amba, βρίσκεται 500 χιλιόμετρα, βόρεια της Αντίς Αμπέμπας και έχει της δικές του ιδιαιτερότητες. Τα σπίτια του χωριού είναι  φτιαγμένα από λάσπη και στολισμένα με αχυρένιες σκεπές.

     Η Tshehay, είναι η δασκάλα του σχολείου και κάθε πρωί καλημερίζει τους τριάντα μαθητές της, που κάθονται στα πέτρινα θρανία της σχολικής αίθουσας. Βλέποντας κανείς, τα χαμογελαστά πρόσωπα των μαθητών της, αντιλαμβάνεται πως κάτι άλλο, συμβαίνει σ' αυτό το μικρό χωριό.

 

Πνευματική και σωματική ελευθερία.

     Στην κοινότητα του Awra Amba, καταργήθηκε η εθιμοτυπική διαδικασία του γάμου και  της προίκας, η αξία της οποίας ανέβαινε, ανάλογα με την ηλικία της γυναίκας.

     Ο γάμος, εκτελείται πλέον με την υπογραφή ενός δημοσίου εγγράφου και  προβλέπει, ως κατώτερη ηλικία, το 19ο έτος για τα κορίτσια και το 20ο έτος για τα αγόρια, ενώ οι γονείς τους, αποκλείονται από οποιαδήποτε λήψη απόφασης.

     Στο χωριό καταργήθηκε και το μεγάλο ‘’εθνικό πρόβλημα’’, το τελετουργικό της κλειτοριδοεκτομής. Πολλές γυναίκες, πέθαναν εξαιτίας των ακρωτηριασμών που υπέστησαν στην παιδική τους ηλικία.

 

Κάνοντας μια γυναικεία δουλειά δεν αλλάζει το φύλο μου. Η άγνοιά μου αλλάζει".

     Το παραπάνω απόφθεγμα, είναι του Zumra Nuru, ενός αγράμματου αγρότη, που πολλοί πιστέυουν, ότι αυτός έστησε την ‘’ουτοπία’’ κατά την δίαρκεια της παιδική του ηλικίας, βλέποντας, τις ανισότητες ανάμεσα στη μητέρα και τον πατέρα του.

      Στο χωριό Awra Amba, οι επαγγελματικές δραστηριότητες δεν κατανέμονται ανα φύλο, αλλά, ανάλογα με την ικανότητα του καθενός. Σαν σουρεαλιστικά οράματα για τη χώρα, προβάλλουν εδώ και εκεί γυναίκες, που διευθύνουν το αλέτρι οργώνοντας τη γη, ενώ οι άνδρες κάνουν τα παιδιά τους μπάνιο ή ετοιμάζουν την injera. Δεν υπάρχει αρχηγός στο σπίτι ‘’αλλά υπάρχει στη κουζίνα’’ μας λέει γελώντας η Trissew.

 

Ένα μοντέλο που φοβίζει.

     Ο Zumra θέλει να χειραφετηθεί από τα θρησκευτικά δεσμά, ορθόδοξα και μουσουλμανικά που διαδραματίζουν βαρύνοντα ρόλο στην περιοχή.
Τάσσεται, υπέρ μιας νέας θρησκευτικότητας, με έναν μοναδικό Θεό, που να ονομάζεται ‘’δημιουργός’’, χωρίς τόπο λατρείας, επειδή γι 'αυτόν, η πίστη είναι ένα θέμα προσωπικό.

     ‘’Η αλληλεγγύη, είναι μία από τις σημαντικότερες αρχές μας και για αυτό  εργαζόμαστε, δημιουργώντας συνεταιρισμούς σε όλους τους τομείς, από την ύφανση μέχρι και την γεωργία. Γίνεται, ίσος καταμερισμός των κερδών στο τέλος της κάθε  χρονιάς’’, μας εξηγεί ο αγρότης-φιλόσοφος καθισμένος στον ίσκιο του μεγάλου δέντρου που δεσπόζει στην πλατεία του χωριού.

     Η κοινότητα δεν αναγνωρίζει καμία αργία και η οργάνωση της εβδομάδας εκτελείται με μεγάλη ακρίβεια. Πέντε ημέρες αφιερώνονται στη συνεταιριστική εργασία, μια στην βοήθεια των ηλικιωμένων, για τους οποίους υπάρχει ένα μικρό γηροκομείο και η έβδομη μέρα, είναι ελεύθερη .

    ‘’Είχαμε συναντήσει τόσες πολλές δυσκολίες για να μπορέσουμε να ζήσουμε ελεύθερα, γι αυτό τώρα δουλεύουμε όλο το χρόνο, για να μην χάσουμε αυτό που έχουμε.

    Οι άνθρωποι στην περιοχή, δεν θέλουν να δουν τις ιδέες μας να εφαρμόζονται στο δικό τους χώρο, ακόμα και αν μας σέβονται, όλο και περισσότερο. Πολλοί θεωρούν ότι δεν αποτελούμε μέρος του αιθιοπικού πολιτισμού. Τα πράγματα αλλάζουν βέβαια στη χώρα, αλλά ο δρόμος είναι ακόμα πολύ μακρύς’’, ολοκληρώνει ο αγρότης-φιλόσοφος.

 

                                                                                                                                     Δάφνη Breytenbach

_________________

 

    Η Δάφνη Breytenbach, είναι κόρη της σκηνοθέτριας και ηθοποιού Διδώς Λυκούδη, από την Αντίς Αμπέμπα. Κατέχει τρία μεταπτυχιακά διπλώματα (Δημοσιογραφίας, Πολιτικών Επιστήμων και της Γεωπολιτικής Επιστήμης). Σήμερα, εργάζεται στην Γαλλική εφημερίδα LE PARISIEN και ασχολείται με την κρίση στην Ελλάδα, επίσης, συνεργάζεται και με το Γαλλικό κανάλι TV5, σε θέματα που έχουν σχέση με την Αφρική.

 





 

                               

                                                                ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΜΑΣ

     Ούτε που κατάλαβα πώς πέρασαν τα 11 χρόνια, όταν μαθήτρια της δευτέρας τάξης του Δημοτικού, ήρθα στο σχολείο της Ελληνικής Κοινότητας της Αντίς Αμπέμπας (2002). Ήταν μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου, να έρθω στον τόπο όπου έζησαν οι παππούδες μου και γεννήθηκε η μητέρα μου Ευαγγελία - Αγγελική Τσιμά. Εκεί συνάντησα καθηγητές, οι οποίοι, ο καθένας με τον τρόπο του μας, επηρέασαν την ζωή μας.
     Διευθυντή είχαμε τον Μαθηματικό Γεώργιο Κατωπόδη. Έχει την ικανότητα να πειθαρχεί και τον πιο ανήσυχο μαθητή. Η Έλσα Ράσσιου, η Φιλόλογος μας, ξεχώριζε για τη διάθεσή της, να μας βοηθήσει με τον καλύτερο τρόπο στην προετοιμασία μας για τις εξετάσεις, καθώς και για θαυμασμό της για τον Αιθιοπικό πολιτισμό.
    Τι να πούμε για τον Εμμανουήλ Ασσέφα, τα μαθήματα που μας έκανε και ιδιαίτερα η γυμναστική ήταν για μας μια διασκέδαση. Ένας σπουδαίος  άνθρωπος !!! Η αγάπη του για εμάς ήταν εμφανής, με τη συχνή στήριξή του σε κάθε πρόβλημά μας και το ενδιαφέρον του για καθένα από εμάς, ξεχωριστά. Οι αναμνήσεις μου είναι άπειρες, με χαρακτηριστικές στιγμές τις επιδόσεις μας στους αγώνες μπάσκετ και στους παραδοσιακούς χορούς. Μαζί του έχουμε μοιραστεί πολλά, από στιγμές άγχους και στεναχώριας, μέχρι τις μεγαλύτερες χαρές μας !!!
     Η Μαθηματικός Ειρήνη Τρουμπούνη, με επιμονή και υπομονή προσπάθησε να μας διδάξει και να μας μεταφέρει τη λατρεία της για τα μαθηματικά. Ο Σοφοκλής  Τζορτζάκης, ήταν από τους πιο ευχάριστους και δραστήριους βιολόγους που είχαμε. Όλοι οι μαθητές τον συμπαθούσαν, η συζήτηση μαζί του αποκτούσε πάντα ενδιαφέρον. Η απουσία του έγινε αισθητή μόλις έφυγε.
     Η Μαρία Εξάρχου, ένα κοσμογυρισμένο άτομο, απαιτητική και τυπική στα μαθήματά της.  Ήξερε ακριβώς πώς πρέπει να γίνεται το μάθημα. Η αγάπη της και το ενδιαφέρον της για τα παιδιά ήταν πάντα αισθητή. Αξέχαστη θα μου μείνει η τελευταία της γιορτή για την εθνική μας επέτειο. Είχε φροντίσει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Όλοι θυμόμαστε τα υπέροχα σπιτικά εδέσματά της, που τα ετοίμαζε με πολλύ αγάπη.
     Το ζευγάρι των Φιλολόγων καθηγητών, Σάσσα Οικονόμου και Θωμάς Γεροτόλιος, ξεχώρισε για τη δουλειά του και ιδιαίτερα, για την αξέχαστη θεατρική παράσταση με τους θεούς του Ολύμπου που ανέβασαν, στο σχολείο μας. Ο Γεώργιος Νικολακόπουλος ήταν ένας ευφυέστατος Μαθηματικός και τρομερός σκηνοθέτης.
      Ο Αποστόλης Κόκκινος, Φυσικός, ξεχώριζε για τις γνώσεις του, τις υπέροχες διηγήσεις του και τον θαυμασμό του για τον Αιθιοπικό πολιτισμό. Ο Γιάννης Παπαγεωργίου, Φιλόλογος, μετέτρεπε το μάθημα σε παιχνίδι, γνωστός για το ενδιαφέρον για τους μαθητές του και αυστηρός εκεί που έπρεπε, ώστε να μάθουμε τον Αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Ο Κώστας Παπαδήμου, ένας αυστηρός και απαιτητικός Γυμναστής. Θα μας μείνει αξέχαστος για τις ένδοξες στιγμές της ανδρικής ποδοσφαιρικής ομάδας του σχολείου μας, καθώς και για τους παραδοσιακούς χορούς που μας δίδαξε.
     Η Αικατερίνη Γεωργάκη, μια από τις καλύτερες Μαθηματικούς, μας εισήγαγε στη μαθηματική λογική. Ο Παναγιώτης Μπράτης, Φυσικός από τη Ζάκυνθο, γνωστός για την αγάπη της πατρίδος του και της επιστήμης του. Και ο Παναγιώτης Παναγιωτίδης, του οποίου η παραμονή μπορεί να ήταν σύντομη, αλλά όλοι τον θυμόμαστε για τις γνώσεις πληροφορικής που μας προσέφερε.
     Κατά τη διάρκεια της σχολικής μας θητείας, υπήρχαν και άλλοι καθηγητές, τους οποίους είχα όμως για μικρό χρονικό διάστημα, τους οποίους πάντα θυμάμαι.
     Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους καθηγητές μας, εκ μέρους των συμμαθητών μου, για το επίπεδο σπουδών που μας προσέφεραν, με αποτέλεσμα να τις συνεχίζουμε σε Ανώτατες Σχολές.
                                                                                                                                    Ελένη Δομαζινάκη
________________
Η Ελένη Δομαζινάκη, είναι απόφοιτος του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας. Σήμερα σπουδάζει στην Κτηνιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.


                                                                                 

                                                    
                                                         Η ΛΑΜΨΗ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΤΗΣ

     Τον Μάιο του 2010 αποφάσισα να επισκεφτώ το ‘'Ουολίσο'’, ένα μικρό χωριό κοντά στην πρωτεύουσα της Αιθιοπίας. Λίγο πριν φτάσω στον προορισμό μου θυμάμαι πως έκανα μια μικρή στάση με σκοπό να επεξεργαστώ μια καλύβα, που χρησίμευε ως σπίτι σε μια αρκετά μεγάλη οικογένεια.Τους πλησίασα διστακτικά στην αρχή, φοβούμενη για την αντίδραση τους. Ωστόσο, οι άνθρωποι που στέκονταν μπροστά μου δε φαίνονταν να είχαν απειλητικές διαθέσεις. Έτσι, περπάτησα προς την κατεύθυνση τους χωρίς δεύτερη σκέψη.
      Ήταν όλοι ντυμένοι με κουρέλια και έδειχναν κουρασμένοι. Ο άντρας ήταν μέτριος στο ανάστημα, με μεγάλα σαρκώδη χείλη. Η γυναίκα του είχε μια παράξενη ομορφιά, παρά την ηλικία της. Είχαν πολλά παιδιά και δε θυμάμαι πλέον τον αριθμό. Το βλέμμα μου όμως στάθηκε μόνο σε ένα από αυτά. Ήταν ίσαμε πέντε χρόνων, υπολόγιζα. Τα μαλλιά του, σγουρά και καστανοκόκκινα, τονίζονταν περισσότερο κάτω από το φως του δυνατού ήλιου. Είχε το χρώμα του έβενου. Το κορίτσι καθόταν ήσυχο στο χώμα δίπλα από την τροφή των ζώων. Τα μάτια της ήταν μεγάλα και εκφραστικά, με μια πνοή μελαγχολίας μέσα τους. Με κοίταζε σάμπως να τη βασάνιζε κάποια δυστυχία μεγάλου ανθρώπου. Μα η έκφραση αυτή δεν κράτησε για πολύ. Σηκώθηκε με γρήγορα βήματα και φώναξε τα υπόλοιπα αδέρφια της. Την παρατηρούσα από μακριά να γελάει. Μόλις έπαψε πια να μετακινείται είδα πάνω στις βλεφαρίδες της, να έχουν κολλήσει μύγες.

     Τούτο το θέαμα πολλοί θα το χαρακτήριζαν αποκρουστικό. Με αυτήν την εικόνα ο νους τους θα ταξίδευε στα φτωχά παιδία της μαύρης ηπείρου. Εντούτοις, το μικρό κορίτσι εξακολούθησε να παίζει αμέριμνα και τότε την είδα να χαμογελάει. Το πρόσωπο της φωτίστηκε από ένα πλατύ χαμόγελο, που άφησε μια σειρά από λευκά δόντια να φανεί. Δεν είχε χρήματα, ανέσεις και παιχνίδια όπως τα περισσότερα παιδιά του δυτικού κόσμου. Ίσως να μην είχε ούτε φαγητό κάθε μέρα. Τα μάτια της όμως, βρώμικα και γεμάτα τσίμπλες, είχαν μια λάμψη που δεν είχε ανάγκη από κανέναν πλούτο. Η λάμψη τους ήταν αρκετή για να φωτίσει ολόκληρο τον κόσμο!


                                                 ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΒΡΑΧΙΟΛΙ

     Κατά την διάρκεια της  επίσκεψης μου στο χωριό ‘'Ουολίσο'’, το απόγευμα πήγα στην εκκλησία του χωριού. Οι άνθρωποι σε τούτη τη γη είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. Εκεί έκαναν κιόλας μάθημα τα περισσότερα παιδιά. Τα ακούω να ψέλνουν ποικίλες ψαλμωδίες και κουνούν με ρυθμό τα χέρια τους δεξιά-αριστερά. Η εκκλησία είναι βρώμικη και οι εγκαταστάσεις υποτυπώδεις.

    Ένα τοσοδούλικο κοριτσάκι με πλησιάζει σιγά-σιγά. Έχει ώρα που κοιτάζει το βραχιόλι μου. Δεν είναι δα τίποτε σπουδαίο. Είναι φτιαγμένο από πολύχρωμες κλωστές και από τη μιαν άκρη κρέμεται ένα ψεύτικο διαμάντι. Λύνω γρήγορα το κόσμημα από τον καρπό μου. Ανοίγω την παλάμη του παιδιού και το βάζω μέσα. Το κορίτσι θαυμάζει το καινούργιο του απόκτημα, σαν να της χάρισαν χρυσό. Οι δέκα μαθητές δεν έχουν ούτε τετράδια, ούτε βιβλία, ούτε αίθουσα. Είναι καθισμένοι κάτω από το δέντρο στο κέντρο του προαύλιου και ακούνε προσεκτικά το δάσκαλο. Ο ήλιος σε λίγο βάφτηκε κόκκινος και ένα αεράκι δροσίζει την ατμόσφαιρα. Το μάθημα δεν άργησε να τελειώσει.

     Στο δρόμο της επιστροφής είδα ένα παράξενο όχημα. Είναι τρίκυκλο και πίσω του έχει δεμένη μια καρότσα που χωράει ίσως και τρία άτομα. Κάποιος περιμένει έξω από αυτό, μήπως θελήσει κανείς να μετακινηθεί. Αφού συνεννοήθηκα μαζί του με τα χίλια ζόρια, επιβιβάστηκα δίχως να το σκεφτώ ιδιαίτερα. Ο δρόμος είναι ανώμαλος και τραχύς. Θα έδειχνα σίγουρα αστεία έτσι όπως κουνιέμαι πάνω και κάτω στριμωγμένη. Στρέφω τότε τα μάτια προς τον ουρανό. Τα πρώτα αστέρια κάνουν την εμφάνισή τους. Δεν έχει γύρω πολλά φώτα κι έτσι μπορώ να τα διακρίνω με μεγάλη ευκολία. Μοιάζουν με χριστουγεννιάτικα στολίδια πάνω σε μαύρο βελούδινο μανδύα. Βλέπω για πρώτη φορά τη μεγάλη άρκτο και τη μικρή άρκτο και η ψυχή μου αγαλλιάζει μπροστά στην ομορφιά της πλάσης.

     Ξαφνικά ακούω φασαρία να έρχεται από πίσω, ενώ το κάρο συνεχίζει να κυλάει. Όταν γύρισα το κεφάλι να δω, αντίκρισα τα παιδιά από την εκκλησία. Τρέχουν όλα στο χωματόδρομο με τις βυσσινί στολές τους να λερώνονται. Γελάνε και μιλάνε σε διαλέκτους που δεν καταλαβαίνω. Το κορίτσι με το βραχιόλι έχει ένα τεράστιο χαμόγελο καρφιτσωμένο στο πρόσωπο. Είναι ευτυχισμένο.

                                                                                                                                                  Αθηνά
__________________________
      Η Αθηνά ήταν μαθήτρια του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας. Σήμερα σπουδάζει στην Νομική Σχολή, του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης.

 

Comments