ΟΙ ΣΤΗΛΕΣ ΜΑΣ


Τα Δικά μας Παιδιά

posted Feb 6, 2016, 10:06 AM by Σ Β   [ updated Aug 22, 2017, 12:31 AM ]

 
Ο Χαϊλέ Σελάσιε αποχωρεί από το παλάτι, μετά την καθαίρεση του.

                                                                 ΠΙΚΡΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Το 1974 τα διεθνή ΜΜΕ, αποκαλούσαν, τις πολιτικές εξελίξεις στην Αιθιοπία, «Έρπουσα Επανάσταση»

Από διάφορα γεγονότα που βίωσα, ως και από πληροφορίες φίλων και συνεργατών μου, το 1973 ο Χαϊλέ Σελάσιε είχε προβλήματα, με τον πρωθυπουργό του και με τους επιφανείς του περιβάλλοντός του, οι οποίοι λόγω της ηλικίας του, τον ‘‘συμβούλευαν’’ να παραιτηθεί υπέρ του Διαδόχου.

Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, επιτροπή κατώτερων αξιωματικών, που αργότερα αποκαλούσαμε Derg, ζήτησε απο τον Αυτοκράτορα καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Αυτός, ίσως πονηρά σκεπτόμενος, τους μίλησε για τα προβλήματά που είχε, με την ανυπακοή των Υπουργών του. Oι του Derg, έπιασαν την ευκαιρία και του ορκίστηκαν πίστη και στήριξη στο στέμμα, αρκούσε όμως να τους έδινε τη δυνατότητα να επεμβαίνουν, σε θέματα Διοίκησης του Κράτους. Ο Αυτοκράτορας δέχτηκε τις προτάσεις τους. Ακολούθησαν, υποκινούμενες από το Derg, απεργίες, λιθοβολισμοί αυτοκινήτων, μέχρι την παραίτηση, υπό τον Aklilou Hapte Wold, κυβέρνηση. Η νέα κυβέρνηση του Entelcatchew Mekonnen, δεν ήταν αρεστή στο Derg, αφού εκτός των άλλων, είχαν κοντά τους, τον πρώην Πρωθυπουργό ως άτυπο σύμβουλο.

Στο βιβλίο του, “Agony in the Grand Palace”, ο πρώην Υπ./ Επικρατείας Abera Jembere, αναφέρει: «… την 27.04.1974, ο Αυτοκράτορας για να “κατευνάσει” τις αντιδράσεις, κάλεσε όλους τους παραιτηθέντες Υπουργούς, υπό τον Aklilu Hapte Wold και τους διέταξε να παραδοθούν στο Derg». Οι αντιδράσεις τους, όπως εκείνη του Getahun Tessema, ότι τους χρησιμοποιεί σαν κόκαλα που πετιούνται στο σκύλο όταν γαυγίζει, δεν εισακούστηκαν. Τότε, σαν ένα τελευταίο παράπονο, ο πρώην Πρωθυπουργός Αklilou Hapte Wold, είπε στον Αυτοκράτορα (ως η μετάφραση στην Αγγλική από τον Αbera Jembere) : “Your Majesty, if you are thinking that you can prolong your stay in power by betraying us like this, you are grievously mistaken”. Τέλος, χωρίς ελπίδα κάποιας υπεράσπισής τους, παραδόθηκαν.

Οι του Derg συνέχισαν το πρόγραμμά τους. Παρουσίαζαν στον Αυτοκράτορα τα νέα τους διατάγματα, τα οποία υπέγραφε χωρίς αντίρρηση, μέχρι που τον αποψίλωσαν από κάθε στήριξη και την 12/09/1974, τον καθαίρεσαν.Ο Αυτοκράτορας, μέχρι τη στιγμή, που ο Συν/ρχης Debela Dinsa του ξήλωσε τις επωμίδες του, πίστευε ότι ο Στρατός τον στήριζε.

Χαρακτηριστική είναι η διήγηση του Debala ότι, μετά την αναγγελία της καθαίρεσής του, από τους 9 Συνταγματάρχες υπό τον Mengistu H/Mariam, τους κοίταξε με το γνωστό, αγέρωχο, βλέμμα του και τους απάντησε: ‘Αν νομίζετε ότι εσείς μπορείτε να διοικήσετε τη χώρα μου καλύτερα από εμένα, σας το επιτρέπω !

Αυτή την πίστη του την έδειξε, όταν την 15.07.1974 πήγε, με 20μελή συνοδεία, στο Μογκαντίσου, για την Summit Conference των Αρχηγών Κρατών της Αφρικής. Εκεί, ο Πρόεδρος της Σομαλίας, Σιάτ Μπαρέ, του πρότεινε να παραμείνει στο Μογκαντίσου και από εκεί να κατευθύνει την αντίστασή του. Δεν την δέχτηκε και με όλη τη συνοδεία του, μεταξύ αυτών, τον εγγονό του Eskenter Desta και τον Ras Asrate Kassa, επέστρεψε στην Αντίς Αμπέμπα. Λίγες ημέρες μετά την επιστροφή τους, συνέλαβαν όλη την 20μελή συνοδεία του.

Μετά την καθαίρεση του Αυτοκράτορα, Πρόεδρο της Δημοκρατίας διόρισαν τον φιλοδυτικό Στρατηγό Αμάν Αντόμ, ιδιαίτερα αγαπητό στο λαό και στο στράτευμα.

Είχαν ήδη φυλακίσει όλους τους πρώην Υπουργούς, Στρατηγούς και κρατικούς λειτουργούς, ως διεφθαρμένους και αναμένονταν η δίκη τους, η οποία δεν έγινε από Στρατοδικείο, αλλά από τα 100 μέλη του Derg. Αυτοί ψήφιζαν: “θάνατος” ή “ισόβια” ή “ελεύθερος” και για κάθε ποινή χρειάζονταν 70 ψήφοι. 

Από αυτούς, σε θανατική ποινή καταδικάστηκαν 60 κρατούμενοι. Ο Αμάν Αντόμ, όμως, αρνήθηκε να επικυρώσει την απόφαση αυτή και αναχώρησε με την φρουρά του, για την κατοικία του. Γνώριζε τι θα ακολουθούσε και έστειλε τη σύζυγο με τα παιδιά τους, σε συγγενείς και ανέμενε. Η φρουρά του αντιμετώπισε έναν μεγάλο αριθμό στρατιωτών, με ένα Τανκ. Ο Abera Jembere αναφέρει, ότι το γεγονός αυτό, δημιούργησε αναταραχή στο στράτευμα και για αυτό, επειγόντως, την νύκτα της 23/11/1974, εκτέλεσαν και τους 60.

Μετά τον θάνατο του Αμάν Αντόμ, στην μάχη που δόθηκε στην οικία του, Πρόεδρο Δημοκρατίας εξέλεξαν έναν άλλο φιλοδυτικό, τον Στρατηγό Tafari Banti, ο οποίος αργότερα είχε και αυτός, την ίδια τύχη, με τον προκάτοχό του. Επί προεδρίας του όμως, ολοκληρώθηκε η ‘‘έρπουσα επανάσταση’’ με τα γνωστά γεγονότα.

Τον Χαϊλέ Σελάσιε, κρατούσαν φυλακισμένο στο παλάτι, σε ένα χωριστό δωμάτιο, με έναν μόνο υπηρέτη. Ο υπηρέτης αυτός, συγγενής του φίλου μου Dr Sintaye Gizaw, του διηγήθηκε ότι την 26/08/1975, χωρίς να έχει ζητήσει άδεια, ο επί κεφαλής της φρουράς, του την έδωσε. Ο υπηρέτης αυτός, ανέφερε στον Χαϊλέ, ότι του έδωσαν άδεια και ότι δεν θα έρχονταν την επομένη μέρα. Ο Χαϊλέ δεν του απάντησε, απλώς, ένα δάκρυ κύλισε στο μάγουλό του.  Την 27/08/1975 ανακοινώθηκε ο, δήθεν, φυσιολογικός θάνατός του…

                                                                                                                                                        Γιώργος Βαλασκατζής

________________________________

Ο Γιώργος Βαλασκατζής, διετέλεσε Γενικός Διευθυντής της εταιρίας Diabaco Cotton Company (1964-1972). Το 1972 ίδρυσε την εταιρία Unifiber (ex NPPapassinos) SC και διατέλεσε Γενικός Διευθυντής της, μέχρι την εθνικοποίησή της (1975). Τιμήθηκε από τον  Αυτοκράτορα της Αιθιοπίας, με το παράσημο “Order of Menelik II Officer” μαζί με τον Στέφανο Μυριαλλή  και τον Νικόλα Γεωργακά (1972).









Το Τσάτ είναι ένα από τα μεγαλύτερα εξαγώγιμα προϊόντα της Αιθιοπίας και αντιπροσωπεύει, το 15% του συναλλάγματος που εισρέει στη χώρα. Για να μάθουμε τι είναι το Τσάτ, δημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο, του Ιωάννη Λάμπρου:

                                                                                            ΤΟ ΤΣΑΤ

 

       Όλοι, όσοι βρέθηκαν, την δεκαετία 1950-60, στην περιοχή της λίμνης Αλεμάγια, που βρίσκεται στην επαρχία της Χαράρ, 35 χιλ από την Ντίρε Ντάουα, θα θυμούνται ασφαλώς, τα περιβόλια, φυτείες δεν θα τα έλεγα, με δενδρύλλια Κατ (Τσάτ τα λέγαμε εμείς). Βλέπαμε τους ιθαγενείς να μασούν τα φύλλα του, σαν μηρυκαστικά. Κάτι ξέραμε, κάτι ακούγαμε και από περιέργεια, θέλαμε να το δοκιμάσουμε και μόλις το βάζαμε στο στόμα μας, αμέσως το φτύναμε, τι απαίσια γεύση, δεν μασιόταν, ήταν μόνο για τους ειδήμονες.

     Το Τσάτ λοιπόν ή Κχάτ ή Gat ή Qat ή Mirad ή τσάι της Αβησσυνίας κλπ, είναι ένας

θάμνος, με λατινικό όνομα, Catha edulis, ο οποίος αυξανόμενος φθάνει μέχρι, τα 5-8 μέτρα. Τα αειθαλή φύλλα του είναι λεπτά γυαλιστερά και μυρίζουν έντονα. Φύεται στις περιοχές της  Ανατολικής Αφρικής, Αιθιοπία, Σομαλία, Κένυα και Τανζανία και στην Νότια Αραβία, ειδικά στη Υεμένη,.

     Τα φύλλα του μασιούνται εδώ και αιώνες. Η ιατρική του χρήση, ανάγεται στην αρχαιότητα, όπου ο Μέγας Αλέξανδρος, το χρησιμοποιούσε για να θεραπεύσει τους στρατιώτες του, από μια άγνωστη επιδημική ασθένεια.

      Είναι ήπιο ναρκωτικό, με δράση της αμφεταμίνης και κοκαΐνης. Διεγείρει, τονώνει και σε φέρνει σε κατάσταση ευεξίας, δραστηριοποιεί τα άτομα και μερικά, μπορούν να γίνουν πολύ ομιλητικά. Η αφροδισιακή του δράση είναι αναμφίβολη.

      Βέβαια η φύση, ότι σου δίνει, στο παίρνει μετά πίσω, με παρενέργειες, μειωμένη διάθεση, αίσθηση εξάντλησης, ατονίες, υπνηλίες, απλανές βλέμμα και όσο γίνεται η χρήση του χρόνια και πολυετή, σε λήθαργο και κατάθλιψη. Εντός περίπου μίας ώρας, ο χρήστης νοιώθει σωματική διέγερση, ευφορία και αποκτά αρκετή ενέργεια. Μιλάει, ακούει καλλίτερα και έχει αυξημένη εστίαση της προσοχής του, έπειτα ακολουθεί μία ήρεμη εσωτερική φάση, η οποία με την σειρά της παραχωρεί την θέση της σε κατάσταση αδιαθεσίας, που ενδέχεται να συνοδεύεται, από ανησυχία ευερεθιστότητα και μελαγχολία.

    Το χαρακτηριστικό των ανθρώπων που μασούν το Τσάτ, είναι σαν έχουν στα στόμα τους ένα αυγό, που φουσκώνει το ένα μάγουλο. Αυτό γίνεται επειδή, μόλις πάρουν τα φύλλα, τα κόβουν σε κομματάκια και τα βάζουν στο μάγουλο τους. Τα κρατούν εκεί, για αρκετή ώρα, μέχρι να αρχίσει να απελευθερώνεται ο χυμός των, κάτι που μπορεί να διαρκέσει και μια ώρα.

     Περιέχει, τα αλκαλοειδή Cathinone-Cathine. Η χρήση του γίνεται κατά βάση γύρω από τις περιοχές παραγώγης του, διότι ο χρόνος ζωής των φύλλων, δια να έχουν δράση, είναι περιορισμένος. Όσο περνούν οι ημέρες (3-4) ξεραίνονται και χάνουν την δραστικότητα τους, γι’αυτό και η εξαγωγή του παρουσιάζει δυσκολίες. Παρ’ όλα αυτά, βρίσκουν τρόπους να τα μεταφέρουν σε χώρες όπου υπάρχουν πολλοί μετανάστες, χρήστες των φύλλων, Αραβικής και Αφρικανικής προελεύσεως. Τα σύγχρονα μέσα αερομεταφοράς, όπως τα ψυγεία κλπ, κάνουν την εξαγωγή τους, κατά κάποιον τρόπο ευκολότερη. Ένας τρόπος δια να κρατήσουν τα φύλλα ενεργά, είναι να τα τυλίγουν με φύλλα μπανάνας.

    Είναι, επίσης, παραδοσιακά ψυχαγωγικό φάρμακο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους αγρότες και τους εργάτες, για την μείωση της φυσικής κούρασης, ενώ   τους σπουδαστές και τους οδηγούς, βοηθά στην βελτίωση της προσοχής τους. Οι οδηγοί ειδικά, στα μακρινά ταξίδια τους, το θεωρούν απαραίτητο εργαλείο, για να αντέξουν στο ταξίδι. Μιλάμε, για επαγγελματίες οδηγούς και για χώρες που γίνεται η παράγωγη και η χρήση του Τσάτ.

    Το Τσάτ, λόγω του ότι κόβει την όρεξη, είναι ανορεξιογόνο, χρησιμοποιείται από μερικά μέλη της Ισλαμικής πίστης, κατά την διάρκεια του ραμαζανιού, όπου δεν τρώνε ούτε πίνουν, από την ανατολή του ήλιου, μέχρι και την δύση του.

    Ο Ο.Η.Ε δεν το έχει απαγορεύσει, ωστόσο το 1986 το κατέταξε στο κατάλογο με τις απαγορευμένες ουσίες. Το Τσάτ, δεν έχει εγκριθεί στις Ηνωμένες  Πολιτείες, ούτε δια ιατρική χρήση. Ακόμα και αν το Τσάτ μπόρεσε να βοηθήσει τις θρησκευτικές και τις πολιτισμικές ομάδες να συντηρήσουν την εθνική τους ταυτότητα, στις νέες χώρες όπου ζουν, όμως, οι υπηρεσίες επιβολής του νόμου, το κατατάσσουν στην ίδια κατηγορία, με την κοκαΐνη και τις αμφεταμίνες.

    Σε ορισμένες χώρες, όπως ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία, η διακίνηση του είναι ελεγχόμενη, ενώ σε χώρες, όπως η Αιθιοπία, το Τζιμπουτί και η Υεμένη, η παραγωγή, η πώληση και η κατανάλωσή του είναι νόμιμες. Σε  άλλες μουσουλμανικές χώρες, όπου το αλκοόλ απαγορεύεται, το Τσάτ επιτρέπεται. Ενώ στη Σαουδική Αραβία, το Τσάτ απαγορεύεται.

   Οι Σομαλοί πειρατές, το χρησιμοποιούσαν κατά την διάρκεια πειρατειών, για αυτό και ήταν τόσο βίαιοι. Υπήρχαν ειδικές εντολές, προς τους ναυτικούς, που έπλεαν στην Ερυθρά θάλασσα, πως να τους αντιμετωπίζουν.

   Το συμπέρασμα λοιπόν είναι, μακριά από το Τσατ, προκαλεί εθισμό και εξάρτηση. Μια χαρά είμαστε και χωρίς αυτό.

 

                                                                                          

                                                                                                                                                            Ιωάννης Λάμπρου

________________________________

 

Ο Ιωάννης Λάμπρου, από την Ντιρε Νταουα,  είναι απόφοιτος της Φαρμακευτικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Διατηρούσε επί σειρά ετών, φαρμακείο, στο κέντρο της Αθήνας.

 

 






                                          Μαθήτριες του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας, χορεύουν ελληνικούς χορούς


Ο Γεράσιμος Φουρλάνος, εμπνευσμένος από την ιστορία του Αντώνη Καβαλιεράτου, που έζησε στην επαρχία Ουολέγκα, στην Δυτική Αιθιοπία, έγραψε το παρακάτω άρθρο:

                                                                                 ΟΙ  ΕΛΛΗΝΟΑΙΘΙΟΠΕΣ


    Ποιός είναι, τελικά, ο Έλληνας εμφανισιακά; Είναι ο ξανθός γαλανομάτης της αρχαιότητας, με τη φημισμένη ελληνική μύτη; Είναι ο σημερινός γαμψομύτης, με τα μαύρα μαλιά και το καχύποπτο ανατολίτικο βλέμα; Είναι ψηλός, κοντός, μελαμψός, χλωμός, ή τί; Σε ποιά φυλή ανήκει;

    Μιά ακριβής απάντηση στο ανωτέρω ερώτημα θα ήταν δυνατή μόνον αν η ιστορία και η πραγματικότητα ήταν στατική. Όμως, όλη  η ιστορία της ανθρωπότητας είναι μιά ατέλειωτη ιστορία μετακινήσεων λαών και τεραστίων δημογραφικών αλλαγών, “τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’ αυτό μένειν”, που έλεγε και ο Ηράκλειτος. Έτσι, οι αρχικοί Τούρκοι, που υπάρχουν και σήμερα στην Κεντρική Ασία, ελάχιστα διαφέρουν από τους Κινέζους και τους Μογγόλους, δηλαδή, ανήκουν σαφώς στην κίτρινη φυλή, ενώ οι Τούρκοι της Τουρκίας είναι “una faccia una razza” με εμάς, ύστερα από χίλια περίπου χρόνια επιμειξίας με τους ινδοευρωπαϊκούς λαούς της περιοχής, ιδίως Έλληνες και Πέρσες.

    Σαν λαός, οι Έλληνες ποτέ δεν έζησαν μόνοι τους σε κάποιο γεωγραφικό χώρο. Ήδη στην αρχαιότητα συνυπήρξαν με Πελασγούς, μέτοικους, δούλους και άλλους, είναι δε γενικά αποδεκτό πως στην Αρχαία Αθήνα οι καθαρόαιμοι Έλληνες ήταν μειοψηφία. Κάτι τέτοιο υπαινίσσεται και ο μύθος της Ωγυγίας, το νησί, όπου είχαν μαζευτεί όλοι οι Έλληνες, και το οποίο τελικά καταποντίστηκε.

    Στη συνέχεια, οι Έλληνες έζησαν επί δύο και πλέον χιλιετηρίδες μέσα σε αυτοκρατορίες χωρίς εσωτερικά σύνορα. Επιπλέον, υπήρξαν κοσμογονικές μετακινήσεις λαών, όπως των Σλάβων και των Αρβανιτών, σήμερα δε, με την παγκοσμιοποίηση, το φαινόμενο της ανάμειξης των λαών όχι μόνον δεν σταματά αλλά και επιτείνεται. Ίσως να το έχει προβλέψει η φύση το φαινόμενο αυτό, διότι αν το αίμα δεν κυκλοφορεί και δεν ανακατεύεται, το μόνο που μας περιμένει είναι ο εκφυλισμός – ιδίως όταν ένα έθνος είναι αριθμητικά μικρό. Αυτό φαίνεται πως το έχουν καταλάβει και οι βασιλικές οικογένειες στις μέρες μας, γιαυτό και παντρεύονται πλέον αθρόα με “κοινούς θνητούς”.

     Πολύ πριν ξεκινήσει η μετανάστευση προς τη σημερινή Ελλάδα, υπήρξε η μετανάστευση από την Ελλάδα προς τον έξω κόσμο – και δεν πήγαν όλοι στην Αμερική ή στην Αυστραλία, ούτε στις φάμπρικες της Γερμανίας, που λέει και ο Καζαντζίδης. Πήγαν και στην Αφρική, σχεδόν σε όλες τις χώρες της Μαύρης Ηπείρου – δυστυχώς, δεν έβγαλε γιαυτούς τραγούδι ο Καζαντζίδης, αλλά ίσως βγάλει ο Καρβέλας στις μέρες μας, με ερμηνευτή τον Ρουβά.

    Στη Νότιο Αφρική υπήρχαν περί τις 100.000 Έλληνες, μέχρι την πτώση του καθεστώτος Απαρτχέϊντ, οπότε έφυγαν αρκετοί. Στην Αιθιοπία υπήρχαν 15.000 Έλληνες, οι περισσότεροι από τους οποίους έφυγαν όταν επικράτησε το Ντέργκ το 1974 και τους δήμευσε τις περιουσίες. Αρκετοί, πάντως, έμειναν και στην Αιθιοπία και στη Νότιο Αφρική, καθώς και στο Σουδάν, στο Κονγκό και σε πολλές άλλες αφρικανικές χώρες.

    Επειδή η μετανάστευση προς τις χώρες εκείνες ήταν πιό περιπετειώδης από μιά μετανάστευση στη Σουηδία, για παράδειγμα, συνήθως πήγαιναν μόνον νέοι άνδρες, οι οποίοι έκαναν οικογένειες με ντόπιες γυναίκες. Τα παιδιά τους, που τώρα πλέον είναι τρίτης και τετάρτης γενεάς, είναι μιγάδες, συχνά μάλιστα με περισσότερο από 50% αφρικανικό αίμα, αφού ήδη ο δεύτερης γενεάς απόγονος του πρώτου μετανάστη παντρεύτηκε ντόπια γυναίκα.

    Στη Βόρεια Ευρώπη, Αμερική ή Αυστραλία, ο τρίτης και τετάρτης γενεάς Ελληνας είναι πλέον απλά, άτομο ελληνικής καταγωγής. Μπορεί να διατηρεί το ελληνικό του όνομα, ίσως να είναι και ορθόδοξος, αλλά σίγουρα έχει χάσει τη γλώσσα ή τη μιλάει ελάχιστα και σπαστά. Στην Αφρική, όμως, η ελληνική γλώσσα διατηρείται ζωντανή και στις γενεές αυτές, ιδίως σε μέρη, όπου υπήρξε ελληνικό σχολείο και ελληνική εκκλησία.

    Μιά τέτοια περίπτωση είναι και η Αιθιοπία. Παρά την αποχώρηση χιλιάδων Ελλήνων, κυρίως μιγάδων, όταν επικράτησε το εθνοσωτήριο καθεστώς του Μενγκίστου, πολλοί έμειναν, μερικοί δε επέστρεψαν και μετά την πτώση του,             ή εξακολουθούν να επιστρέφουν και σήμερα, με την κρίση που υπάρχει στην Ελλάδα. Ιδίως όσοι είχαν κάποιο πατρογονικό σπίτι, χωράφι ή επιχείρηση στην Αιθιοπία, που τους είχε κατασχεθεί, αλλά τώρα μπορούν να το διεκδικήσουν, ξαναγυρίζουν τώρα στη χώρα, όπου γεννήθηκαν, η δε κατηγορία αυτή μπορεί να είναι και κατά 80% Αιθίοπες, αλλά γλωσσικά και πολιτιστικά είναι εντελώς ελλαδικοί, αφού έζησαν δύο και τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα.

    Έτσι, στην Αιθιοπία δεν έπαψε ποτέ να λειτουργεί το ελληνικό σχολείο, η ελληνική κοινότητα, το ελληνικό κλαμπ “Ολυμπιακός”, το οποίο είναι ένα από τα φημισμένα και δημοφιλή κλαμπ της πόλης για καθημερινό φαγητό (ελληνική κουζίνα), δεξιώσεις και διάφορες άλλες εκδηλώσεις, ανταγωνιζόμενο το αντίστοιχο Ιταλικό, που λέγεται “Γιουβέντους”.

    Ο Αντώνης έφτασε στην Αντίς Αμπέμπα αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μόνος και άφραγκος, έχοντας ακούσει, βέβαια, πως στην Αφρική μαζεύεις το χρυσό με το φτυάρι στους δρόμους. Πήγε λοιπόν στην ελληνική κοινότητα, εξήγησε την κατάστασή του, και εκεί του έδωσαν δέκα δολάρια και τον συμβούλευσαν να πάει σε μιά πόλη εφτακόσια τόσα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Αντίς Αμπέμπας, ονόματι Ντεμπιντόλο. Όπερ και εγένετο, αλλά τί κάνουμε τώρα στο Ντεμπιντόλο, και πόσο θα μας φτάσουν τα δέκα δολάρια; Τα μισά έφυγαν ήδη στο ταξίδι, που πήρε είκοσι ημέρες γεμάτες κάθε λογής στραπάτσο.

    Ύστερα από πολλή σκέψη και επακριβείς μαθηματικούς υπολογισμούς, ο Αντώνης αποφάσισε να ανοίξει δική του δουλειά στη λαϊκή αγορά της πόλης, και να πουλάει βελόνια. Δεν έφτανε και για παραπάνω το κεφάλαιό του...

     Στις λαϊκές αγορές αυτού του είδους, τα πράγματα είναι απλά. Ο καθένας που έχει κάτι να πουλήσει βρίσκει μιά γωνιά, κάθεται χάμω, και απλώνει τα εμπορεύματά του στο χώμα, όπως περίπου κάνουν σήμερα και οι Νιγηριανοί, που πουλάνε τσαντάκια στους δρόμους της Αθήνας. Ο Αντώνης, όμως, βρήκε κάτι κουτσοτάβλια, επένδυσε και σε μερικές πρόκες και ένα σφυράκι, και έφτιαξε ένα υποτυπώδες τραπεζάκι, όπου εξέθετε τα βελόνια του, απλωμένα με μεγάλη τάξη και μερακλοσύνη. Έτσι, εκτός από το κάτασπρο χρώμα του, ήταν διακριτός από τους άλλους εμπόρους και λόγω του ότι ήταν ο μόνος, που διέθετε την πολυτέλεια ενός πάγκου.

     Όταν, τώρα, σε αυτές τις αγορές, ο πελάτης πάει σε έναν μικροπωλητή για ν’ αγοράσει π.χ. κρεμμύδια, η απλή αυτή συναλλαγή μπορεί να κρατήσει και μισή ώρα, με τον τρόπο που γίνεται: “μπα, κρεμμύδια θέλεις; Τί θα τα κάνεις;”  “Λέω να μαγειρέψω ένα γιαχνιστό”.  “Και πώς θα το κάνεις; Βάζεις και σκόρδα μέσα; Και πού μένεις; Και πόσα παιδιά έχεις; Πόσες κατσίκες, προβατίνες, γαϊδούρια και κότες έχεις;” Και πάει λέγοντας, αφού δε τελειώσουν αυτά, μετά αρχίζουν τα “ξέρεις τον τάδε και τον δείνα;” και καταλήγουν στα ατέλειωτα παζάρια. Να πως περνάει το μισάωρο γεμάτο.

     Ο Αντώνης δεν είχε βέβαια κανένα λόγο ν’ ακολουθήσει τέτοιες αναποτελεσματικές μεθόδους εμπορίου, ούτε είχε το παραμικρό ενδιαφέρον να μάθει αν ο πελάτης του ήθελε το βελόνι για να μαντάρει κάλτσα ή για να μπαλώσει βρακί, αν ο γάϊδαρός του πελάτη γκαρίζει ή αν οι κότες του κακαρίζουν. Έτσι, ερχόταν ο πελάτης, ζητούσε ένα βελόνι, το έπαιρνε αμέσως, πλήρωνε μιά σταθερή τιμή χωρίς παζάρια, έπαιρνε τα ρέστα χωρίς καθυστέρηση, και αυτή η αποτελεσματικότητα έκανε τον Αντώνη διάσημο σε όλο το Ντεμπιντόλο. Σάστισαν όλοι που η συναλλαγή διεκπεραιωνόταν σε λιγότερο από ένα λεπτό! Έτσι είναι οι “Φερέντζι” (δηλαδή, οι “Φράγκοι”,  όπως ονομάζονται οι λευκοί στην Αιθιοπία), σου λέει, εργατικοί και αφοσιωμένοι στη δουλειά τους, όχι όπως εμείς, που περνάμε το 90% του χρόνου μας κουβεντιάζοντας και τραγουδώντας, όταν δεν το ρίχνουμε στον ύπνο δηλαδή. 

     Έτσι, ο Αντώνης απέκτησε μεγάλη πελατεία και η επιχείρησή του όλο και μεγάλωνε. Στα βελόνια πρόσθεσε και κουβαρίστρες, και ψαλίδια, και κλωστές, και μπογιές για να βάφεις τις κλωστές. Κατέληξε βαθύπλουτος, τοπικός μεγιστάνας στην επαρχία Ουολέγκα, όπου είναι το Ντεμπιντόλο, με μαγαζιά, φυτείες καφέ, φορτηγά και πολλά άλλα. Παντρεύτηκε και μιά μισή-μισή ντεμπιντολιώτισσα και έκανε δέκα παιδιά παρακαλώ, τα περισσότερα από τα οποία κατέληξαν στην Ελλάδα τα μαύρα χρόνια του Ντέργκ, όμως, τώρα έχουν αρχίσει και ξαναγυρίζουν στην Αιθιοπία.

     Το πρώτο που διεκδίκησαν ήταν το σπίτι τους. Η οικία του Αντώνη ήταν σίγουρα το μεγαλύτερο και καλύτερο σπίτι σε ολόκληρο το Ντεμπιντόλο, μιά πόλη 50 χιλιάδων κατοίκων. Με την επιβολή του Ντέργκ, όμως, το σπίτι κατασχέθηκε και έγινε η κατοικία του Γραμματέα του Κόμματος της επαρχίας Ουολέγκα. Η πολύτεκνη οικογένεια του Αντώνη αναγκάστηκε να μετακομίσει σε μιά καλύβα, που θύμιζε καταπληκτικά την καλύβα του Καραγκιόζη, ακριβώς απέναντι από το πρώην σπίτι τους. Τα μικρά παιδιά, παίζοντας, προσπαθούσαν να μπούν στο σπίτι, όπου είχαν γεννηθεί, αλλά οι φύλακες του Γραμματέα του Κόμματος της Εργατιάς τα έδιωχναν με κλωτσιές και με βρισιές. Ίσως αυτό ειδικά να τους δημιούργησε το απωθημένο να ξαναπάρουν το σπίτι τους κάποτε, αφού μεγάλωσαν με την ελπίδα “πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι...”.

     Εκτός από τέτοια απωθημένα, όμως, πολλοί επιστρέφουν στην Αφρική, ή φεύγουν για άλλες ευρωπαϊκές χώρες, διότι, δυστυχώς, δεν βρήκαν και μεγάλη φιλοξενία στην Ελλάδα. Η ίδια κοινωνία, που κάποτε είχε δεχθεί τους μικρασιάτες πρόσφυγες κλέβοντας τις βαλίτσες τους στα λιμάνια και τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, σήμερα βγάζει κραυγές αλλαλαγμού πως οι Έλληνες ανήκουν στη λευκή φυλή και πως αυτοί είναι σαφώς ανεπιθύμητοι. Στην καλύτερη περίπτωση, γίνονται δεκτοί με βλέμματα βλοσυρότητας και ειρωνίας, στη χειρότερη με προπηλακισμούς και προσβολές. Έτσι, οι μελαμψοί  Έλληνες της Αφρικής καταλαβαίνουν πως ο Ξένιος Δίας δεν ζει πιά στον χώρο, που γεννήθηκε, όπως τους είχαν πει στα ελληνικά σχολεία, όπου φοίτησαν, γιαυτό και καλύτερα να του δίνουμε από εδώ, όπου και να πάμε χειρότερα δεν μπορεί να είναι...

                                                                                     

                                                                                                                                                           Γεράσιμος Φουρλάνος

__________________________________________

 

Ο Γεράσιμος Φουρλάνος, είναι Διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστήμιου της  Ουψάλας. Εργάστηκε στην Αιθιοπία, ως Νομικός Σύμβουλος του ΟΗΕ (1985-1987) και ως Επικεφαλής Προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2011-2013).

    







                   
Το παρακάτω άρθρο, αναφέρεται στο τράχωμα, μια ασθένεια των ματιών, που στην Ευρώπη αναφέρεται μόνο στην βιβλιογραφία, ενώ στην Αφρική θερίζει. Στην Αιθιοπία σήμερα, έχουν προσβληθεί πάνω από εννέα εκατομμύρια παιδιά, ηλικίας κάτω των 10 ετών.
  
ΤΟ ΤΡΑΧΩΜΑ

 

          Το τράχωμα είναι μολυσματική νόσος των ματιών που προκαλεί τύφλωση αν αφεθεί χωρίς θεραπεία. Προσβάλει και τα δύο μάτια και μεταδίδεται με άμεση ή έμμεση επαφή με μολυσμένο άτομο. Η τύφλωση από το τράχωμα προλαμβάνεται με την χρήση αντιβιοτικών. Άλλες ονομασίες της είναι ‘’Κοκκιώδης επιπεφυκίτιδα’’ και ‘’Αιγυπτιακή οφθαλμία’’. Υπεύθυνο βακτηρίδιο είναι το Chlamydia Trachomatis  υποείδος των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων χλαμυδίων. Ενδημεί σε χώρες όπου υπάρχει φτώχεια και έλλειψη συνθηκών  υγιεινής.

          Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) υπολογίζει ότι παγκοσμίως  περίπου 40 εκατομμύρια άνθρωποι  νοσούν  από ενεργό τράχωμα. Είναι υπεύθυνο για τα προβλήματα όρασης 2,2 εκατομμυρίων ανθρώπων εκ των οποίων περίπου το 1,2 καταλήγουν τυφλοί. Εμφανίζεται σε φτωχές χώρες όπου το 60% των περιστατικών είναι παιδιά κάτω των 5ετών και στις γυναίκες περισσότερο καθώς είναι σε επαφή με τα παιδιά. Η έγκαιρη αντιμετώπιση βοηθά στην προστασία από το τράχωμα.¨Έχει  καλή πρόγνωση αν αντιμετωπισθεί εγκαίρως και αργή εξέλιξη. Δεν καταλήγουν σε τύφλωση όλα τα περιστατικά.

          Μεταδίδεται  με  την επαφή μολυσμένων  ματιών  και βλεφάρων και  με τις  εκκρίσεις του  ρινοφάρυγγα, με τις μύγες καθώς και με αντικείμενα όπως μαντήλια και πετσέτες. Στην αρχή (5 με 12 μέρες) από την έκθεση στο βακτηρίδιο, προκαλείται επιπεφυκίτιδα με φαγούρα κοκκινίλα και ερεθισμό (κόκκινο  μάτι).  Αργότερα εκκρίσεις που περιέχουν πύον και βλέννα. Μετά,  οίδημα των βλεφάρων, φωτοευαισθησία, θολή όραση και πονόματος. Αν αφεθεί, προκαλείται εσχαροποίηση των βλεφάρων που  καταλήγει πολλές φορές  σε τύφλωση.

  

Η εξέλιξη γίνεται σε 5 στάδια. 

1.Θυλακιώδης  φλεγμονή. Πέντε ή περισσότεροι θύλακες που περιέχουν λεμφοκύτταρα γίνονται ορατοί  κάτω από  μεγέθυνση  στην μέσα επιφάνεια του άνω βλεφάρου.
2.Έντονη φλεγμονή. Σε αυτό το στάδιο το  μάτι έχει μολυνθεί . Είναι ερεθισμένο με πρήξιμο στα άνω βλέφαρα.
3.Εσχαροποίηση βλεφάρων. Επανειλημμένες λοιμώξεις οδηγούν σε εσχαροποίηση των άνω βλεφάρων  που     εμφανίζεται ως λευκή γραμμή κάτω από μεγέθυνση. Τα βλέφαρα γυρίζουν προς τα μέσα (εντρόπιον).
4.Τριχίασις. Η εσχαροποιημένη εσωτερική γραμμή των βλεφάρων συνεχίζει να παραμορφώνεται αναγκάζοντας τις βλεφαρίδες να γυρίσουν προς τα μέσα και να ερεθίσουν τον κερατοειδή.
5.Θόλωση κερατοειδούς. Από την τριβή των βλεφαρίδων δημιουργείται φλεγμονή που οδηγεί σε θόλωση.
 
ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ  ΚΙΝΔΥΝΟΥ
1.Έλλειψη αποχέτευσης, εκτεθειμένα απόβλητα ζώων και ανθρώπων και στάσιμα νερά.
2.Έλλειψη υποδομών καθαριότητας και τρεχούμενου νερού  που παρατηρείται  σε φτωχές  περιοχές.

3. Συγχρωτισμός πολλών ανθρώπων σε μικρούς χώρους.

4. Ηλικίες κάτω των τεσσάρων ετών. Οι γυναίκες νοσούν 2-6 φορές περισσότερο από τους άνδρες καθώς
είναι σε επαφή    με τα παιδιά.

5.Οι μύγες αποτελούν σημαντικό παράγοντα.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

          Στα αρχικά στάδια χορηγείται οφθαλμική αλοιφή τεραμυκίνης και χάπια αζυθρομυκίνης. Οι  προχωρημένες μορφές με εσχαροποίηση αντιμετωπίζονται χειρουργικά. Αν παρουσιάσουμε επιπεφυκίτιδα μετά από ταξίδι σε χώρα όπου ενδημεί το τράχωμα καλά είναι να επισκεφθούμε τον οφθαλμίατρο. Να επαναλάβουμε ότι μια ή δύο μολύνσεις με το βακτηρίδιο δεν οδηγούν σε εσχαροποίηση και τύφλωση. Η νόσος εξελίσσεται αργά και σε βάθος χρόνου εφόσον δεν αντιμετωπισθεί σωστά. Δεν υπάρχει εμβόλιο. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) συστήνει ομαδική χρήση αντιβίωσης σε κοινότητες όπου έχει προσβληθεί  ποσοστό μεγαλύτερο από το 10%.

 

ΠΡΟΛΗΨΗ

1. Πλύσιμο προσώπου και χεριών καθώς και ρουχισμού.

2. Έλεγχος αποβλήτων.

3. Βελτίωση ύδρευσης.

4. Έλεγχος των μυγών.

 

          Διεθνώς  χρησιμοποιούνται τα αρχικά της  λέξης SAFE για τον χαρακτηρισμό της νόσου. Όπου: S=surgery δηλαδή χειρουργείται, Α=Antibiotic  χρειάζεται αντιβίωση, F=Face καθαρισμός προσώπου και E=Environment καθαρό περιβάλλον.

 

                                                                                                                                                   Στέλιος Σαραγάς
__________________________________________________
Ο Στέλιος Σαραγάς, από την Τανζανία,  είναι απόφοιτος της Φαρμακευτικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Διατηρεί την ιστοσελίδα www.phargas.gr, με φαρμακευτικές συμβουλές.





 



                                                                ΣΤΟ ΛΙΚΝΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ


   Εκεί γεννήθηκε ο πρώτος άνθρωπος. Εκεί ξεκίνησε ο πρώτος πολιτισμός. Εκεί αναπτύχθηκε και από εκεί διασκορπίστηκαν προς τον υπόλοιπο κόσμο, οι πρώτες οργανωμένες ομάδες ανθρώπων. Την ονόμαζαν Αβυσσηνία  μέχρι την εποχή του Ομήρου, ο οποίος την ανέφερε ως Αιθιοπία .

   Από την πολυθεΐα μετακινήθηκε προς τον ιουδαϊσμό, μετά την σύζευξη της Βασίλισσας του Σαβά με τον Σολομώντα, Βασιλιά της Ιουδαίας. Πρώτη, η εξουσία του τόπου, αγκάλιασε και στήριξε τον Φρουμέντιο και τον Εδαίσιο, για να διαδώσουν τη νέα θρησκεία, τον χριστιανισμό.

   Απομονωμένη γεωγραφικά από τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο, χρησιμοποιούσε σαν σύνδεσμο με αυτόν, την Κοπτική Εκκλησία της Αιγύπτου, που ήταν η πλησιέστερη χώρα, και ως εκ τούτου θεωρήθηκε ότι προσχώρησε στον Μονοφυσιτισμό.

   Πρώτη, από όλες τις Χριστιανικές χώρες,  προχώρησε στην οργάνωση Εκκλησίας,  προκειμένου να καταστεί ευκολότερη η διάδοση του χριστιανισμού σε ένα ποίμνιο που διακρινόταν από την συμβίωση πολλών φυλών σε έναν τόπο με πολυποίκιλη γεωμορφολογία.

   Όντας μια χώρα στην καρδιά της Αφρικής, είχε από τότε το βλέμμα της στραμμένο στον τότε πολιτισμένο κόσμο και έτσι ανέπτυξε ισχυρούς δεσμούς με το Βυζάντιο. Έτσι,  το περίφημο νομικό κείμενο «Φέτχα Νεγκέστ» (= Νόμοι των Βασιλέων) συμπεριέλαβε αυτούσιες διατάξεις, τόσο από τον Θεοδοσιανό Κώδικα του 5ου αιώνα και το νομοθετικό έργο του Ιουστινιανού του 6ου αιώνα,  όσο και από το ευρύτατα αναθεωρητικό έργο της Μακεδονικής Δυναστείας του 9ου και 10ου αιώνα.

   Παρά το ότι περιστοιχίζεται από ισλαμικά κράτη, κράτησε ψηλά το λάβαρο της Ορθοδοξίας και έμεινε μέχρι σήμερα προσκολλημένη στα πρωτοχριστιανικά ήθη, έθιμα και παραδόσεις. Αντιστάθηκε στον ισλαμισμό  τον καθολικισμό και τον προτεσταντισμό.     

   Από το 1948, με την ευκολία της επικοινωνίας και της διακίνησης των ιδεών, έχει απομακρυνθεί δογματικά από τον μονοφυσιτισμό και πλησίασε σε μεγάλο βαθμό το Ορθόδοξο δόγμα της Εκκλησίας της Ελλάδος.

   Η Ορθόδοξη Tewahedo Εκκλησία της Αιθιοπίας δεσπόζει στην καθημερινή ζωή των κατοίκων της Αιθιοπίας.  Πιστοί στις πρωτοχριστιανικές τελετές οι Αιθίοπες Ορθόδοξοι, εορτάζουν με μεγαλοπρέπεια και κατάνυξη τις διάφορες εορτές που παραπέμπουν στα κρίσιμα γεγονότα της χριστιανοσύνης.

   Με βάση  μια τέτοια προσέγγιση δημιουργήθηκε το ντοκιμαντέρ  «Η Εκκλησία της Αιθιοπίας», το οποίο είχε την καλοσύνη να ανεβάσει στο YouTube ο Σταύρος  Βινιεράτος,  που τόσο πολύ έχει συνεισφέρει στην καταγραφή της δράσης και της παρουσίας του Ελληνισμού στο Kέρας της Αφρικής. Όσοι ενδιαφέρονται να το δουν, μπορούν να ακολουθήσουν τον παρακάτω σύνδεσμο στο διαδίκτυο:  https://www.youtube.com/watch?v=x-0itk2MI_c

 

                                                                                                                                                             Μιχαήλ (Μάκης) Στεφανίδης

_____________________________________________

 Ο Μιχαήλ (Μάκης) Στεφανίδης, από την Ασμάρα της Ερυθραίας, είναι απόφοιτος της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Διετέλεσε Διευθυντής της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης της ΔΕΗ. Έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στο Project Management (Βρέμη) και Master in Business Administration από το Kingston UniversityICBS.

  










                                                                ΜΙΑ ΒΙΤΑΜΙΝΗ ΠΟΥ ΣΩΖΕΙ ΖΩΕΣ


    Το φυλλικό οξύ που απομονώθηκε για πρώτη φορά από τα φύλλα του σπανακιού το 1941 (γι’ αυτό και ονομάζεται «φυλλικό» και όχι «φολικό»), είναι μια βιταμίνη απαραίτητη για τη σύνθεση του DNA των κυττάρων μας και για την μετατροπή μιας ουσίας του οργανισμού μας, η οποία καλείται ομοκυστεϊνη, σε μια άλλη, τη μεθειονίνη.

   Η σημασία του φυλλικού οξέως στην προληπτική ιατρική, έγινε γνωστή μόνο κατά τις δυο τελευταίες δεκαετίες. Όταν υπάρχει έλλειψη φυλλικού οξέως στον οργανισμό μας, τότε η ομοκυστεΐνη δεν μπορεί να μετατραπεί σε μεθειονίνη, οπότε η πρώτη αθροίζεται στο αίμα όπου οι τιμές της αυξάνονται.

   Η έρευνα των τελευταίων ετών έδειξε ότι η αυξημένη ομοκυστεΐνη του αίματος είναι ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου για καρδιακό έμφραγμα και εγκεφαλικό επεισόδιο καθώς και για θρόμβωση των φλεβών, κυρίως των ποδιών. Μια μελέτη από το Ισραήλ έδειξε ότι μέσα σε 10 χρόνια, τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες που είχαν ψηλά επίπεδα ομοκυστεΐνης στο αίμα, παρουσίασαν υπερτριπλάσιο κίνδυνο για θάνατο από έμφραγμα και εγκεφαλικό, από ότι τα άτομα με φυσιολογικές τιμές ομοκυστεΐνης.

   Με άλλα λόγια η υπέρμετρη ομοκυστεΐνη αυξάνει την πιθανότητα για καρδιαγγειακή πάθηση, όπως ακριβώς και η υψηλή χοληστερόλη. Επομένως όσοι έχουν υπέρταση, υψηλή χοληστερόλη, διαβήτη και κληρονομικότητα για καρδιοπάθεια πρέπει να ελέγχουν και την ομοκυστεΐνη τους, διότι εάν με τις καταστάσεις αυτές συνυπάρχει και άνοδος αυτής της ουσίας, τότε ο κίνδυνος πολλαπλασιάζεται.

   Οι υψηλές τιμές της ομοκυστεΐνης δεν είναι κάτι σπάνιο στον γενικό πληθυσμό των Δυτικών χωρών. Υπολογίζεται ότι ένας στους τρεις Έλληνες έχει αυξημένη ομοκυστεΐνη, και επομένως αυξημένο κίνδυνο για καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια. Υψηλότερες τιμές ομοκυστεΐνης έχουν οι καπνιστές (από ότι οι μη καπνιστές), οι άντρες σε σχέση με τις γυναίκες, οι ηλικιωμένοι από ότι οι νεώτεροι και τα άτομα που καταναλώνουν αρκετές ποσότητες οινοπνεύματος και καφέ. Η κύρια όμως αιτία της υπέρμετρης ομοκυστεΐνης είναι η έλλειψη φυλλικού οξέος στον οργανισμό μας, κυρίως όταν συνυπάρχει μια κληρονομική ανωμαλία ενός ενζύμου που εμπλέκεται στον μεταβολισμό του φυλλικού (η μετάλλαξη MTHFR).  

   Υπολογίστηκε ότι το 11% του ελληνικού και το 17% του κυπριακού πληθυσμού έχει αυτήν την κληρονομική μετάλλαξη. Το παρήγορο στην κατάσταση αυτή είναι το γεγονός, ότι οι συγκεντρώσεις της ομοκυστεΐνης του αίματος ελαττώνονται εύκολα και ομαλοποιούνται, όταν προσλαμβάνονται χαμηλές δόσεις συμπληρώματος φυλλικού οξέος, της τάξης των 400 έως 600 μg (ή 0,4-0,6 mg) την ημέρα. Μεγαλύτερες δόσεις φυλλικού (π.χ. τα 5mg ημερησίως) για μακρό χρονικό διάστημα δεν συνιστώνται, διότι πέρα του ότι είναι περιττές, μπορεί να είναι και βλαπτικές.


Δυο είναι κυρίως οι λόγοι για την έλλειψη φυλλικού στον άνθρωπο:


  • Πρώτο, οι μειωμένες προσλήψεις με τη διατροφή. Μια μελέτη του Πανεπιστημίου της Κρήτης έδειξε ότι το 91% των Ελλήνων αντρών και το 95% των Ελληνίδων, έχουν προσλήψεις φυλλικού κάτω από τη συνιστώμενη ημερήσια ποσότητα (που είναι τα 400 μg). Στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία, για να αυξήσουν τις προσλήψεις του πληθυσμού τους σε φυλλικό οξύ, επέβαλαν τον εμπλουτισμό με τη βιταμίνη αυτή όλων των δημητριακών προϊόντων, συμπεριλαμβανομένων του ψωμιού, των ζυμαρικών και του ρυζιού. Εκτιμήθηκε ότι χάρη στην παρέμβαση αυτή, 40.000 άνθρωποι στις ΗΠΑ θα αποφεύγουν τον θάνατο κάθε χρόνο από καρδιακά επεισόδια.
  • Ο δεύτερος λόγος για την έλλειψη φυλλικού οξέως είναι η μειωμένη απορρόφηση του φυλλικού των τροφίμων. Πράγματι το 50% περίπου του φυλλικού μιας δίαιτας απορροφάται από το έντερο για να εισέλθει τελικά στον οργανισμό μας. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένα σημαντικό μέρος του φυλλικού των τροφίμων χάνεται με την συντήρηση και το μαγείρεμα.

                                                                                                                                   

                                                                                                                                                                                  Νικόλαος Κ. Κιούσης

__________________________________________


Ο Νικόλαος Κιούσης του Κων/νου, από την Ντίρε Ντάουα, ήταν Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Διατέλεσε επί σειρά ετών, Διευθυντής του Ιατρικού Τμήματος της εταιρίας Π.Ν. ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΣ ΑΕΒΕΕ και έγραψε το βιβλίο ''Φυλλικό οξύ και ομοκυστεΐνη'', που κυκλοφορεί από τις Ιατρικές Εκδόσεις Π. Χ. Πασχαλίδης.







Μαθητές και μαθήτριες του Ελληνικού Σχολείου στην Αρούσα το 1967
 
 
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΤΑΝΖΑΝΙΑΣ

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ

     Η ιστορία των Ελλήνων της Τανγκανίκας είναι μια συναρπαστική ιστορία περιπέτειας, κινδύνου, θριάμβου και καταξίωσης. Μέσα σε εξήντα χρόνια κατάφεραν από φτωχοί μετανάστες να κυριαρχήσουν στην οικονομία της χώρας και, ξεπερνώντας φυλετικές και πολιτιστικές επιφυλάξεις και προκαταλήψεις, να πάρουν τη θέση τους ανάμεσα στα υψηλότερα κλιμάκια της αποικιακής κοινωνίας. Στο τέλος, μέσα σε τρία χρόνια, έχασαν σχεδόν τα πάντα.

     Στο τέλος του 19ου αιώνα υπήρxε μια μικρή ελληνική παρουσία στην Τανγκανίκα, η κατασκευή όμως των σιδηρόδρομων της γερμανικής Ανατολικής Αφρικής ήταν ο λόγος που τους επέτρεψε να εγκατασταθούν σε μεγαλύτερους αριθμούς και να θέσουν τη σφραγίδα τους στη χώρα. Υπήρχαν δύο κύριες ομάδες των Ελλήνων που ήρθαν για το έργο των σιδηροδρόμων. Όταν η Εταιρεία Σιδηροδρόμων αποφάσισε το 1896 να χτίσει την γραμμή από Tanga σε Moshi, στους πρόποδες του Kilimanjaro, έδωσαν τη σύμβαση κατασκευής σε μια εταιρεία που ονομαζόταν Phillip Holzmann. Αν και γερμανική, ήταν μια διεθνής εταιρεία, η οποία είχε εμπλακεί σε ένα έργο στη Μικρά Ασία, μια περιοχή που την εποχή εκείνη είχε ακόμα μια μεγάλη ελληνική παρουσία. Η εταιρεία ήρθε απευθείας από την Ανατολία, φέρνοντας μαζί τους ένα μεγάλο αριθμό του προσωπικού τους και των υπεργολάβων, πολλοί από τους οποίους ήταν Έλληνες. Δεδομένου ότι οι Έλληνες της Ανατολίας ήταν ακόμα υπό οθωμανική κυριαρχία, ήταν επόμενο να άρπάξουν την ευκαιρία που παρουσιάστηκε για να εγκατασταθούν σε μια νέα Αφρικανική χώρα.

     Η άλλη ομάδα που διαμόρφωσε το «εμπροσθοφυλακή», ήταν Έλληνες από την Βόρεια Αφρική  και το Κέρας της Αφρικής. Στην Ερυθραία, οι Έλληνες είχαν συνεργαστεί με τους Ιταλούς οικοδόμηση των σιδηροδρόμων εκεί. Στη δεκαετία του 1890, μόλις ολοκληρώσαν τις εργασίες τους στο Κέρας της Αφρικής, πολλοί από αυτούς ήρθαν στην Τανγκανίκα να δοκιμάσουν την τύχη τους. Οι Γερμανοί πρέπει να ήταν ικανοποιημένοι με τη δουλειά τους, γιατί όταν ξεκίνησε η δεύτερη κεντρική γραμμή από το Dar-es-Salaam στην Kigoma στη λίμνη Τανγκανίκα, η κύρια σύμβαση τοπογράφησης δόθηκε σε ένα ελληνικό πολιτικό μηχανικό που ονομαζόταν Καπετσάκος.

     Οι Έλληνες συμμετείχαν σε όλο το φάσμα της κατασκευής σιδηροδρόμων, και στη συνέχεια για πολλά χρόνια διαχειρίστηκαν τα εστιατόρια στα τρένα. Επιπλέον, πολλοί Έλληνες  έφεραν συγγενείς και φίλους να μοιραστούν τις ευκαιρίες σε αυτό το τροπικό Eldorado. Οι Γερμανοί που ήθελαν να ενθαρρύνουν την εγκατάσταση λευκών στο έδαφός τους, και σε ένδειξη ευγνωμοσύνης των υπηρεσιών που προσέφεραν, έδωσαν μικρές εκτάσεις δίπλα στη σιδηροδρομική γραμμή σε εργολάβους που είχαν εργαστεί μαζί τους. Επιπλέον, η εύφορη περιοχή γύρω από το Kilimanjaro είχε διανεμηθεί, και πολλοί Έλληνες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και ασχολήθηκαν με την καλλιέργεια του καφέ.

     Ο πρώτος Ελληνας που εγκαταστάθηκε ήταν ο Κωνσταντίνος Μειμαρίδης. Γεννήθηκε το 1867 στο νησί της Τενέδου, ​​και φοίτησε σε  ένα από τα κορυφαία ελληνικά σχολεία στην Κωνσταντινούπολη. Ταξιδεύει μεταξύ των ελληνικών κοινοτήτων στη Βηρυτό, τη Μέση Ανατολή, την Αίγυπτο, την Ερυθραία, το Τζιμπουτί και την Αβησσυνία, όπου εργάζεται για έναν Έλληνα έμπορο που ονομάζεται Ζαννέτος, επίσης, από την Τένεδο. Στην Αβησσυνία, μαθαίνει για την καλλιέργεια και την παραγωγή του καφέ. Ακούει, κατά πάσα πιθανότητα από τους Έλληνες στην Αβησσυνία, ότι οι Γερμανοί έχουν δώσει γη σε Ευρωπαίους άποικους στην περιοχή Moshi κοντά στο Kilimanjaro. Το 1892, στην ηλικία των 25 ετών φτάνει στο Moshi με φυτά καφέ και εισάγει την καλλιέργεια στην περιοχή.

     Το 1904, υπήρχαν τουλάχιστον 110 Έλληνες στην Γερμανική αποικία, σε σύνολο 1873 Ευρωπαίων. Μερικά από τα ονόματα των πρώτων μεταναστών: Μειμαρίδης, Ζαννέτος, Χόρν, Φλιάκος, Τσακίρης, Μονάς, Τσαμπουράκης, Αρναούτογλου, Γαλανός, Πλατανιώτης, Εμμάνουελ, Σκούταρης, Χριστιανάκης, Καζαμίας, Καπετσάκος και Μανθεάκης.

     Μια ομάδα Ελλήνων είχε πάει στο Iringa στην περιοχή Southern Highlands στις αρχές του 1900, όπου πρωτοστάτησε στην φύτευση καπνού.

Από το 1896, οι Έλληνες ήταν επίσης παρόντες και στην Tanga ως ανάδοχοι και εργαζόμενοι στο σιδηρόδρομο. Πολλοί όμως Έλληνες ήλθαν στην περιοχή μαζί με τους Άραβες και ασχολήθηκαν με το εμπόριο. Επίσης πολλά Ελληνικά φορτηγά πλοία σταματούσαν στην Tanga που ήταν ένα ζωντανό εμπορικό κέντρο, το οποίο προσέλκυσε σίγουρα Έλληνες εμπόρους. Αργότερα οι Έλληνες στην Tanga ασχολήθηκαν με την καλλιέργεια του σιζάλ (sisal), ένα είδος κάκτου που υποβάλλεται σε επεξεργασία για την παραγωγή ινών που χρησιμοποιούνται για σκοινιά και συνδετικά νήματα .

     Κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν πολλοί δεσμοί μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών, οι περισσότεροι Έλληνες υποστήριξαν την Βρετανία και τους συμμάχους της, στο πλευρό των οποίων αγωνιζόταν και η Ελλάδα. Το 1918, όταν στην  Βρετανία δόθηκε η εντολή από την Κοινωνία των Εθνών να κυβερνήσει την Τανγκανίκα, οι Βρετανοί προσωρινά διόρισαν Έλληνες ως διαχειριστές μέχρι την άφιξη και αντικατάσταση των δικών τους ανθρώπων.

     Οι Βρετανοί άρχισαν γρήγορα τις εργασίες των σιδηροδρόμων για την αποκατάσταση των ζημιών του πολέμου, επέκτεινοντας συγχρόνως το δίκτυο της χώρας. πριν. Όπως και την εποχή των Γερμανών, οι Έλληνες για άλλη μια φορά απέδειξαν τις ικανότητές τους σε αυτή τη δουλειά.

Στις επόμενες τέσσερις δεκαετίες, κατά την διάρκεια της Αγγλικής κυριαρχίας, ο πληθυσμός των Ελλήνων αυξήθηκε σημαντικά, φτάνοντας στο τέλος της δεκαετίας το 50 περίπου τις 2500. Οι Έλληνες της Τανγκανίκας δημιούργησαν Ελληνικές κοινότητες στις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας και ανέπτυξαν σημαντική δράση στο εμπόριο, στις καλλιέργειες και στις κατασκευές. Επίσης, τα περισσότερα ξενοδοχεία της χώρας ανήκαν σε Έλληνες.

     Μέχρι το 1961, πάνω από το 50% της παραγωγής σιζάλ ήταν από τα ελληνικά κτήματα. Από το σύνολο των 172 κτήματων, 30 ανήκαν σε Βρετανούς. 58 σε Ινδούς και 71 σε Έλληνες. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘50, η μεγαλύτερη φυτεία σιζάλ στον κόσμο, το Κτήμα Τορόντο, ανήκε στην οικογένεια Πλατανιώτη .

     Οι μεγαλύτερες Ελληνικές κοινότητες αναπτύχτηκαν στις πόλεις του Dar es Salaam, Tanga, Arusha, Moshi, Morogoro, Iringa, Kilosa και Kimamba. Σε κάθε πόλη κτίστηκαν εκκλησίες και βεβαίως η Ελληνική λέσχη, τόπος συγκέντρωσης όλων των Ελλήνων της περιοχής. Πολλές επίσης εκκλησίες κτίστηκαν μέσα στις φυτείες.

    Η Τανγκανίκα έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1961, ενώ το 1964 ενώθηκε με την νήσο Ζανζιβάρη και ονομάστηκε Τανζανία. Όμως, μετά την αποχώρηση των Άγγλων, η πολιτική κατάσταση άρχισε να χειροτερεύει.  

    Το 1967 τα περισσότερα κτήματα και οι επιχειρήσεις κρατικοποιήθηκαν από τον σοσιαλιστή πρόεδρο Νυερέρε, χωρίς να δοθεί καμμία αποζημίωση. Οι περισσότεροι Έλληνες εγκατέλειψαν την χώρα, πολλοί πήγαν στην Νότια Αφρική, Αυστραλία, Αγγλία και Αμερική, οι περισσότεροι επέστρεψαν στην Ελλάδα ενώ πολλοί λίγοι επέλεξαν να παραμείνουν στην χώρα.

     Σήμερα η Ελληνική κοινότητα αποτελείται από 150 περίπου άτομα που ασχολούνται κυρίως με το εμπόριο και τον τουρισμό.


ΙΔΡΥΣΗ ΣΧΟΛΕΙΩΝ

     Για τις ανάγκες της εκπαίδευσης των Ελλήνων μαθητών δημιουργήθηκαν, πριν από τον 2o παγκόσμιο πόλεμο, δύο δημοτικά σχολεία στις πόλεις Moshi και Arusha. Το 1953 ιδρύθηκε το EAST AFRICAN HELLENIC COMMUNITIES SCHOOL, τα σχολεία ενώθηκαν και μεταφέρθηκαν στις νέες εξαιρετικές εγκαταστάσεις που περιελάμβαναν εκτός από τις αίθουσες διδασκαλίας, κοιτώνες οικοτροφείου (όλοι οι μαθητές ήταν οικότροφοι), τραπεζαρία, αίθουσα εκδηλώσεων, νοσοκομείο, κατοικίες εκπαιδευτικών και πολλά αθλητικά γήπεδα. 

     Τα έξοδα της ανέγερσης του σχολείου διέθεσαν οι κοινότητες αλλά το μεγαλύτερο μέρος του κόστους καλύφθηκε από τον Χρήστο Γαλανό, ένα πάμπλουτο Έλληνα και μεγάλο ευεργέτη, από την Tanga. Ο πρώτος διευθυντής του νέου αυτού σχολείου ήταν ο Αλέκος Ορφανός.

     Το σχολείο, που αργότερα μετονομάστηκε σε ST CONSTANTINE’S HELLENIC SCHOOL, λειτούργησε επί δύο περίπου δεκαετίες ως Ελληνικό σχολείο ακολουθώντας το πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας. Συγχρόνως, πολλά απο τα μαθήματα γίνονταν και στην Αγγλική γλώσσα για την πληρέστερη εκπαίδευση των μαθητών. Το 1962 έγινε προσπάθεια ίδρυσης γυμνασίου το οποίο λειτούργησε για τρία χρόνια, αλλά η προσπάθεια απέτυχε επειδή οι περισσότεροι Έλληνες άρχισαν να εγκαταλείπουν την χώρα. Έτσι, πολλοί μαθητές συνέχισαν τις σπουδές τους στην Ελλάδα, άλλοι σε Αγγλικά σχολεία και παρά πολλοί στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Αντίς Αμπέμπας που ήταν το πλησιέστερο σε απόσταση Ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα.

     Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 η διδασκαλία γινόταν μόνο στα Αγγλικά και από το 1998 το σχολείο υιοθέτησε το Cambridge International Curriculum, και μετονομάστηκε σε    ST. CONSTANTINE’S INTERNATIONAL SCHOOL. Από την ταπεινό ξεκίνημα του το 1953, όταν είχε λιγότερους από 30 μαθητές και 2 καθηγητές, σήμερα το σχολείο έχει εξελιχθεί σε ένα εξαιρετικό διεθνές σχολείο των 700 μαθητών, με 60 καθηγητές και πάνω από 80 άτομα προσωπικού υποστήριξης.

     Το σχολείο ανήκει στην ΠΑΝΤΑΓΚΑΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΑΝΖΑΝΙΑΣ, η οποία εξασφαλίζει ότι το σχολείο μπορεί να συνεχίσει να συνεισφέρει στη χώρα που καλωσόρισε τους προγόνους της κοινότητας πριν από 110 χρόνια, προσφέροντας υψηλού επιπέδου εκπαίδευση στην ταχέως αναπτυσσόμενη μεσαία τάξη της Τανζανίας.


ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ

     Δύο εξέχοντες Έλληνες ήταν ο Χρήστος Γαλανός και ο Γιώργος Αρναούτογλου. Μεγάλοι ευεργέτες και φιλάνθρωποι τιμήθηκαν από την Βασίλισσα της Αγγλίας, ο μεν πρώτος με τον τίτλο OBE και ο δεύτερος με τον τίτλο του ιππότη (Sir).

     Ο Χρήστος Γαλανός μεταξύ πολλών άλλων ίδρυσε γεωργική σχολή για Αφρικανούς στην πόλη Τάνκγα, έκτισε νοσοκομείο για στρατιώτες με ειδικές ανάγκες στην Αγγλία, ίδρυσε επίσης νοσοκομείο στην Δυτική Μακεδονία από όπου προερχόταν, πτέρυγα νοσοκομείου στο Nairobi της Κένυας και βεβαίως υπήρξε ο κύριος χρηματοδότης στην κατασκευή του Ελληνικού σχολείου στην Arusha.

     O Γιώργος Αρναούτογλου διετέλεσε ως Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος και πρόεδρος της Πανταγκανικής Ένωσης, που αποτελούσε το κεντρικό συμβούλιο των κοινοτήτων. Με έξοδα του κτίστηκε η Ορθόδοξη εκκλησία στο Dar es Salaam και το Government House, που ήταν η έδρα του Άγγλου κυβερνήτη.

Βεβαίως οι περισσότεροι πλούσιοι Έλληνες ήταν πολύ γενναιόδωροι και συμμετείχαν σε πολλά φιλανθρωπικά έργα.

     Κλείνοντας την σύντομη αυτή παρουσίαση, διαπιστώνει κανείς ότι οι Έλληνες της Ταγκανίκας κατόρθωσαν όχι μόνο να επιβιώσουν αλλά να προσαρμοσθούν, να αναπτύξουν σημαντικές δραστηριότητες και να μεγαλουργήσουν διατηρώντας πάντα όλα τα στοιχεία της Ελληνικής τους ταυτότητας.


                                                                                                                                  Βασίλης Δάλλαρης

________________________________________________ 
 Ο Βασίλης Δάλλαρης από την Tanga της Τανζανίας, είναι αποφοίτος του Ελληνικού Γυμνασίου της Αντίς Αμπέμπας. Όταν ήρθε στην Ελλάδα δραστηριοποήθηκε στον χώρο των αεροπορικών μεταφορών, εργάστηκε στην British Airways, διορίστηκε ως ο πρώτος Έλληνας Γενικός Διευθυντής για την Ελλάδα και στην συνέχεια ανέλαβε την θέση του Γενικού Διευθυντού Ανατολικής Μεσογείου.


Το Βήμα των Νέων

posted Aug 11, 2015, 8:21 AM by Σ Β   [ updated Oct 21, 2017, 8:42 AM ]


Οι 4 απόφοιτες μαθήτριες στο αεροδρόμιο ''Ελευθέριος Βενιζέλος'', με την καθηγήτρια τους Ε. Μπούρα.


...Το Προξενείο της Ελλάδος στην Αντίς Αμπέμπα, για πρώτη φορά στην ιστορία του, ΑΡΝΗΘΗΚΕ να χορηγήσει άδεια εισόδου στην χώρα μας σε 4 απόφοιτες μαθήτριες του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας, για να συμμετάσχουν, στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, μεταξύ των ομογενών. Τελικά, μετά, από μεσολάβηση Ελληνίδας φίλη του Συλλόγου μας, στο Υπουργείο Εξωτερικών, εστάλη οδηγία προς την Πρεσβεία της Ελλάδος στην Αντίς Αμπέμπα και δόθηκαν οι θεωρήσεις στις απόφοιτες μαθήτριες, η οποίες και μπόρεσαν να συμμετάσχουν στις εξετάσεις που έγιναν, τις 4 Σεπτεμβρίου του 2017. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε, επειδή οι απόφοιτες είναι Ελληνικής καταγωγής, έχουν όμως Αιθιοπική Υπηκοότητα. Ένα πρόβλημα, που άρχισε να δημιουργείται πριν από 100 χρόνια και ακόμη να λυθεί. Σήμερα, δημοσιεύουμε αποσπάσματα από την επιστολή, που έστειλαν οι απόφοιτες μαθήτριες στον Υφυπουργό των Εξωτερικών,  Τέρενς Κουίκ.


ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

                                                                                                                                                                      Αντίς Αμπέμπα 01/08/2017 

                                   
Με την επιστολή αυτή, Εξοχότατε Κύριε Υπουργέ, διαμαρτυρόμαστε για την αργοπορία και την κωλυσιεργία του Ελληνικού Προξενικού Γραφείου της Αντίς Αμπέμπας, άλλα και την ''οριστική άρνηση του'', για την έκδοση άδειας εισόδου στην Ελλάδα (
visa), σε εμάς, τις ομογενείς απόφοιτες του Ελληνικού Κοινοτικού Σχολείου, προκειμένου να λάβουμε μέρος στις Πανελλαδικές Εξετάσεις Ομογενών.

Το Προξενείο δεν αναγνώρισε την επιστολή της Ελληνικής Κοινότητας της Αντίς Αμπέμπα, η οποία αναφέρει: ''ότι είμαστε απόφοιτες το Ελληνικού Σχολείου, άτομα Ελληνικής Καταγωγής και θεμελιώνουμε δικαίωμα, να λάβουμε μέρος στις εξετάσεις, μεταξύ των ομογενών'', όπως άλλωστε συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια. Το αποτέλεσμα ήταν να μας ανακοινώσει το Προξενείο: ''ότι δεν είμαστε Ομογενείς, με Ελληνική Καταγωγή και ότι δεν έχουμε δικαίωμα να συμμετάσχουμε στις Πανελλαδικές Εξετάσεις Ομογενών''. Η δήλωση αυτή μας στεναχώρησε και μας πίκρανε ιδιαίτερα, καθώς καταστρέφει κάθε όνειρο για το μέλλον μας και μειώνει την υπερηφάνειά μας για την καταγωγή μας.

Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε τον Ελληνα πρέσβη κύριο Νικόλαο Χ. Πατακιά και του τονίσαμε την ανάγκη να πάμε άμεσα στην Ελλαδα, για να προετοιμαστούμε για τις εξετάσεις μας, με την βοήθεια των Ελλήνων καθηγητών μας, που θέλουν να μας βοηθήσουν, για την εισαγωγή μας στα ΑΕΙ. Μας διαβεβαίωσε, ότι είναι θέμα ημερών ή εβδομάδος, προκειμένου να μας δώσει άδεια εισόδου για την Ελλάδα και ότι έγραψε επιστολή τριών σελίδων, στο ΥΠΕΞ, για να μας υποστηρίξει.

Λίγες ώρες μετά την συνάντησή μας, και φεύγοντας ο κύριος Πατακιάς για την Ελλάδα, ενημέρωσε την Ελληνική Κοινότητα ότι δεν μπορούμε να πάρουμε βίζα σαν ομογενείς, παρ'όλα τα σχετικά στοιχεία που του προσκομίσαμε, αλλά χρειάζεται και επίσημο έγγραφο από Αιθιοπική αρχή, απ' οπου να προκύπτει η Ελληνική μας καταγωγή. Πράγμα αδιανόητο που αμφισβητούμε, λόγω της ιδιαιτερότητάς της Αιθιοπικής νομοθεσίας.

Τα στοιχεία που προσκομίσαμε προκύπτουν από τα αρχεία της Ελληνικής Κοινότητας, από τα αρχεία της Ιεράς Μητρόπολης Αξώμης, όπως πιστοποιητικά γέννησης, βάφτισης και θανάτου, μαρτυρίες των μελών του Ελληνικού Αθλητικού Συλλόγου <Ολυμπιακός>, μαρτυρίες των μελών του Συλλόγου < Άγιος Γεώργιος>, τα οποία μαρτυρούν την Ελληνική καταγωγή μας, αλλά και από τα αρχεία του Ελληνικού Κοινοτικού Σχολείου, στο οποίο φοιτήσαμε για 12 χρόνια, ως Έλληνες Ομογενείς. Επίσης προσκομίσαμε έγγραφα των Αιθιοπικών αρχών, που συνηγορούν στην Ελληνική Καταγωγή μας, όπως αποφάσεις δικαστηρίων, όπου φαίνονται τα ονόματα των προγόνων μας, Ελληνικής Καταγωγής, όπως α) Ιωάννης Κιούσης β) Κόρις Καραγεωργιάδης και γ) Παναγιώτης Βαλιανάτος.

Ακόμα, θέλουμε να σας πληροφορήσουμε ότι όλες οι προσπάθειες των παροίκων της Αιθιοπίας, για την κτήση της Ελληνικής ιθαγένειας εκκρεμούν η πέφτουν στο κενό, καθώς το Προξενείο αδιαφορούσε και αδιαφορεί μέχρι και σήμερα. Άλλωστε, για το ζήτημα αυτό, ενημερωθήκατε κατά την επίσκεψη σας, ως ο αρμόδιος Έλληνας Υπουργός Αποδήμου Ελληνισμού, με υπόμνημα που σας παρέδωσε το Δ.Σ της Ελληνικής Κοινότητας. Να επισημάνουμε επίσης ότι η διπλή υπηκοότητα δεν επιτρέπεται από τις Αιθιοπικές αρχές.

Τέτοιες συμπεριφορές οδηγούν στο βέβαιο κλείσιμο των Ελληνικών Κοινοτικών Σχολείων της Αντίς Αμπέμπα και βάζουν τέλος στα όνειρα μας και στα όνειρα των ομογενών πατεράδων μας και μανάδων μας, να σπουδάσουμε στην Ελλάδα.

Οπως άλλωστε ορίζει ο νόμος, για την πολιτογράφηση ομογενών αλλοδαπών που διαμένουν μόνιμα στο εξωτερικό (βάσει του άρθρου 10 του Ν.3284/2004) και ειδικότερα η εγκύκλιος Άρ 34 με Αρ.Πρωτ.Φ 141886/14886 με ημερομηνία Αθήνα 4/6/2014, εξετάζεται, ''το ουσιαστικό μέρος της εθνικής καταγωγής τους, όπως είναι η συμμετοχή σε εκδηλώσεις εθνικού γενικού ενδιαφέροντος, όπως και η επαφή με την Ελλάδα'', την οποία και έχουμε επισκεφτεί, τα τελευταία 10 χρόνια όλες μας, είτε σαν προσκεκλημένες της Βουλής των Ελλήνων, προκειμένου να λάβουμε μέρος στην Βουλή των εφήβων, είτε σαν κατασκηνώτριες, στις κατασκηνώσεις, της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού. Τοτε λάβαμε βίζες σαν ομογενείς.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, θέλουμε να τονίσουμε την συμμετοχή μας σε όλες τις σχολικές και κοινοτικές εκδηλώσεις, όπως Εθνικές εορτές, εκδηλώσεις της Ιερεάς Μητρόπολης Αξώμης, εκδηλώσεις της Ελληνικής Πρεσβείας, όπως 25η Μαρτίου, σε επισκέψεις επισήμων από την Ελλάδα και από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και στα μπαζάρ Διπλωματικών Αποστολών.

Άλλωστε, κατά την επίσκεψη σας, μας συγχαρήκατε που είμαστε Έλληνες και δηλώσατε ότι ''ο ξεχασμένος Ελληνισμός της Αφρικής είναι προτεραιότητα δική σας και του Υπουργού Εξωτερικών κου Νικολάου Κοτζιά''. Με μεγάλη χαρά, είδαμε το κινηματογραφημένο υλικό της Ελληνικής κρατικής τηλεόρασης ΕΡΤ, στο οποίο μας δείχνει να χορεύουμε κατά την επίσημη δεξίωση. Η γνώση μας για τον Ελληνικό πολιτισμό και την Ελληνική Ιστορία, αλλά, το κυριότερο, η περηφάνια μας, που είμαστε Ελληνικής καταγωγής, είναι αδιαμφισβήτητες.

Κύριε Υπουργέ, παρακαλούμε όπως δώσετε άμεσα λύση στο τεράστιο πρόβλημα που έχει προκύψει στην ζωή μας, στο μέλλον μας, στα όνειρά μας να αποκτήσουμε την Ελληνική παιδεία με την εισαγωγή μας στα ΑΕΙ της Ελλάδος, και για το μέλλον των Ελληνικών Κοινοτικών Σχολείων, αφού με τέτοιες συμπεριφορές αποκλείονται και οι εναπομείναντες Έλληνες ομογενείς μαθητές του Ελληνικού Κοινοτικού Σχολείου Αντίς Αμπέμπας.


Μετά τιμής,

Οι ομογενείς απόφοιτες μαθήτριες:

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΕΣΕΤΟΥ (Τέκνο της Γαβριέλας Κιούση του Ιωάννη)

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΣΕΤΟΥ (Τέκνο της Γαβριέλας Κιούση του Ιωάννη)

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΑΔΗ (Τέκνο του Γκετάτσο Καραγεωργιάδη του Αναξαγόρα)

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΣΑΝΤΙΚΟΥ (Τέκνο του Τσαντίκου Βαλιανάτου του Παναγιώτη)

________________________________

Σημ. Η Ελληνική Κοινότητα της Αντίς Αμπέμπας πρότεινε στον Σύλλογο μας να δοθεί η Δωρεά του Νίκου Κιούση στην απόφοιτη μαθήτρια Μαγδαληνή Εσέτου.









                                      Μαθητής Αφρικάνικης καταγωγής, σημαιοφόρος σε μαθητική παρέλαση



Η ΕΛΛΑΔΑ ΟΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ 


     Γεννήθηκα στην Ελλάδα, πριν από 26 χρόνια, όλη μου η ζωή είναι εδώ. Καλώς ή κακώς, οι γονείς μου, όταν τελείωσαν τις σπουδές τους, αποφάσισαν να  μείνουν εδώ, να κάνουν οικογένεια, να δουλέψουν, να φτιάξουν το μέλλον τους, με ότι αυτό συνεπάγεται, ανεξαρτήτως των δυσκολιών που θα μπορούσαν αντιμετωπίσουν, λόγω ξενοφοβίας.

     Τα κατάφεραν λοιπόν, βρήκαν  δουλείες, γεννηθήκαμε η αδερφή μου και εγώ, πήγαμε σχολείο και εκεί, για πρώτη φορά βίωσα, ένα μικρό ρατσισμό, ένα παιδί με είπε ‘’μαύρη’’, ήμουν τεσσάρων ετών και θυμάμαι μου έκανε εντύπωση, γιατί πρώτη φόρα με αποκαλούσαν έτσι, πρώτη φόρα ένιωσα την διαφορετικότητα, μέχρι τότε πίστευα πως ήμουν απλά, η Μόνικα.

      Η αντίδραση μου; γελώ και μόνο που το σκέφτομαι τώρα. Γέμισα ένα κουβά, που έπαιζα με χώμα και του το έφερα ‘’καπέλο’’, ένιωσα θυμό, όσο θυμό μπορεί να νιώσει ένα παιδί τεσσάρων ετών και ταυτόχρονα, άρχισα να γελάω, γιατί προφανώς ήταν αστείο. Με τα πολλά, φωνάζουν τον πατέρα μου, γιατί μέναμε κοντά, του εξηγούν το περιστατικό και με επέπληξε, σαν καλός μπαμπάς που ήταν, γυρνάμε σπίτι και του λέω, μα γιατί μου φώναξες, απλά υπερασπίστηκα τον εαυτό μου και μου απάντησε:  Είμαστε σε μια χώρα, που δεν έχουν συνηθίσει την διαφορετικότητα. Δεν γίνεται, κάθε φορά που θα γίνεται κάτι, να αντιδράς με αυτόν τον τρόπο. Πού θα πάει, κάποια στιγμή θα αλλάξουν τα πράγματα.

     Τα πράγματα άλλαξαν, είχε δίκιο, δεν βίωσα τον ρατσισμό τόσο έντονα, όσο τον βίωσαν κάποιοι άλλοι φίλοι μου, δεν μου ήταν δύσκολο να κάνω φίλους λόγω της διαφορετικότητάς μου, αποδέχτηκα το γεγονός ότι συνδύαζα δυο κουλτούρες (ελληνική και αφρικάνικη) και έτσι δεν ένιωθα, ότι πρέπει να συμπεριφέρομαι σαν Ελληνίδα στο σχολείο και σαν Αφρικανή, στο ευρύτερο περιβάλλον μου.

     Μπήκα στην εφηβεία, έκανα την επανάσταση μου, όπως όλα τα παιδιά, ένιωσα το πρώτο μου καρδιοχτύπι και εκεί, που πίστευα πως όλα ήταν καλά, επιστροφή στην πραγματικότητα: με σταματάνε οι αστυνομικοί για έλεγχο, δεν μου είχε ξανασυμβεί αυτό, τους λέω, έχω γεννηθεί εδώ, μου ζητούν ταυτότητα, τους λέω δεν έχω, εντάξει μου λένε και με άφησαν να φύγω. Γυρνάω σπίτι νευριασμένη και ρωτάω τους γονείς μου, πού είναι η ταυτότητά μου, κάνουμε μια πολύ ωραία συζήτηση και μου εξηγούν πώς και γιατί δεν έχω ταυτότητα.

    Έλα που εμένα δεν μου άρεσε αυτό που άκουγα, ολοένα θύμωνα και απλά, δεν το χώραγε ο νους μου, πως στην χώρα όπου γεννήθηκα και θεωρούσα σπίτι μου, δεν με αναγνώριζαν και με έκαναν να νιώθω ξένη. Περνάνε τα χρόνια, έχω πλέον συμβιβαστεί με το θέμα της ταυτότητας και της ελληνικής υπηκοότητας, μου είναι αδιάφορο.

     Ξεκινάω σχολή σ’ ένα ιδιωτικό ΙΕΚ, με κατεύθυνση γενικής δημοσιογραφίας, γιατί μου άρεσε πάντα, δεν ξέρω γιατί, βασικά ανέκαθεν είχα μια περιέργεια για τον κόσμο γύρω μου, οπότε πίστευα ότι μου ταίριαζε. Εκείνη την εποχή, ο πατέρας μου αποκτά την ελληνική υπηκοότητα (2009) και αυτομάτως, η μικρότερη αδερφή μου, γιατί ήταν ανήλικη. Εγώ πάλι, επειδή ήμουν ενήλικη, δεν γινόταν, τελικά ως εκ θαύματος την απέκτησα.

     Τελειώνω την σχολή μου, κάνω πρακτική εξάσκηση, σε διάφορα ‘’ηλεκτρονικά sites’’  και για ακόμη μια φορά, ‘’τρώω πόρτα’’. Όπως μου έδωσαν να καταλάβω, ‘’έγχρωμη και δημοσιογράφος’’ δεν πάνε μαζί. Η αλήθεια είναι, πως από κάποια στιγμή και μετά, σταμάτησα να το κυνηγώ, απογοητεύτηκα. Συνειδητοποίησα, πως στην Ελλάδα, δεν θα είμαι πότε απλά, η Μόνικα, πάντα θα με κρίνουν σύμφωνα, με την καταγωγή και το πόσο σκούρο, είναι το δέρμα μου. Αναρωτιέμαι τώρα, η Ελλάδα όπου γεννήθηκα και την οποία θεωρώ σπίτι μου και δεν θέλω να αποχωριστώ, θα με αποδεχτεί ποτέ, ως ‘’δικό της παιδί’’;


                                                                                                                                                               Μόνικα Κόντε    

 ____________________________________________


Η Μόνικα Κόντε, είναι απόφοιτος της Σχολής Δημοσιογραφίας του ΙΕΚ ΔΟΜΗ. Κατάγεται από το Κονγκό και εχει Ελληνική συνείδηση.







                           ΣΥΖΕΥΞΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ                                        

Ένα γεγονός που είχε την πρωτοκαθεδρία στους δημοσιογραφικούς κύκλους το τελευταίο διάστημα ήταν αυτό των Ολυμπιακών αγώνων. Μέσα στο διάστημα αυτό παρακολουθούσα τις αγωνιώδεις προσπάθειες ανθρώπων να υπηρετήσουν κατά το βέλτιστο το αθλητικό ιδεώδες περισσότερο όμως μια προσπάθεια να τονώσουν το εθνικό αίσθημα των συμπατριωτών τους, να τους γεμίσουν υπερηφάνεια. Εγώ, αποκύημα δύο πολιτισμών, ένιωθα υπερήφανη εις διπλούν..

Η καταγωγή μου αποτελεί συγκερασμό δύο ιστορικών τόπων. Από τη μία βρίσκεται η γενέτειρά μου, η Ελλάδα και από την άλλη η πατρίδα της μητέρας μου, η Αιθιοπία, την οποία μάλιστα μόνο μέσα από τα μάτια τρίτων έχω γνωρίσει. Ωστόσο, δεν θα μπορούσα να την θεωρώ λιγότερο πατρίδα μου. Κι αυτό διότι πέτυχα να την αγαπήσω μέσα από το πάθος με το οποίο την περιγράφουν οι συνομιλητές μου, που την έζησαν σε όλες της τις εκφάνσεις. Θα τολμούσα, μάλιστα, να πω ότι και η ίδια σε ένα βαθμό έχω γίνει μάρτυρας της ομορφιάς της καθόσον δεν έλειπαν ποτέ από το σπίτι οι καμβάδες που ξεδίπλωναν στους τοίχους ιστορίες για όμορφες Αιθιοπίδες και τοπία απαράμιλλου κάλλους.

Η αγάπη, λοιπόν, που ανέπτυξα για την δεύτερή μου κουλτούρα οφείλεται κυρίως στο έργο των παππούδων μου. Οι λιγοστές αναμνήσεις της μητέρας μου, ερχόμενη στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία, δεν θα μπορούσαν να αποδειχτούν επαρκείς προς διαμόρφωση της οπτικής μου για την ''μητέρα πατρίδα''. Ωστόσο, το έργο του παππού μου Κωνσταντίνου Μαγδαληνού, ζωγράφου μεγάλου βεληνεκούς και της γιαγιάς μου Αμπεμπέτς, αγιογράφου, έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη συνειδητοποίηση του αιθιοπικού σκηνικού. Από τη μία, ο παππούς μετέφερε στους πίνακές του ανθρώπους και τοπία τόσο αριστοτεχνικά, ώστε ένιωθες να χτυπά ενώπιόν σου ο παλμός της Αιθιοπίας. Από την άλλη, η γιαγιά, αν και αγιογράφος, όταν αποτυπώνει τον αγαπημένο της τόπο πάντοτε προκαλεί στον θεατή συναισθήματα τόσο έντονα, ώστε προς στιγμήν ανατρέχεις στην αιθιοπική καθημερινότητα. Παρ΄όλα αυτά, όταν επιστρέφεις στην πραγματικότητα, αυτό που απομένει είναι δυο υπογραφές, κάπου κάτω από τις ιστορίες που αφηγούνται με το πινέλο, να σφραγίζουν την νοσταλγία μιας ζωής που άφησαν πίσω.

Η ίδια νοσταλγία-πιο πολύ επιθυμία να γνωρίσω τις ρίζες μου-διακατέχει και εμένα. Και αυτή η επιθυμία με κυνηγά από μικρή ηλικία, όταν ακόμη άρχιζα να συνειδητοποιώ την διαφορετικότητά μου από τον περίγυρο. Ένα είδος διαφορετικότητας που ενώ πολλούς φαίνεται να τους επηρεάζει, εμένα μου έδωσε την ώθηση για την βαθύτερη ανακάλυψη του εαυτού μου και τα εφόδια για την κατανόηση της ίδιας της ζωής. Γιατί όταν οι άνθρωποι πασχίζουν όλη τους τη ζωή να καταλάβουν τον κόσμο και τους ανθρώπους του, πώς να μην αισθάνεσαι προνομιούχος έχοντας ''αποκωδικοποιήσει'' δύο, έστω μικρά, μέρη του βάσει μιας κωδικοποίησης που υπάρχει μέσα σου;

                 Ελένη  Γεωργακοπούλου                                                                                                                                                                                                                            ______________________________________________

Η Ελένη Γεωργακοπούλου, είναι φοιτήτρια της Νομικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

 





Η Σάρα Τερέφε, στην Βουλή των Εφήβων.



          ΕΝΑΣ  ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ  ΚΟΣΜΟΣ 


Αυτό που κυρίως με απασχολεί είναι το μέλλον μου και το μέλλον της χώρας μου. Έχω όμως δύο πατρίδες, την Αιθιοπία και την Ελλάδα. Έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου την Ελλάδα. Αυτό που μου δίνει ελπίδα είναι ότι τελειώνοντας το Ελληνικό Σχολείο, θα πάω επιτέλους στην Ελλάδα, για να σπουδάσω, για να μπω στο Πανεπιστήμιο ή στα ΤΕΙ. Γι’ αυτό αγωνίζομαι τόσα χρόνια. Αυτό μου δίνει χαρά, η ελπίδα μου ότι θα πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Θέλω να σπουδάσω Νοσηλευτική και να βοηθήσω τους ανθρώπους γύρω μου.


Υπάρχει τόση δυστυχία στον κόσμο γύρω μας, τόσος πόνος, τόση θλίψη, τόσα δάκρυα, τόση πείνα και τόση φτώχεια. Έχω δει ανθρώπους να πεθαίνουν στην κυριολεξία στους δρόμους, εικόνες πραγματικής φρίκης, εικόνες που σοκάρουν. Πρέπει να τις ζήσει κανείς από κοντά, για να τις πιστέψει και για τις καταλάβει σε βάθος.


Με θυμώνει η αδιαφορία του κόσμου για αυτούς που δεν έχουν να επιβιώσουν. Τους πετάνε ψίχουλα και αυτοί δεν αντέχουν, λιώνουν καθημερινά και αργοπεθαίνουν. Με θυμώνει η τεράστια απόσταση μεταξύ αυτών που έχουν μεγάλη οικονομική άνεση και αυτών που δεν έχουν ούτε να φάνε. Η μόνη γι’ αυτούς ελπίδα είναι ο Θεός. Υπάρχει πολύ ανθρώπινος πόνος. Όλοι οι χριστιανοί Αιθίοπες πάνε στις εκκλησίες και προσεύχονται γοερά, γονατιστοί και ελπίζουν, ότι θα ξημερώσει και γι’ αυτούς μία καλύτερη μέρα, ένα καλύτερο αύριο. 


Αυτό που θεωρώ σημαντικό είναι επιτέλους να ξαναβρούν η Αιθιοπία και η Ελλάδα την παλιά τους αίγλη. Να επιστρέψει το χαμόγελο στα χείλη των ανθρώπων. Να ξανάρθουν καλύτερες μέρες. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει πρώτα να το πιστέψουμε και να αγωνιστούμε γι’ αυτό. Εμείς οι απλοί άνθρωποι θα κάνουμε την διαφορά. Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε τον κόσμο. Θέλουμε έναν κόσμο πιο δίκαιο. Όλοι να έχουμε επομένως πραγματικά τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ευκαιρίες. Να μην υπάρχουν διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων. Είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. Να μην υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, να μην ενδιαφέρει κανέναν η εθνικότητα των άλλων, το χρώμα, η φυλή, η γλώσσα, η θρησκεία, η ιδεολογία και τα πολιτικά πιστεύω.


Μόνο η ακεραιότητα του χαρακτήρα ενός ανθρώπου είναι αυτό που θα πρέπει να μετράει και η καρδιά του. Στη ζωή με έμαθαν να είμαι αγωνίστρια και να έχω καρδιά για όλον τον κόσμο. Να απλώνω το χέρι μου πλατιά σε όλους. Θέλω να φτάσω σε όσους πραγματικά με χρειάζονται. Ίσως μία μέρα χρειαστεί να δώσω και εγώ τον αγώνα μου για τις ιδέες μου. Είμαι αποφασισμένη να φτάσω μέχρι το τέλος, σ’ αυτό που θα διεκδικήσω. Μόνο έτσι θ’ αλλάξει ο κόσμος.


Οι πολίτες θα πρέπει να συμμετέχουν στα κοινά και να εκφράζουν ελεύθερα τη γνώμη τους. Μόνο έτσι θα μπορούμε να λέμε ότι έχουμε πραγματική δημοκρατία. Η μόρφωση και η πνευματική καλλιέργεια του ανθρώπου τον πάνε ψηλά και του δίνουν τα εφόδια για να μπορεί να συμμετέχει στα κοινά και να αγωνίζεται για την αξιοπρέπειά του και την ελευθερία του, για το δικαίωμά του στην εργασία, στην παιδεία και στην υγεία. Όχι άλλος κοινωνικός αποκλεισμός, όχι άλλη φτώχεια και όχι άλλη ανεργία.


Θα πρέπει να υπάρχει κοινωνικό κράτος (κράτος πρόνοιας), που να εξασφαλίζει τα κοινωνικά δικαιώματα όλων των πολιτών (υγεία, παιδεία, εργασία και ασφάλιση) και να οδηγεί σε μία πολιτική παροχών προς τα οικονομικά ασθενέστερα στρώματα. Η εξάλειψη επομένως της φτώχειας και των ανισοτήτων θέτει ένα σοβαρό ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Ας αγωνιστούμε λοιπόν όλοι μαζί για έναν δικαιότερο κόσμο.


                                                                                                                                                                              Σάρα Τερέφε


______________________________________________

Η Σάρα Τερέφε, ήταν εκπρόσωπος του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας, στην  Κ' Σύνοδο της Βουλής των Εφήβων (2014-15).


 






                                                                        DIFRET


Στο πλαίσιο της 5ης Εβδομάδας Αφρικανικού Κινηματογράφου, που πραγματοποιήθηκε  στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, από τις 25 Φεβρουαρίου έως τις  2 Μαρτίου 2016, οι Πρεσβείες, τα Επίτιμα Προξενεία των Αφρικανικών χωρών στην Αθήνα και η Ταινιοθήκη της Ελλάδας, συνδιοργάνωσαν, την Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου, λίγες ημέρες πριν την παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, την προβολή της ταινίας Difret, του Αιθίοπα σκηνοθέτη Zeresenay Berhane Mehari, που διαπραγματεύεται το θέμα των γάμων ανήλικων κοριτσιών.

Ο σκηνοθέτης παρουσίασε στο κοινό της Αθήνας, την ταινία Difret (2014),  από την Αιθιοπία, με θέμα την πραγματική ιστορία ενός δεκατετράχρονου κοριτσιού, που κατηγορήθηκε για φόνο, επειδή σκότωσε τον απαγωγέα της. Παραγωγός της ταινίας, που βραβεύτηκε στα φεστιβάλ Sundance και Βερολίνου, είναι η Angelina Jolie.

            Στα χωριά της Αιθιοπίας υπήρχε η παράδοση, όταν ένας άντρας ήθελε να συνάψει γάμο με μια γυναίκα, εάν αυτή αρνιόταν, τότε επιτρεπόταν να την απαγάγει, να τη βιάσει και να την κάνει ‘’επίσημα’’ γυναίκα του.

Ένα 14χρόνο κορίτσι, την Hirut, που ζούσε με την οικογένειά της στην ύπαιθρο της Αιθιοπίας, απάγουν 5 άνδρες και ένας από αυτούς την βιάζει. Το νεαρό κορίτσι θα προσπαθήσει να δραπετεύσει και  αυτοαμυνόμενη,  θα σκοτώσει έναν από αυτούς.

Στην Αιθιοπία, την εποχή που διαδραματιζόταν το πραγματικό αυτό περιστατικό, τα λαϊκά δικαστήρια είχαν το επάνω χέρι και η ποινή για την Hirut,  θα ήταν ο θάνατος. Στην ιστορία  εμπλέκεται μια ακτιβίστρια, που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών και θα καταφέρει να οδηγήσει την υπόθεση, στην επίσημη δικαιοσύνη.

Ο Zeresenay Berhane Mehari  βγάζει στο φως ένα υπαρκτό συμβάν  που έγινε το 1996, αλλά με τέτοιο τρόπο, ώστε να συνδυάσει τις αντιθέσεις, τις νοοτροπίες, τη κουλτούρα και ένα τεράστιο χάσμα των αντιλήψεων όσων ζουν στις πόλεις, με αυτούς που ζουν στην επαρχία.

Η ταινία μαγεύει με την αμεσότητα που προσφέρουν οι ερμηνείες των ερασιτεχνών πρωταγωνιστών της, συγκινεί με τον ρεαλισμό της και προβληματίζει, για το τι μπορεί να εξακολουθεί να συμβαίνει, εκεί που δεν υπάρχουν νόμοι ή εκεί όπου υπάρχουν, αλλά δεν εφαρμόζονται.

Ο σκηνοθέτης, που ζει 6 μήνες στην Αιθιοπία και τους υπόλοιπους στην Αμερική, δήλωσε στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Screeneye: ‘’ Έμαθα για την ιστορία αυτή πριν από 8 χρόνια. Χρειάστηκε να ερευνήσω όλες τις πτυχές, πριν προχωρήσω στο εγχείρημα. Η Αιθιοπία είναι μια χώρα με αντιθέσεις και αυτές ήθελα να τις αναδείξω. Οι αντιλήψεις στις μεγάλες πόλεις, είναι διαφορετικές από αυτές στην επαρχία, κανείς βέβαια δεν ξέρει τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες’’.

Μετά από 20 χρόνια  από  το συμβάν που εξιστορεί η συγκεκριμένη ταινία,   οι στατιστικές λένε, ότι 30%-40% των κοριτσιών στην Αιθιοπία, περνάνε ακόμα από αυτήν την δοκιμασία. Ειδικά στα χωριά, ακόμα και σήμερα, η συγκεκριμένη πράξη θεωρείται ότι είναι ‘’παράδοση’’. Τα πράγματα όμως αλλάζουν και, έστω και με πολύ αργό ρυθμό, υπάρχει κάποια βελτίωση.

Μια άλλη παρόμοία περίπτωση, είναι αυτή της Ουοϊνεσέτ Ζεμπένε Νέγκας, που υποστήριξε ότι βιάστηκε το 2001. Τότε, ο δράστης καταδικάστηκε για την πράξη του. Αργότερα όμως, ένα άλλο δικαστήριο της Αιθιοπίας, ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση. Το θύμα, αντιδρώντας στη νέα αυτή απόφαση, προσέφυγε το 2007, στο Αφρικανικό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και των Λαών.  Εκεί, η κυβέρνηση της Αιθιοπίας βρέθηκε σε δύσκολη θέση, διατάχθηκε να καταβάλει αποζημίωση ύψους 150.000 δολαρίων στην γυναίκα, επειδή δεν την προστάτεψε, με αποτέλεσμα, να  απαχθεί, να βιαστεί και να υποχρεωθεί να παντρευτεί σε ηλικία μόλις 13 ετών.

            Πρόκειται για μια απόφαση-ορόσημο, που σύμφωνα με τους ακτιβιστές για τα δικαιώματα των παιδιών και των γυναικών, θα βοηθήσει να αποθαρρυνθεί μια "παραδοσιακή" μορφή γάμου των κοριτσιών, σε πολύ μικρή ηλικία, η οποία, εκτός των άλλων, έχει χαρακτηριστεί και παράνομη.

Αυτή η παράδοση υπάρχει και σε άλλες χώρες εκτός από την Αιθιοπία. Οι γάμοι ανήλικων είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Οι γάμοι παιδιών σε μικρή ηλικία παραμένουν διαδεδομένοι στις αναπτυσσόμενες χώρες. Πρόκειται για μια πρακτική βαθιά συνδεδεμένη με την πολιτιστική παράδοση και την φτώχεια των περιοχών αυτών. Η πρακτική του γάμου ανάμεσα σε ενήλικες και παιδιά, όχι μόνο παραβιάζει τους νόμους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά απειλεί τη σταθερότητα και την οικονομική ανάπτυξη των περιοχών.

Οι νόμοι κατά της παράδοσης αυτής, βασίζονται στο επιχείρημα, ότι τόσο τα παιδιά, όσο και οι έφηβοι, δεν είναι αρκετά ώριμοι για να κάνουν τις επιλογές τους, σχετικά με το γάμο τους. Το ότι παντρεύονται σε τόσο νεαρή ηλικία, ενδέχεται να τους προκαλέσει μόνιμες συναισθηματικές, σωματικές και ψυχολογικές βλάβες. Επιπλέον, οι ειδικοί λένε ότι ο γάμος σε παιδική ηλικία παραβιάζει το αναφαίρετο δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση και την εργασία. Παράλληλα, διαιωνίζει τη φτώχεια, αναστέλλει την πρόοδο, την εθνική και παγκόσμια ανάπτυξη στόχων και απειλεί την σταθερότητα.

Η καθυστέρηση της ηλικίας του γάμου και η επένδυση στο μέλλον αυτών των κοριτσιών, μπορεί να έχει πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα, που θα ωφελήσει τις κοινότητες αυτές, στο σύνολό τους.

Η Αιθιοπική κυβέρνηση έχει υποσχεθεί,  ότι μέχρι το 2025, θα έχει τελειώσει με αυτήν την παράλογη παράδοση. Σκοπός της Αιθιοπικής κυβέρνησης είναι, μέχρι τότε και με σταθερούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης, να αλλάξει το βιοτικό επίπεδο του μέσου Αιθίοπα. Έχουν γίνει πολλά βήματα μπροστά την τελευταία δεκαετία, στην Αιθιοπία. Αλλά και πάλι έχει πολύ δρόμο μπροστά της.  Πιστεύω όμως, πως με τον χρόνο τα πράγματα θα αλλάξουν. Είναι δύσκολο το έργο της κυβέρνησης, πιστεύω ότι βρίσκεται σε καλό δρόμο.

Το “Difret” από μόνο του, είναι αποδείξη, ότι τα πράγματα στην Αιθιοπία αλλάζουν προς το καλύτερο. Είναι μόλις, η τέταρτη ταινία που παράγεται στην Αιθιοπία στην επίσημη γλώσσα την Αμχαρική. Η λέξη “Difret” έχει δύο σημασίες. Η μία, είναι το θάρρος και η άλλη, να πέφτεις θύμα βιασμού. Είναι ένα θέμα με πολύ ενδιαφέρον και μια ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί. Οι τέχνες στην Αιθιοπία είναι σε ανάπτυξη. Πολλά μηνύματα μπορούν να περαστούν μέσω αυτών. Ένα τρανταχτό παράδειγμα, είναι η ταινία αυτή. 

 

                                                                                                                                               Αλεξάνδρος Σελάσσιε

________________________________

/Ο Αλέξανδρος Σελάσσιε ασχολείται με την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών, σε επιχειρήσεις που θέλουν να επενδύσουν στην Αιθιοπία (http://www.abebe-pc.com/ Υπηρεσίες για επιχειρήσεις







 Ελληνες μετανάστες στην πόλη της Ντίρε Ντάουα


Ο ΑΠΟΔΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΘΙΟΠΙΑΣ

 

     Την άνοιξη του 2015 μέσα από το μάθημα “Εθνική Ταυτότητα και Ελληνισμός της Διασποράς” με υπεύθυνο καθηγητή μου τον κύριο Γεράσιμο Καραμπελιά, μου δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσω τον απόδημο ελληνισμό της Αιθιοπίας. Επέλεξα την συγκεκριμένη χώρα καθώς γνώριζα από πριν πως η εγκατάσταση των Ελλήνων στην χώρα αυτή ξεκίνησε τον 19ο αιώνα -ευνοημένη λόγω της ύπαρξης της ορθόδοξης θρησκείας- και αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα για την ανάπτυξη της χώρας.

     Μέσα από την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και κατά την συγγραφή της εργασίας πλήθος αναπάντεχων πληροφοριών προέκυψαν. Αρχικά, αξιοσημείωτη είναι η πορεία των πρώτων Ελλήνων που έφτασαν στην χώρα καθώς η ολιγότητά τους, δεν τους εμπόδισε να αναπτύξουν αξιόλογη δραστηριότητα και να πρωτοπορήσουν στην εισαγωγή τεχνικών καινοτομιών, ώστε να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην οικονομική ζωή της χώρας και να επισύρουν τον θαυμασμό και την εκτίμηση των Αιθιόπων ηγεμόνων. Παραδείγματος χάρη είχαν αναλάβει την εξαγωγή του εξαιρετικής ποιότητας καφέ που παράγει η περιοχή του Χαράρ. Οι Έλληνες, με την εργατικότητά τους, εξελίχθηκαν σε μεγάλους επιχειρηματίες, εμπόρους και βιομηχάνους της Αιθιοπίας. Ίδρυσαν πριονιστήρια για να καλύψουν τις ανάγκες της ανοικοδόμησης, αλευρόμυλους, εργοστάσια ελαιουργίας, σαπωνοποιίας, οινοπνευματωδών ποτών, κλωστοϋφαντουργίας και μακαρονοποιίας.

      Παράλληλα αρκετοί Έλληνες ασχολήθηκαν με το εμπόριο, διορίστηκαν σε έμπιστες θέσεις συμβούλων, διευθυντών και γραμματέων στα ανάκτορα και τον κρατικό μηχανισμό, ενώ άλλοι εργάστηκαν στη χάραξη δρόμων, την κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών και το χτίσιμο των πρώτων οικοδομών ευρωπαϊκού τύπου. Ίδρυσαν τα πρώτα ξενοδοχεία, καφενεία, παντοπωλεία, και λειτούργησαν τον πρώτο κινηματογράφο στην αιθιοπική πρωτεύουσα.

      Σε σύντομο διάστημα μετά την εγκατάσταση τους στη χώρα, δημιουργήθηκαν ευνοϊκές συνθήκες για την εξέλιξη του ελληνικού στοιχείου στη χώρα. Οι Έλληνες έμποροι και επιχειρηματίες απέκτησαν μεγάλη οικονομική επιφάνεια και κύρος αλλά δεν διακρίθηκαν μόνο στις επιχειρήσεις, αντίθετα έδειξαν ενδιαφέρον και κλίση προς την επιστήμη και τις τέχνες, χωρίς φυσικά να λείψουν και οι Έλληνες που εργάστηκαν ως υπάλληλοι ή εργάτες.

      Θαυμασμό προκαλούν μερικά ονόματα όπως ο Ιάκωβος Ζερβός, προσωπικός γιατρός του Αυτοκράτορα, ο Ορφανίδης που έκανε το σχέδιο του καθεδρικού ναού του Αγίου Γεωργίου, ο οδοντίατρος Κ.Καρακατσάνης, ο  εκδότης της πρώτης εφημερίδας που κυκλοφόρησε στην Αιθιοπία Α.Καββαδίας, ο Κ.Μοσχόπουλος που είχε διοριστεί επικεφαλής της ασφάλειας του κράτους, ο Α.Βούλτσης που ήταν διευθυντής του τμήματος τηλεφώνων στο υπουργείο Ταχυδρομείων της Αιθιοπίας, ο Β.Διαμαντούρος που διετελέσε υφυπουργός στο υπουργείο Γεωργίας και Εμπορίου, ο Β. Λεντάκης που έχτισε τα νέα ανάκτορα  της Αιθιοπίας και ο Α. Πετράτος που έκανε το σχέδιο ανάπτυξης της χώρας. Παράλληλα, στον καλλιτεχνικό τομέα διακρίθηκαν ο ζωγράφος Προκοπίου, ο γλύπτης Γεωργακάς και ο δημιουργός τοιχογραφιών Γερμενής.

      Όλοι αυτοί και πολλοί ακόμα συνέβαλαν στην δημιουργία της ελληνικής παλέτας στην χώρα υποδοχής της Αιθιοπίας. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί πως η εκκλησία αποτέλεσε τον βασικό αιμοδότη για την εγκατάσταση των Ελλήνων στην Αιθιοπία και την διατήρηση της ολότητας τους παρά το περιβάλλον της ξενιτειάς. Επιπρόσθετα, σημαντικό κομμάτι του ψηφιδωτού της ελληνοαιθιοπικής κοινωνίας ήταν η παρουσία επίσημης ελληνικής εικπαίδευσης στην χώρα (Το 1915, πριν από τη σύσταση της ελληνικής κοινότητας, η Ελευθερία Κοσμά, τo γένος Δασκαλάκη, από το Ρέθυμνο, ιδρύει το πρώτο ελληνικό Σχολείο της Αντίς Αμπέμπα για τα λίγα παιδιά που προέρχονταν κυρίως από μικτές οικογένειες, ενώ η ιστορία του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας αρχίζει με την ίδρυση του Κοινοτικού  Σχολείου, το 1917             (αναγνωρίσθηκε από το υπουργείο Παιδείας της Ελλάδος, το 1947).

     Παρά το ότι πλέον έχουν παραμείνει, σήμερα, λίγοι Έλληνες στην Αιθιοπία, και οι περισσότεροι από αυτούς είναι δεύτερης και τρίτης γενιάς και έχουν αναμιχτεί με το αιθιοπικό γένος, λόγω μικτών γάμων, ωστόσο προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανό το στοιχείο της ελληνικής φλόγας μέσα τους, αλλά και στην κοινότητά τους. Έχοντας στη μνήμη τους την πατρίδα έχουν δημιουργήσει κοινά σύμβολα με αυτήν, προσπαθώντας να μεταφέρουν εκεί το σχολείο, με σκοπό τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσα και την εκμάθηση στους απογόνους της ελληνικής κουλτούρας και παράδοσης, αλλά και τις τελετές της εκκλησίας αφού είναι τα σύμβολα που μπορούν να τους φέρουν κοντά με την πατρίδα παρόλο που βρίσκονται μακριά της. Έτσι θα μπορούσαμε να αναφέρουμε μια ολόκληρη περιοχή στην Aντίς Aμπέμπα η οποία ονομάζεται «Mπάμπης», και έχει πάρει το όνομά της από έναν άλλο πολύ αγαπητό Έλληνα στους Aιθίοπες, τον Mπάμπη Tσιμά. Διατηρεί το μεγαλύτερο και πιο γνωστό πολυκατάστημα τροφίμων στην Aιθιοπία. Έξω από το πολυκατάστημα του Έλληνα επιχειρηματία κυματίζει περήφανα η ελληνική σημαία, ενώ μέσα στο κατάστημά του τα ράφια του είναι γεμάτα ελληνικά προϊόντα. «Eίναι ασύμφορο να εισάγω προϊόντα από την Eλλάδα, όμως και τα φέρνω και έμαθα τους Aιθίοπες να τα αγοράζουν. Tώρα πια ζητούν το ελληνικό λάδι, το ελληνικό γιαούρτι, τις σοκολάτες μας», τονίζει υπερήφανος ο ίδιος. Στο κέντρο της Aντίς Aμπέμπα άλλη μια ελληνική σημαία κυματίζει περήφανα, στολίζοντας το κατάλευκο κτίριο του Παλαιού Ελληνικού Σχολείου, με σημαντική ιστορία, χάρη στην προσπάθεια μιας ομάδας Eλλήνων εκπαιδευτικών.

           Ολοκληρώνοντας θα μπορούσε να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα πως όσο μακριά κι αν έχουν βρεθεί οι Έλληνες από την πατρίδα, το ελληνικό στοιχείο θα είναι πάντα μέσα τους, θα πλαισιώνει τα σπίτια τους, θα φυτρώνει στις καρδιές τους, θα αντιλαλεί στο μυαλό τους. Γι’ αυτό και στην Αιθιοπία κατάφεραν πολλές φορές και διακρίθηκαν, ανέπτυξαν τα ελληνικά σχολεία, μετέφεραν τις συνήθειες της ελληνικής θρησκείας στη νέα τους εγκατάσταση, μπόλιασαν τη νέα πατρίδα με τη χαρά και το μεράκι της ελληνικής παράδοσης. Ωστόσο, όσο κι αν προοδεύσει κανείς σε μια άλλη χώρα, η ξενιτειά είναι ένα αγκάθι σκεπασμένο με ροδοπέταλα.

          Τελειώνοντας, κατόπιν άρθρων που διάβασα, της εφημερίδας των Ελλήνων της Αιθιοπίας, των βιβλίων, των μελετών, αλλά και της προσωπικής μου διαδικτυακής επαφής με τους εγκάρδιους Έλληνες της Αιθιοπίας, μου ήρθαν ασυναίσθητα στο νου τα λόγια του μεγάλου ποιητή μας Γεώργιου Δροσίνη από το ποίημα του “το χώμα ελληνικό” που αναφέρεται στους ξενιτεμένους Έλληνες: “η δική σου χάρη θα με δυναμώνει, κι όπου κι αν γυρίσω κι όπου κι αν σταθώ, συ θε να μου δίνεις μια λαχτάρα μόνη: πότε στην Ελλάδα πίσω θε να’ρθώ!”.

 

                                                                                                                                              Δανάη-Βαρβάρα Καλαμπαλή

 

________________________________

Η Δανάη-Βαρβάρα Καλαμπαλή, είναι τελειόφοιτη του τμήματος Κοινωνιολογίας, του  Παντείου Πανεπιστημίου. Πρόσφατα εκπόνησε εργασία, με ομότιτλο του άρθρου.

 

 




Η Φορτούνα-Μαρίνα Γλύπτη, στην Βουλή των Εφήβων.

 

                                                 Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΑΙΘΙΟΠΙΑ

  

    Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Βουλής, αξιότιμοι κύριοι Βουλευτές, αγαπητοί συνάδελφοι Έφηβοι Βουλευτές. Θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δώσατε να ταξιδέψω ξανά στην χώρα του πατέρα μου και στη δεύτερη πατρίδα μου και για την τόσο ζεστή φιλοξενία.

    Αν και ζω χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, η Ελλάδα βρίσκεται μέσα στην καρδιά και στα όνειρα μου και η σχέση μου μαζί της είναι ζωντανή, χάρη στο Σχολείο της Ελληνικής Κοινότητας στην Αντις Αμπεμπα, στο οποίο φοιτώ μαζί με άλλα εκατόν είκοσι παιδιά Ελληνικής καταγωγής και όλοι μαζί διαμένουμε στο Οικοτροφείο της Ελληνικής Κοινότητας.

   Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ελληνική Κοινότητα και το Υπουργείο Παιδείας που στέλνει εκπαιδευτικούς, που με το έργο τους, μπορούμε να μαθαίνουμε την γλώσσα και διατηρούμε ζωντανό, τον Ελληνικό πολιτισμό.

   Ευχαριστώ και το Υπουργείο  Εξωτερικών, που με τις υποτροφίες που δίνει, μπορούμε εμείς τα Ελληνόπουλα της Αιθιοπίας να σπουδάζουμε στην Ελλάδα και να κάνουμε τα όνειρα μας πραγματικότητα.

   Στη συνέχεια θα ήθελα να αναφερθώ στις συνθήκες ζωής των γυναικών στην Αιθιοπία. Στην Ευρώπη, η γυναίκα είναι ανεξάρτητη, μορφωμένη, αποφασίζει η ίδια για τον για τον εαυτό της και απολαμβάνει η ίδια τα αγαθά των κόπων της.

   Στην Αφρική και την Αιθιοπία τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η γυναίκα είναι φορτωμένη με πολλούς ρόλους και ταυτόχρονα έχει να αντιμετωπίσει ρατσιστικές αντιλήψεις που την θεωρούν κατώτερη από τον άνδρα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην αναγνωρίζεται η κοινωνική της προσφορά.

   Συγκεκριμένα,  στον χώρο της εκπαίδευσης, πολλά κορίτσια πηγαίνουν στο σχολείο και έχουν καλή επίδοση και συνεχίζουν τις σπουδές τους στο Γυμνάσιο. Έτσι, σήμερα τα   ποσοστό τους ανέβηκε στο 45% σε σχέση με παλαιοτέρα. Στα χωριά βέβαια πολλά κορίτσια μένουν σπίτι για να προσφέρουν βοήθεια στις δουλειές, ενώ στο σχολείο, όπου πληρώνουν δίδακτρα, επιλέγονται από την οικογένεια μόνο τα αγόρια. Λιγότερα κορίτσια πηγαίνουν στο Πανεπιστήμιο, από όπου αποφοιτούν ως γιατροί, δικηγόροι, αρχιτέκτονες και νοσοκόμες.

   Στο τομέα της εργασίας, πάλι μόνο το 6% των γυναικών κατέχουν ανώτερες  θέσεις στη διοίκηση ή θέσεις με καλό μισθό. Οι περισσότερες απασχολούνται ως υπάλληλοι, οικιακοί βοηθοί, αλλά και σε πολύ βαριές εργασίες, όπως η οικοδομή. Πολλές είναι αυτές που δεν μπορούν να βρουν εργασία στην χώρα και πηγαίνουν ως οικιακοί βοηθοί σε αραβικές χώρες, όπου πολλές φορές γνωρίζουν την αναξιοπρέπεια και την εκμετάλλευση.

   Στο χώρο της υγείας, στις πόλεις υπάρχουν νοσοκομεία και κλινικές, όπου μπορούν να απευθύνονται για όποιο θέμα τους απασχολεί. Όμως, στην επαρχία τα πράγματα είναι δύσκολα, αφού δεν υπάρχουν γιατροί σε όλα τα χωριά και πολλές φορές διανύουν μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια προκειμένου να βρουν γιατρό.        Σε αυτόν τον τομέα, η προσφορά των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων είναι πολύ σημαντική.

    Ενδεικτικά στοιχεία είναι ότι μόνο 35% των ανδρών και το 40% των γυναικών φτάνουν τα 65 χρόνια, ενώ ο μέσος Όρος ζωής είναι τα σαράντα οκτώ χρόνια. Ακόμα, στα χίλια παιδιά που γεννιούνται, τα εκατόν εξήντα έξι πεθαίνουν πριν τα πέντε τους μόλις χρόνια. Το 2.5% του πληθυσμού είναι φορείς του Αids και πολλές κοπέλες πεθαίνουν κατά τη διάρκεια της κλειτοριδεκτομής, που εφαρμόζεται ακόμα σε ορισμένα χωριά.       

   Τέλος, η οικογένεια είναι ένας θεσμός που στην Αιθιοπία είναι πολύ σημαντικός. Την ευθύνη για την ευημερία της, την έχει η μητέρα. Οι οικιακές δουλειές χωρίς τον μηχανικό εξοπλισμό είναι ιδιαίτερα κοπιαστικές, η γέννηση πολλών παιδιών, η έλλειψη πρωτοβουλίας σε σχέση με την αμάθεια, κρατούν τις μητέρες σε δεύτερη μοίρα, κάτω από την σκιά του πατέρα, που παίρνει τις αποφάσεις. Αν συνυπολογίσουμε και την βοήθεια της μητέρας στις αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες, καταλαβαίνουμε ότι η ζωή της είναι ιδιαίτερα επώδυνη, χωρίς αυτό να καταλήγει σε κάποια αναγνώριση. Και βέβαια, στα χωριά όλες αυτές οι δουλειές μπορεί να εκτελούνται από μητέρα δεκατριών και δεκατεσσάρων μόλις χρονών.

   Η γυναίκα στην Αιθιοπία προσφέρει στην κοινωνία, στην οικογένεια, στην οικονομία, αλλά δεν απολαμβάνει αυτήν την προσφορά και συχνά δεν μπορεί να αποφασίσει για τον ίδιο της εαυτό της.

   Όνειρο μου είναι με τις σπουδές μου, να συμβάλω στη βελτίωση των συνθηκών ζωής της γυναίκας στην Αιθιοπία.              

 

                                                                                                                           Φορτούνα-Μαρίνα Γλύπτη

 _____________________


Η Φορτούνα-Μαρίνα Γλύπτη, ήταν εκπρόσωπος του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας, στην  IΕ' Σύνοδο της Βουλής των Εφήβων (2010). Σήμερα, σπουδάζει στο Τμήμα Οδοντικής Τεχνολογίας, του ΤΕΙ Αθηνών.








 


                                                                          ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΥΤΟΠΙΑ

 

     Στη καρδιά μιας από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου, στην Αιθιοπία, ένα μικρό χωριό το Awra Amba, ανατρέπει τις απαρχαιωμένες δοξασίες που διέπουν την κοινωνία. Εδώ και σαράντα χρόνια, τα τετρακόσια μέλη αυτής της μικρής κοινότητας, εγκατέλειψαν το εθιμικό δίκαιο και το σύστημα της πατριαρχίας, κάνοντας την ισότητα των δύο φύλων, πραγματικότητα.

     Το Awra Amba, βρίσκεται 500 χιλιόμετρα, βόρεια της Αντίς Αμπέμπας και έχει της δικές του ιδιαιτερότητες. Τα σπίτια του χωριού είναι  φτιαγμένα από λάσπη και στολισμένα με αχυρένιες σκεπές.

     Η Tshehay, είναι η δασκάλα του σχολείου και κάθε πρωί καλημερίζει τους τριάντα μαθητές της, που κάθονται στα πέτρινα θρανία της σχολικής αίθουσας. Βλέποντας κανείς, τα χαμογελαστά πρόσωπα των μαθητών της, αντιλαμβάνεται πως κάτι άλλο, συμβαίνει σ' αυτό το μικρό χωριό.

 

Πνευματική και σωματική ελευθερία.

     Στην κοινότητα του Awra Amba, καταργήθηκε η εθιμοτυπική διαδικασία του γάμου και  της προίκας, η αξία της οποίας ανέβαινε, ανάλογα με την ηλικία της γυναίκας.

     Ο γάμος, εκτελείται πλέον με την υπογραφή ενός δημοσίου εγγράφου και  προβλέπει, ως κατώτερη ηλικία, το 19ο έτος για τα κορίτσια και το 20ο έτος για τα αγόρια, ενώ οι γονείς τους, αποκλείονται από οποιαδήποτε λήψη απόφασης.

     Στο χωριό καταργήθηκε και το μεγάλο ‘’εθνικό πρόβλημα’’, το τελετουργικό της κλειτοριδοεκτομής. Πολλές γυναίκες, πέθαναν εξαιτίας των ακρωτηριασμών που υπέστησαν στην παιδική τους ηλικία.

 

Κάνοντας μια γυναικεία δουλειά δεν αλλάζει το φύλο μου. Η άγνοιά μου αλλάζει".

     Το παραπάνω απόφθεγμα, είναι του Zumra Nuru, ενός αγράμματου αγρότη, που πολλοί πιστέυουν, ότι αυτός έστησε την ‘’ουτοπία’’ κατά την δίαρκεια της παιδική του ηλικίας, βλέποντας, τις ανισότητες ανάμεσα στη μητέρα και τον πατέρα του.

      Στο χωριό Awra Amba, οι επαγγελματικές δραστηριότητες δεν κατανέμονται ανα φύλο, αλλά, ανάλογα με την ικανότητα του καθενός. Σαν σουρεαλιστικά οράματα για τη χώρα, προβάλλουν εδώ και εκεί γυναίκες, που διευθύνουν το αλέτρι οργώνοντας τη γη, ενώ οι άνδρες κάνουν τα παιδιά τους μπάνιο ή ετοιμάζουν την injera. Δεν υπάρχει αρχηγός στο σπίτι ‘’αλλά υπάρχει στη κουζίνα’’ μας λέει γελώντας η Trissew.

 

Ένα μοντέλο που φοβίζει.

     Ο Zumra θέλει να χειραφετηθεί από τα θρησκευτικά δεσμά, ορθόδοξα και μουσουλμανικά που διαδραματίζουν βαρύνοντα ρόλο στην περιοχή.
Τάσσεται, υπέρ μιας νέας θρησκευτικότητας, με έναν μοναδικό Θεό, που να ονομάζεται ‘’δημιουργός’’, χωρίς τόπο λατρείας, επειδή γι 'αυτόν, η πίστη είναι ένα θέμα προσωπικό.

     ‘’Η αλληλεγγύη, είναι μία από τις σημαντικότερες αρχές μας και για αυτό  εργαζόμαστε, δημιουργώντας συνεταιρισμούς σε όλους τους τομείς, από την ύφανση μέχρι και την γεωργία. Γίνεται, ίσος καταμερισμός των κερδών στο τέλος της κάθε  χρονιάς’’, μας εξηγεί ο αγρότης-φιλόσοφος καθισμένος στον ίσκιο του μεγάλου δέντρου που δεσπόζει στην πλατεία του χωριού.

     Η κοινότητα δεν αναγνωρίζει καμία αργία και η οργάνωση της εβδομάδας εκτελείται με μεγάλη ακρίβεια. Πέντε ημέρες αφιερώνονται στη συνεταιριστική εργασία, μια στην βοήθεια των ηλικιωμένων, για τους οποίους υπάρχει ένα μικρό γηροκομείο και η έβδομη μέρα, είναι ελεύθερη .

    ‘’Είχαμε συναντήσει τόσες πολλές δυσκολίες για να μπορέσουμε να ζήσουμε ελεύθερα, γι αυτό τώρα δουλεύουμε όλο το χρόνο, για να μην χάσουμε αυτό που έχουμε.

    Οι άνθρωποι στην περιοχή, δεν θέλουν να δουν τις ιδέες μας να εφαρμόζονται στο δικό τους χώρο, ακόμα και αν μας σέβονται, όλο και περισσότερο. Πολλοί θεωρούν ότι δεν αποτελούμε μέρος του αιθιοπικού πολιτισμού. Τα πράγματα αλλάζουν βέβαια στη χώρα, αλλά ο δρόμος είναι ακόμα πολύ μακρύς’’, ολοκληρώνει ο αγρότης-φιλόσοφος.

 

                                                                                                                                     Δάφνη Breytenbach

_________________

 

    Η Δάφνη Breytenbach, είναι κόρη της σκηνοθέτριας και ηθοποιού Διδώς Λυκούδη, από την Αντίς Αμπέμπα. Κατέχει τρία μεταπτυχιακά διπλώματα (Δημοσιογραφίας, Πολιτικών Επιστήμων και της Γεωπολιτικής Επιστήμης). Σήμερα, εργάζεται στην Γαλλική εφημερίδα LE PARISIEN και ασχολείται με την κρίση στην Ελλάδα, επίσης, συνεργάζεται και με το Γαλλικό κανάλι TV5, σε θέματα που έχουν σχέση με την Αφρική.

 





 

                               

                                                                ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΜΑΣ

     Ούτε που κατάλαβα πώς πέρασαν τα 11 χρόνια, όταν μαθήτρια της δευτέρας τάξης του Δημοτικού, ήρθα στο σχολείο της Ελληνικής Κοινότητας της Αντίς Αμπέμπας (2002). Ήταν μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου, να έρθω στον τόπο όπου έζησαν οι παππούδες μου και γεννήθηκε η μητέρα μου Ευαγγελία - Αγγελική Τσιμά. Εκεί συνάντησα καθηγητές, οι οποίοι, ο καθένας με τον τρόπο του μας, επηρέασαν την ζωή μας.
     Διευθυντή είχαμε τον Μαθηματικό Γεώργιο Κατωπόδη. Έχει την ικανότητα να πειθαρχεί και τον πιο ανήσυχο μαθητή. Η Έλσα Ράσσιου, η Φιλόλογος μας, ξεχώριζε για τη διάθεσή της, να μας βοηθήσει με τον καλύτερο τρόπο στην προετοιμασία μας για τις εξετάσεις, καθώς και για θαυμασμό της για τον Αιθιοπικό πολιτισμό.
    Τι να πούμε για τον Εμμανουήλ Ασσέφα, τα μαθήματα που μας έκανε και ιδιαίτερα η γυμναστική ήταν για μας μια διασκέδαση. Ένας σπουδαίος  άνθρωπος !!! Η αγάπη του για εμάς ήταν εμφανής, με τη συχνή στήριξή του σε κάθε πρόβλημά μας και το ενδιαφέρον του για καθένα από εμάς, ξεχωριστά. Οι αναμνήσεις μου είναι άπειρες, με χαρακτηριστικές στιγμές τις επιδόσεις μας στους αγώνες μπάσκετ και στους παραδοσιακούς χορούς. Μαζί του έχουμε μοιραστεί πολλά, από στιγμές άγχους και στεναχώριας, μέχρι τις μεγαλύτερες χαρές μας !!!
     Η Μαθηματικός Ειρήνη Τρουμπούνη, με επιμονή και υπομονή προσπάθησε να μας διδάξει και να μας μεταφέρει τη λατρεία της για τα μαθηματικά. Ο Σοφοκλής  Τζορτζάκης, ήταν από τους πιο ευχάριστους και δραστήριους βιολόγους που είχαμε. Όλοι οι μαθητές τον συμπαθούσαν, η συζήτηση μαζί του αποκτούσε πάντα ενδιαφέρον. Η απουσία του έγινε αισθητή μόλις έφυγε.
     Η Μαρία Εξάρχου, ένα κοσμογυρισμένο άτομο, απαιτητική και τυπική στα μαθήματά της.  Ήξερε ακριβώς πώς πρέπει να γίνεται το μάθημα. Η αγάπη της και το ενδιαφέρον της για τα παιδιά ήταν πάντα αισθητή. Αξέχαστη θα μου μείνει η τελευταία της γιορτή για την εθνική μας επέτειο. Είχε φροντίσει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Όλοι θυμόμαστε τα υπέροχα σπιτικά εδέσματά της, που τα ετοίμαζε με πολλύ αγάπη.
     Το ζευγάρι των Φιλολόγων καθηγητών, Σάσσα Οικονόμου και Θωμάς Γεροτόλιος, ξεχώρισε για τη δουλειά του και ιδιαίτερα, για την αξέχαστη θεατρική παράσταση με τους θεούς του Ολύμπου που ανέβασαν, στο σχολείο μας. Ο Γεώργιος Νικολακόπουλος ήταν ένας ευφυέστατος Μαθηματικός και τρομερός σκηνοθέτης.
      Ο Αποστόλης Κόκκινος, Φυσικός, ξεχώριζε για τις γνώσεις του, τις υπέροχες διηγήσεις του και τον θαυμασμό του για τον Αιθιοπικό πολιτισμό. Ο Γιάννης Παπαγεωργίου, Φιλόλογος, μετέτρεπε το μάθημα σε παιχνίδι, γνωστός για το ενδιαφέρον για τους μαθητές του και αυστηρός εκεί που έπρεπε, ώστε να μάθουμε τον Αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Ο Κώστας Παπαδήμου, ένας αυστηρός και απαιτητικός Γυμναστής. Θα μας μείνει αξέχαστος για τις ένδοξες στιγμές της ανδρικής ποδοσφαιρικής ομάδας του σχολείου μας, καθώς και για τους παραδοσιακούς χορούς που μας δίδαξε.
     Η Αικατερίνη Γεωργάκη, μια από τις καλύτερες Μαθηματικούς, μας εισήγαγε στη μαθηματική λογική. Ο Παναγιώτης Μπράτης, Φυσικός από τη Ζάκυνθο, γνωστός για την αγάπη της πατρίδος του και της επιστήμης του. Και ο Παναγιώτης Παναγιωτίδης, του οποίου η παραμονή μπορεί να ήταν σύντομη, αλλά όλοι τον θυμόμαστε για τις γνώσεις πληροφορικής που μας προσέφερε.
     Κατά τη διάρκεια της σχολικής μας θητείας, υπήρχαν και άλλοι καθηγητές, τους οποίους είχα όμως για μικρό χρονικό διάστημα, τους οποίους πάντα θυμάμαι.
     Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους καθηγητές μας, εκ μέρους των συμμαθητών μου, για το επίπεδο σπουδών που μας προσέφεραν, με αποτέλεσμα να τις συνεχίζουμε σε Ανώτατες Σχολές.
                                                                                                                                    Ελένη Δομαζινάκη
________________
Η Ελένη Δομαζινάκη, είναι απόφοιτος του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας. Σήμερα σπουδάζει στην Κτηνιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.


                                                                                 

                                                    
                                                         Η ΛΑΜΨΗ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΤΗΣ

     Τον Μάιο του 2010 αποφάσισα να επισκεφτώ το ‘'Ουολίσο'’, ένα μικρό χωριό κοντά στην πρωτεύουσα της Αιθιοπίας. Λίγο πριν φτάσω στον προορισμό μου θυμάμαι πως έκανα μια μικρή στάση με σκοπό να επεξεργαστώ μια καλύβα, που χρησίμευε ως σπίτι σε μια αρκετά μεγάλη οικογένεια.Τους πλησίασα διστακτικά στην αρχή, φοβούμενη για την αντίδραση τους. Ωστόσο, οι άνθρωποι που στέκονταν μπροστά μου δε φαίνονταν να είχαν απειλητικές διαθέσεις. Έτσι, περπάτησα προς την κατεύθυνση τους χωρίς δεύτερη σκέψη.
      Ήταν όλοι ντυμένοι με κουρέλια και έδειχναν κουρασμένοι. Ο άντρας ήταν μέτριος στο ανάστημα, με μεγάλα σαρκώδη χείλη. Η γυναίκα του είχε μια παράξενη ομορφιά, παρά την ηλικία της. Είχαν πολλά παιδιά και δε θυμάμαι πλέον τον αριθμό. Το βλέμμα μου όμως στάθηκε μόνο σε ένα από αυτά. Ήταν ίσαμε πέντε χρόνων, υπολόγιζα. Τα μαλλιά του, σγουρά και καστανοκόκκινα, τονίζονταν περισσότερο κάτω από το φως του δυνατού ήλιου. Είχε το χρώμα του έβενου. Το κορίτσι καθόταν ήσυχο στο χώμα δίπλα από την τροφή των ζώων. Τα μάτια της ήταν μεγάλα και εκφραστικά, με μια πνοή μελαγχολίας μέσα τους. Με κοίταζε σάμπως να τη βασάνιζε κάποια δυστυχία μεγάλου ανθρώπου. Μα η έκφραση αυτή δεν κράτησε για πολύ. Σηκώθηκε με γρήγορα βήματα και φώναξε τα υπόλοιπα αδέρφια της. Την παρατηρούσα από μακριά να γελάει. Μόλις έπαψε πια να μετακινείται είδα πάνω στις βλεφαρίδες της, να έχουν κολλήσει μύγες.

     Τούτο το θέαμα πολλοί θα το χαρακτήριζαν αποκρουστικό. Με αυτήν την εικόνα ο νους τους θα ταξίδευε στα φτωχά παιδία της μαύρης ηπείρου. Εντούτοις, το μικρό κορίτσι εξακολούθησε να παίζει αμέριμνα και τότε την είδα να χαμογελάει. Το πρόσωπο της φωτίστηκε από ένα πλατύ χαμόγελο, που άφησε μια σειρά από λευκά δόντια να φανεί. Δεν είχε χρήματα, ανέσεις και παιχνίδια όπως τα περισσότερα παιδιά του δυτικού κόσμου. Ίσως να μην είχε ούτε φαγητό κάθε μέρα. Τα μάτια της όμως, βρώμικα και γεμάτα τσίμπλες, είχαν μια λάμψη που δεν είχε ανάγκη από κανέναν πλούτο. Η λάμψη τους ήταν αρκετή για να φωτίσει ολόκληρο τον κόσμο!


                                                 ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΒΡΑΧΙΟΛΙ

     Κατά την διάρκεια της  επίσκεψης μου στο χωριό ‘'Ουολίσο'’, το απόγευμα πήγα στην εκκλησία του χωριού. Οι άνθρωποι σε τούτη τη γη είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. Εκεί έκαναν κιόλας μάθημα τα περισσότερα παιδιά. Τα ακούω να ψέλνουν ποικίλες ψαλμωδίες και κουνούν με ρυθμό τα χέρια τους δεξιά-αριστερά. Η εκκλησία είναι βρώμικη και οι εγκαταστάσεις υποτυπώδεις.

    Ένα τοσοδούλικο κοριτσάκι με πλησιάζει σιγά-σιγά. Έχει ώρα που κοιτάζει το βραχιόλι μου. Δεν είναι δα τίποτε σπουδαίο. Είναι φτιαγμένο από πολύχρωμες κλωστές και από τη μιαν άκρη κρέμεται ένα ψεύτικο διαμάντι. Λύνω γρήγορα το κόσμημα από τον καρπό μου. Ανοίγω την παλάμη του παιδιού και το βάζω μέσα. Το κορίτσι θαυμάζει το καινούργιο του απόκτημα, σαν να της χάρισαν χρυσό. Οι δέκα μαθητές δεν έχουν ούτε τετράδια, ούτε βιβλία, ούτε αίθουσα. Είναι καθισμένοι κάτω από το δέντρο στο κέντρο του προαύλιου και ακούνε προσεκτικά το δάσκαλο. Ο ήλιος σε λίγο βάφτηκε κόκκινος και ένα αεράκι δροσίζει την ατμόσφαιρα. Το μάθημα δεν άργησε να τελειώσει.

     Στο δρόμο της επιστροφής είδα ένα παράξενο όχημα. Είναι τρίκυκλο και πίσω του έχει δεμένη μια καρότσα που χωράει ίσως και τρία άτομα. Κάποιος περιμένει έξω από αυτό, μήπως θελήσει κανείς να μετακινηθεί. Αφού συνεννοήθηκα μαζί του με τα χίλια ζόρια, επιβιβάστηκα δίχως να το σκεφτώ ιδιαίτερα. Ο δρόμος είναι ανώμαλος και τραχύς. Θα έδειχνα σίγουρα αστεία έτσι όπως κουνιέμαι πάνω και κάτω στριμωγμένη. Στρέφω τότε τα μάτια προς τον ουρανό. Τα πρώτα αστέρια κάνουν την εμφάνισή τους. Δεν έχει γύρω πολλά φώτα κι έτσι μπορώ να τα διακρίνω με μεγάλη ευκολία. Μοιάζουν με χριστουγεννιάτικα στολίδια πάνω σε μαύρο βελούδινο μανδύα. Βλέπω για πρώτη φορά τη μεγάλη άρκτο και τη μικρή άρκτο και η ψυχή μου αγαλλιάζει μπροστά στην ομορφιά της πλάσης.

     Ξαφνικά ακούω φασαρία να έρχεται από πίσω, ενώ το κάρο συνεχίζει να κυλάει. Όταν γύρισα το κεφάλι να δω, αντίκρισα τα παιδιά από την εκκλησία. Τρέχουν όλα στο χωματόδρομο με τις βυσσινί στολές τους να λερώνονται. Γελάνε και μιλάνε σε διαλέκτους που δεν καταλαβαίνω. Το κορίτσι με το βραχιόλι έχει ένα τεράστιο χαμόγελο καρφιτσωμένο στο πρόσωπο. Είναι ευτυχισμένο.

                                                                                                                                                  Αθηνά
__________________________
      Η Αθηνά ήταν μαθήτρια του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας. Σήμερα σπουδάζει στην Νομική Σχολή, του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης.

 

Χθές, Σήμερα, Αύριο Και….

posted Oct 29, 2014, 12:00 PM by Σ Β   [ updated Apr 1, 2017, 10:24 AM ]

  Του Χριστόφορου (Άκη) Παπαχαραλάμπους





                                                        Η ΚΑΠΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ


ΜΑΤΟΥ – ΔΥΤΙΚΗ ΑΙΘΙΟΠΙΑ – 1956

 

     Ο Αύγουστος, ο τελευταίος μήνας των σχολικών διακοπών μας, πλησίαζε στο τέλος του. Σε λίγες μέρες, ένα από κείνα τα θρυλικά αεροσκάφη Dakota DC9, θα μετέφερε τον αδελφό μου, τις δυο μου ξαδέλφες κι εμένα, στην Αντίς Αμπέμπα.

      Εκεί, στο μικρό λασποχώρι του Μάτου όμως,  επικρατούσε μεγάλη αναστάτωση, καθώς αναμενόταν η άφιξη του ηγέτη της χώρας, του Μεγαλειοτάτου Αυτοκράτορα Χάιλε Σελάσσιε Α’, που ο πλήρης τίτλος του ήταν:


«Αυτοκράτωρ Χάιλε Σελάσσιε ο Πρώτος, Εκλεκτός του Θεού, Κατακτών Λέων της φυλής του Ιούδα, Βασιλεύς των Βασιλέων της Αιθιοπίας.»


     Ο πατέρας μου μάλιστα είχε ειδοποιηθεί πως ο Μεγαλειότατος, κατά την περιοδεία του στην περιοχή, θα επισκεπτόταν στη 1 μ.μ και την μονάδα επεξεργασίας καρπών καφέ, της οποίας ήταν διευθυντής. Γινόταν χαμός, μέσα κι έξω από το εργοστάσιο.

     Θυμάμαι πως η μητέρα μου, μαζί με άλλες κυρίες, είχαν προμηθευτεί, ούτε κι εγώ ξέρω πόσα, μπουκάλια aranciata (πορτοκαλάδα) και λεμονάδες και τα είχαν βάλει μέσα σε βρεγμένα τσουβάλια του καφέ. Εγώ και ο αδελφός μου, κατά διαστήματα, έπρεπε να ρίχνουμε νερό πάνω στα τσουβάλια, για να κρατιούνται τα αναψυκτικά  κρύα ή τουλάχιστον δροσερά.

     Η αγωνία κορυφωνόταν, καθώς ο Χάιλε Σελάσσιε – ο Αυτοκράτορας δηλαδή – ενώ είχε περάσει η μία το μεσημέρι, δεν είχε φανεί ακόμη. Οι κουβάδες με νερό, πάντως πηγαινο-έρχονταν.

     Γύρω στις 4 μ.μ, αν θυμάμαι καλά, κάποιο τηλεφώνημα μας ενημέρωσε πως ο Janhoy (ο Μεγαλειότατος) θα ήταν εκεί, σε δεκαπέντε λεπτά.

     Η μητέρα μου, με άγχος, μας ζήτησε τότε να βγάλουμε τα μουσκεμένα τσουβάλια πάνω από τα αναψυκτικά. Έστειλε κάτι εργάτριες να φέρουν τα μπουκάλια σε ένα τραπέζι, που είχαν στήσει, ανάμεσα στις μεγάλες οδοντωτές τροχαλίες του εργαστηρίου. Το ντύσανε με ένα υπέροχο αιθιοπικό παραδοσιακό κεντητό τραπεζομάντηλο. Δίσκοι ασημένιοι, υποδέχτηκαν τα κρυστάλλινα ποτήρια, με τις δροσερές ακόμη πορτοκαλο – λεμονάδες.

     Σούσουρο έξω. Αυτοκίνητα. Φωνές. Διαταγές. Ο πατέρας μου έτρεξε έξω. Εμάς τα παιδιά, δεν θυμάμαι ποιος και γιατί, μας διέταξαν να μείνουμε μέσα. Οι πόρτες και τα παράθυρα ήταν ανοιχτά και ένα αεράκι φυσούσε ανακατεύοντας την μυρουδιά του ψημένου κόκκου καφέ, με κείνη των σβησμένων βιαστικά τσιγάρων.

     Είδα την μητέρα μου να κρατάει έναν ασημένιο δίσκο, με ποτήρια πορτοκαλάδας και λεμονάδας, και να στέκεται σχεδόν προσοχή. Ταυτόχρονα, βλέπω τον Αυτοκράτορα να εισέρχεται με μεγαλοπρέπεια στον χώρο. Φορούσε  ένα μπλε κλασσικό σταυρωτό κουστούμι, με γραβάτα και μια μαύρη κάπα, που κάλυπτε τον σβέρκο, τους ώμους και κατέβαινε ως πίσω χαμηλά, στις γάμπες. Ήταν μικροκαμωμένος, αλλά είχε κάτι το μεγαλοπρεπές. Δίπλα του πήγαινε, καμαρωτό – καμαρωτό, το μικρό λευκόγκριζο σκυλάκι.  Δεν ξέρω τι ράτσα ήταν. Τσιουάουα ίσως; Μου έκαναν εντύπωση, τα ματάκια του. Φαινότανε πανέξυπνο.

     Μόλις προχώρησε λίγα μέτρα στον διάδρομο  χαμογελώντας και έχοντας δίπλα του τον πατέρα μου, η μητέρα μου έκανε να πάει με τον δίσκο, με τα αναψυκτικά προς εκείνον. Ένας στρατιωτικός όμως, που στεκόταν δίπλα της, άπλωσε το χέρι του και την εμπόδισε. Ο Χάιλε Σελάσσιε, που είδε την κίνηση του φρουρού, του έκανε σήμα να την αφήσει να πλησιάσει, λέγοντας της χαμογελαστά:


     «Ayzosh» (μη φοβάσαι)


     Εκείνη, φανερά ταραγμένη, έκανε τα πρώτα βήματα, την ίδια στιγμή που ο Αυτοκράτορας προχωρούσε προς εκείνη, ακούγοντας τον πατέρα μου, που του εξηγούσε την διαδικασία επεξεργασίας του καφέ.

     Ένα κάπως πιο δυνατό αεράκι φύσηξε και τότε ….  η κάπα του Βασιλέα των Βασιλέων κινήθηκε με χάρη και η άκρη της πήγε κι έμπλεξε στα γρανάζια μιας τροχαλίας που γύριζε. Ο Ηγεμόνας στάθηκε, μη μπορώντας  να προχωρήσει, καθώς τον τραβούσε η μαγκωμένη κάπα προς τα πίσω. Όλοι είχαν παγώσει, εκτός από το σκυλάκι, που βλέποντας την κάπα του αφεντικού του να φέρεται παράξενα,  του γεννήθηκε ο φόβος πως το αφεντικό του ‘’κινδυνεύει’’ να βρεθεί ανάμεσα στα γρανάζια, που γυρνούσαν εκεί δίπλα.  Και  δεν είχε άδικο!

     Με εντυπωσιακή ορμή, άρχισε να κατευθύνεται,  τρέχοντας, προς το σημείο που είχε παγιδευτεί η άκρη της κάπας του Αυτοκράτορα, εκεί, στα δόντια της τροχαλίας. Την στιγμή που ήταν έτοιμο να πηδήξει πάνω στην περιστρεφόμενη τροχαλία, βλέπω την μάνα μου να αφήνει τον δίσκο με τα ποτήρια να πέσει χάμω, να πατάει πάνω στα θρύψαλα και, ορμώντας, να αρπάζει το σκυλάκι και να το τυλίγει στην αγκαλιά της – παρά τα στριγκά γαυγίσματα και τις διαμαρτυρίες του. Την ίδια στιγμή, κάποιος διέκοψε την λειτουργία των μηχανών.

     Όλα ίσως αυτά δεν διήρκεσαν πάνω από ένα λεπτό, εμένα όμως ακόμη και τώρα, μου φαίνονται αιώνες. Ο Αυτοκράτορας, ήρεμος, ξεκούμπωσε την κάπα του και την άφησε να πέσει στο έδαφος. Οι επιτελείς του προσπάθησαν να την απελευθερώσουν από το μηχάνημα «Κόψτε την» διέταξε εκείνος ψύχραιμα. Ένα ψαλίδι βρέθηκε στη στιγμή και κάποιος έκοψε το μαγκωμένο ύφασμα από την υπόλοιπη κάπα, την οποία με ευλάβεια δίπλωσαν και έστειλαν έξω στην ακολουθία του Μεγαλειοτάτου, που περίμενε.

      Εκείνος προχώρησε, πήγε στην μητέρα μου, που ακόμη κρατούσε το σκυλάκι που τσίριζε, το πήρε, άπλωσε το χέρι του, χαμογέλασε και της χάρισε ένα πατρικό χαδάκι, στο μάγουλο. Προχώρησε προς το τραπέζι, με τα αναψυκτικά, πήρε μόνος του, ένα μπουκάλι και ήπιε μια πορτοκαλάδα μονορούφι.

      «Turu betam turu» (Ωραίο, πολύ ωραίο) είπε και χάρισε το χαμόγελο του σε όλους τους ταραγμένους γύρω του.  Πήγε στον πατέρα μου, που είχε χλωμιάσει, και του είπε: «Δεν θα μας πεις πώς φτάνουν στα τσουβάλια οι κόκκοι του καφέ τελικά;» Εκείνος συνήλθε αμέσως. Έκανε νόημα να ξεκινήσουν οι μηχανές και συνέχισε την ξενάγηση.

      Ένα κομμάτι μαύρο ύφασμα, όμως, τσουλούσε μαζί με τους κόκκους του καφέ, προς τα τσουβάλια, όπου θα συσκευάζονταν. Εκείνο το σκισμένο κομμάτι όμως, της Αυτοκρατορικής κάπας, σήμερα  θα ήθελα πολύ να υπήρχε κάπου φυλαγμένο, σαν σουβενίρ της ζωής μας, εκεί στην χώρα που μας γέννησε. Κανείς όμως τότε, δεν σκέφτηκε να το φυλάξει!


 


                                              




Ο Mengistu Newai με τον αδελφό του Girmame


 Ο … ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ


Αντίς Αμπέμπα: Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 1960

 

Μπουπππ! - Νταπππ!

 

     Τινάχτηκα πάνω ξαφνιασμένος με τα νερά να τρέχουν από το πρόσωπό μου στο πάτωμα του μπάνιου και κοίταξα πίσω μου. Εκεί στην πάνω γωνία του τοίχου που έβλεπε στο δρόμο, έχασκε μια τρύπα στο ντουβάρι. Ασβέστης, κομμάτια λάσπης και ξύλου έπεφταν μέσα στη μπανιέρα.Γύρισα άφωνος το κεφάλι και είδα ακριβώς απέναντι μια άλλη τρύπα στον τοίχο που χώριζε το μπάνιο απ’ το υπνοδωμάτιο των γονιών μου. Κάτι μεταλλικό φαινόταν να έχει καρφωθεί εκεί. Μια σφαίρα!

     Σήμερα πενήντα πέντε χρόνια μετά, ειλικρινά δεν θυμάμαι ποια ακριβώς ώρα άρχισαν να ακούγονται  οι πυροβολισμοί. Κανονιές δονούσαν την ατμόσφαιρα της πρωτεύουσας και πολεμικά αεροσκάφη έσχιζαν σφυρίζοντας τον αέρα. Τρομοκρατημένοι όλοι στο σπίτι, δεν ξέραμε τι συνέβαινε και είχαμε πέσει στο πάτωμα για να μην αρπάξουμε καμιά αδέσποτη. Ο πατέρας μου ήταν στην Τζίμα για τις δουλειές του. 

     Μα τι στο καλό γινόταν; Από το ραδιόφωνο ακούγαμε κάτι διακηρύξεις για ‘’επανάσταση υπέρ του καταπιεσμένου λαού της Αιθιοπίας,  από το τυραννικό καθεστώς του Αυτοκράτορα Χάϊλε Σελάσσιε’’ όπως τόνιζαν. Ο Αυτοκράτορας βρισκόταν στην Βραζιλία για επίσημη επίσκεψη.

     Από το ραδιόφωνο μάθαμε πως η Αυτοκρατορική Φρουρά (Κebur Zebegna) με επικεφαλής τον Στρατηγό Mengistu Neway και τον αδελφό του, ήταν το στρατιωτικό σώμα που οργάνωσε ένα “Coup dEtat”. Αργότερα έμαθα πως αυτό σήμαινε πραξικόπημα. Στο διάγγελμα που απηύθυναν στο λαό οι πραξικοπηματίες ανέφεραν συνεχώς πως «αν ο Αυτοκράτορας τολμήσει να επιστρέψει, θα καταρρίψουν το αεροσκάφος του, δίχως δισταγμό».

     Κάποια στιγμή ακούσαμε ένα αμάξι να σταματάει. Δυνατά χτυπήματα στην εξώπορτα. Ο Αμπέμπε ο μάγειράς μας, κοίταξε την μητέρα μου. Εκείνη αφού έριξε μια ματιά στο αδελφό μου και μένα, που ξαπλωμένοι στο πάτωμα μπρούμυτα, διαβάζαμε .…από ένα τεύχος ‘’Κλασσικά εικονογραφημένα’’ - αν είναι δυνατόν – του έκαμε νόημα ν’ ανοίξει.

     Σαν σίφουνας μπήκε μέσα ο κύριος Γιώργος Πυθαράς τραβώντας απ το χέρι τον γιό του τον Λάκη και ακολουθούσε η γυναίκα του η Φλώρα.

   -Άννα!  Φώναξε ο κύριος Γιώργος. Μάζεψε γρήγορα τα πιο απαραίτητα και πάμε να φύγουμε!

   -Μα που θα πάμε Γιώργο; ρώτησε η μητέρα μου.

   -Στο σπίτι μας στο Γκούλελε. Εκεί είναι πιο ήρεμα τα πράγματα.

Το Γκούλελε ήταν ένα προάστιο λίγο έξω από την Αντίς Αμπέμπα.

     Χωρίς δισταγμό η μητέρα μου μάζεψε – ούτε κι εγώ ξέρω τι – και αφήνοντας τον Αμπέμπε άρχοντα του σπιτιού, μπήκαμε στο αμάξι του κυρίου Πυθαρά. Για πότε φτάσαμε στο σπίτι τους ούτε καν που  θυμάμαι. Ήταν ένα μεγάλο σπίτι με τεράστια αυλή. Απέναντι, πέρα από τον ασφαλτόδρομο, απλωνόταν έναν δασάκι. Πολύ όμορφη θέα. Καθίσαμε στο σαλόνι. Ήταν ήσυχα. Δεν ακούγονταν τουφεκιές.

     Εμείς τα παιδιά τρώγαμε σάντουιτς με τυρί και μορταδέλα και οι μεγάλοι πίνανε καφέ. Καθόμασταν όλοι γύρω από ένα στρογγυλό τραπεζάκι. Ξαφνικά ένα φοβερό ουρλιαχτό που έκανε τα τζάμια και τους τοίχους να τρίζουν ακούστηκε πάνω από τα κεφάλια μας.

  -Κάτω! Όλοι κάτω! Βομβαρδιστικόοο!  Φώναξε ο κύριος Γιώργος.

      Μόλις πέρασε ο κίνδυνος και το πολεμικό αεροσκάφος απομακρύνθηκε όλοι σηκωθήκαν κάπως αλαφιασμένοι αλλά σώοι και …στεγνοί, εκτός από μένα …και αυτό γιατί άτσαλος όπως ήμουν τότε αντί απλώς να πέσω χάμω, προσπάθησα να χωθώ κάτω από το τραπεζάκι όπου βρίσκονταν  τα φλιτζάνια του καφέ, τα ποτήρια και η κανάτα με το νερό. Τα έκανα όλα μούσκεμα και θρύψαλα! Βέβαια κανείς δεν μου έκανε παρατήρηση απλώς η μάνα μου, μου έριξε μια ματιά από κείνες τις … ‘’θα τα πούμε αργότερα’’!  

      Βέβαια ο αδελφός μου και ο Λάκης Πυθαράς έσκασαν στα γέλια!

   Άρχισε να βραδιάζει. Από μακριά ακούγονταν τώρα σποραδικά πυρά που φαίνονταν να έρχονται από  το δασάκι απέναντι από το σπίτι. Όταν πήρε να σκοτεινιάζει ο κύριος Γιώργος μου έκανε νόημα  - με τρόπο  - να τον ακολουθήσω. Βγήκε από το σαλόνι και πήγε προς το υπνοδωμάτιό του. Τον ακολούθησα.

-Έλα μέσα», μου είπε.

   Μπήκα. Άνοιξε την μεγάλη ξύλινη ντουλάπα και παραμερίζοντας κρεμασμένα ρούχα έβγαλε ένα δίκαννο. Άπλωσε το χέρι του στο πάνω ράφι και κατέβασε ένα κουτί. Το άνοιξε. Ήταν γεμάτο σφαίρες. Ήξερα από δαύτες από την Ντίρε Ντάουα όπου ο παππούς Πιέρο μας πήγαινε για κυνήγι τις Κυριακές. Ο κύριος Γιώργος άφησε  το όπλο και το κουτί πάνω στο κρεβάτι και άνοιξε την άλλη πόρτα της ντουλάπας. Εκεί παρά το ύψος του χώθηκε σχεδόν ολόκληρος μέσα. Σε λίγο βγήκε κρατώντας μια καραμπίνα και μου είπε με πολύ σοβαρό ύφος.

-Άκου Άκη, εσύ θα πάρεις το δίκαννο  κι εγώ την καραμπίνα. Μόλις σκοτεινιάσει θα βγούμε έξω με τα όπλα και θα κάνουμε περιπολίες γύρω από το σπίτι. Εντάξει;

Μου έδωσε το δίκαννο.

-Ξέρεις να το οπλίζεις; ρώτησε

-Μάλιστα, είπα χωρίς τον παραμικρό δισταγμό.

-Λοιπόν πάμε τώρα να σου δείξω πώς θα συνεργαστούμε.

   Πήγαμε στο σαλόνι. Εγώ – απ’ ότι θυμάμαι – ένιωθα τόση περηφάνια, που κρατούσα το όπλο ακουμπισμένο στον ώμο, λες και πήγαινα σε παρέλαση. Η μητέρα μου, η κυρία Φλώρα, ο αδελφός μου ο Μίκης και ο Λάκης με κοίταζαν άφωνοι. Και ο κύριος Γιώργος τους είπε:

-Λοιπόν! ο Άκης κι εγώ θα βγούμε με τα όπλα έξω και θα κάνουμε περιπολίες γύρω από το σπίτι.

   Η μητέρα μου κάτι πήγε να πει αλλά ο κύριος Γιώργος  μ’ ένα νεύμα την καθησύχασε. Εγώ είχα μάτια μόνο για τον αδελφό μου και τον Λάκη, που τους κοίταζα ειρωνικά κι έλεγα από μέσα μου:

-Γελάγατε προηγουμένως που έριξα τα νερά και τους καφέδες ε; Κάτσετε τώρα με τις …γυναίκες!

Όταν βγήκαμε έξω έκανε ψύχρα. Αλλά δεν με ενδιέφερε.

-Λοιπόν!  Θα οπλίσουμε τα τουφέκια μας και θα αρχίσουμε να πηγαίνουμε γύρω – γύρω από το σπίτι αντίστροφα. Εγώ θα ξεκινήσω από την δεξιά πλευρά κι εσύ απο την αριστερή πλευρά. Θα συναντιόμαστε δυο φορές σε κάθε κύκλο και θα αναφέρουμε ο ένας στον άλλον αν είδαμε τίποτα ύποπτο, μα οτιδήποτε, μου είπε ο κύριος Γιώργος.

  Και ξαφνικά, ένας πανύψηλός στρατιώτης βρέθηκε να στέκεται μπροστά μου, με προτεταμένο το όπλο του. Τα μάτια του λάμπανε στο σεληνόφως. Ανάσαινε γρήγορα,  σαν να είχε τρέξει και με πλησίαζε αργά – αργά. Σε λίγο, η μούρη του κάλυπτε ολόκληρο το οπτικό μου πεδίο και η κάνη του όπλου του, πίεζε την κοιλιά μου. Η ανάσα του μύριζε άσχημα. Η δική μου είχε …κοπεί. 

    Άπλωσε το ένα του χέρι και μου άρπαξε το δίκαννο. Το πέταξε στο έδαφος. Δεν αντέδρασα. Είχα παγώσει στην κυριολεξία.

-Ουίσκι! Ουίσκι άλε ιζί; (Υπάρχει ουίσκι εδώ;) ρώτησε άγρια

Δεν απάντησα. Είχε στεγνώσει το στόμα μου.

Έσπρωξε με δύναμη την κάνη στην κοιλιά μου κοιτάζοντας με απειλητικά.

-Ουίσκι άμτα αχούν. Τόλο – Τόλο! (Φέρε ουίσκι τώρα. Γρήγορα.) Κραύγασε.

    Έκανα μεταβολή, τρέχοντας ανέβηκα τα σκαλοπάτια της βεράντας και μπήκα στο σαλόνι. Ήξερα πού είχαν τα μπουκάλια με τα ποτά. Aρπάζω ένα μπουκάλι Τζώνυ Ουώκερ και ξαναβγαίνω έξω, χωρίς να κάνω τον κόπο να απαντήσω στις φωνές της μάνας μου και της κυρία Φλώρας, που με ρωτούσαν τι έγινε.

 

     ‘Έφτασα εκεί που στεκόταν ο φαντάρος. Άρπαξε το μπουκάλι απ τα χέρια μου, έβγαλε το καπάκι και ετοιμάστηκε να τραβήξει μια ρουφηξιά…όταν είδε τον κύριο Γιώργο να έρχεται. Έβαλε το μπουκάλι στη μασχάλη του και φώναξε:

-Στοπ! Ποιος είσαι εσύ;

     Ο κύριος Γιώργος στάθηκε έκπληκτος βλέποντας με εκεί…παρέα μ’ έναν στρατιώτη.

- Αμπάτε νέου (ο πατέρας μου είναι)  είπα με φωνή που έτρεμε.

- Να ιζί (έλα εδώ ) φώναξε ο στρατιώτης στον κύριο Γιώργο.

     Όταν πλησίασε ο κύριος Γιώργος, ο φαντάρος του ζήτησε να ρίξει μακριά την καραμπίνα του. Εκείνος με κοίταξε με ένα βλέμμα επιτιμητικό και πέταξε πέρα το όπλο. Ο στρατιώτης έφερε και πάλι το μπουκάλι στο στόμα όμως ούτε τώρα  τα κατάφερε να πιεί, καθώς βαριά βήματα ακούστηκαν στο χαλίκι από δεξιά μας.

     Το μπουκάλι έπεσε από τα χέρια του. Έφερε το τουφέκι του στον ώμο και σημάδεψε κατά κει που  ακούγονταν τα βήματα. Δεν άργησε να φανεί ένας άλλος στρατιώτης. Η στολή του ήταν τελείως διαφορετική από του πρώτου. Στάθηκαν σημαδεύοντας ο ένας τον άλλον κάτω από το φως του φεγγαριού.

     Ο κύριος Γιώργος κι εγώ τους κοιτάζαμε ανήμποροι να κάνουμε το παραμικρό. Ήταν φανερό ότι ο ένας τους ανήκε στους πραξικοπηματίες του στρατηγού Μενγκίστου και ό άλλος στις δυνάμεις που ήταν πιστές στον Αυτοκράτορα.

     Η στιγμή ήταν γεμάτη ένταση. Περίμενα πως όπου να ναι τα ντουφέκια τους θα έπαιρναν φωτιά ταυτόχρονα, καθώς από το ύφος τους έβλεπα, πόσο αποφασισμένοι ήταν και οι δύο να υπερασπιστούν τις ιδέες τους.

     Όμως….κάποια στιγμή, είδα στο βλέμμα του πιο κοντινού μου, κάτι να αλλάζει. Τα βλέφαρά του τρεμόπαιξαν. Το χείλη του μισάνοιξαν και αργά – αργά το όπλο του άρχισε να χαμηλώνει. Γύρισα να δω τον απέναντι μας και είδα την ίδια σχεδόν αντίδραση.

-Τεσσόμε ανντέ νεχ; (Τεσσόμε εσύ είσαι;) ρώτησε ο - ας τον πούμε - δικός μου.

- Ζεούντε; Ουοντιμέ ανντέ; (Ζεούντε αδελφέ μου, εσύ;)

      Αφήσανε τα όπλα να πέσουν. Οι δυο αντίπαλοι τρέχοντας σχεδόν, έπεσαν κλαίγοντας ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.

     Ο κύριος Γιώργος, έσκυψε, σήκωσε το μπουκάλι με το ουίσκι, που ευτυχώς δεν είχε χυθεί και το έτεινε προς το μέρος τους. Τα δύο αδέλφια που βρέθηκαν σε διαφορετικά στρατόπεδα, κάθισαν χάμω πήραν το μπουκάλι και κλαίγοντας ήπιαν όσο είχε απομείνει. Κάθε τόσο αγκαλιάζονταν χτυπώντας χαϊδευτικά την πλάτη ο ένας του άλλου επαναλαμβάνοντας την λέξη:

-Ουοντίμε,  ουόντιμέ! (αδελφέ μου, αδελφέ μου)

     Όταν τέλειωσε το ποτό στο μπουκάλι, σηκώθηκαν, στάθηκαν προσοχή ο ένας απέναντι στον άλλον και χαιρέτισαν στρατιωτικά. Ύστερα ο Τεσσόμε έκανε μεταβολή και έφυγε. Ο Ζεούντε στάθηκε μπροστά μας και είπε στον κύριο Γιώργο:

-Αυτός ο γιός σας εύχομαι να μην πιάσει ποτέ ξανά τουφέκι!.

     Με χτύπησε στον ώμο φιλικά και χάθηκε κι αυτός στο σκοτάδι. Η ευχή του εκπληρώθηκε. Δεν έπιασα ποτέ ξανά όπλο στα χέρια μου. Η ευχή που έκανα εγώ από μέσα μου, να ξαναβρεί ο Ζεούντε τον αδελφό του τον Τεσσόμε ζωντανό, έπιασε άραγε;

Δεν θα το μάθαινα ποτέ…

 

 

                                                            



                                             

                                                 ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ... ΠΙΝΕΛΙΕΣ

 

   Το Σάββατο της 29ης Μαρτίου του 1941, ο Βρετανικός στρατός προερχόμενος από το Χάραρ, εισήλθε στην Ντίρε Ντάουα.

   Λέγεται ότι οι Ιταλικές δυνάμεις, προτού εγκαταλείψουν την πόλη τρεις μέρες νωρίτερα -την Τετάρτη 26 Μαρτίου- παγίδεψαν με εκρηκτικές ύλες διάφορες αποθήκες καυσίμων που διέθεταν στην πόλη, για να τις ανατινάξουν. Όμως, όπως αναφέρουν οι πηγές αυτές, ένας Ιταλός στρατιώτης  που είχε εργαστεί για την τοποθέτηση των εκρηκτικών, τα αποσυνέδεσε την τελευταία στιγμή κατά την αποχώρηση του και έτσι ίσως αποφεύχθηκε μια ακόμη πολεμική τραγωδία. Ο ηττημένος Ιταλικός στρατός,  υποχωρώντας, διέφυγε με τραίνο προς την Αντίς Αμπέμπα.

   Τις τρεις μέρες που μεσολάβησαν μέχρι την άφιξη των Εγγλέζων, υπήρξαν κρούσματα ληστειών κυρίως σε εγκαταλειμμένα σπίτια Ιταλών, αλλά και άλλων κατοίκων της πόλης. Βέβαια λειτουργούσε ακόμη, σε κατάσταση διάλυσης όμως, η Polizia Coloniale, (αποικιακή αστυνομία) η οποία αδυνατούσε να ελέγξει την κατάσταση. Οι ευρωπαίοι ζούσαν υπό το κράτος φόβου καθώς οι επιθέσεις των shifta (ληστών) μπορεί να λάμβαναν μαζικότερη και αγριότερη μορφή. Εκτός αυτού, υπήρχε σοβαρή έλλειψη βασικών αγαθών και τροφίμων.

   Ο Ιταλός Δήμαρχος, που είχε παραμείνει στη θέση του για να παραδώσει την πόλη στις βρετανικές δυνάμεις, κατά την διάρκεια αυτού του τριήμερου κενού εξουσίας, πήγε μια – δυο φορές στην βάση των Βρετανών με το αμάξι του που έφερε λευκή σημαία, εκλιπαρώντας τους Άγγλους να βιαστούν να εισέλθουν στην πόλη, γιατί κινδύνευαν οι κάτοικοι.

   Οι Βρετανοί, όμως είχαν στρατοπεδεύσει λίγα χιλιόμετρα έξω από την Ντίρε Ντάουα και αφιέρωναν τον χρόνο τους στον.... καλλωπισμό τους: Κούρεμα, ξύρισμα, γυάλισμα των κουμπιών των στολών τους, σιδέρωμα των παντελονιών τους μέχρι σημείου η τσάκιση να κόβει και χαρτί – που λέει ο λόγος- πλύσιμο των αμαξιών και των άλλων τροχοφόρων, λουστράρισμα στις μπότες τους κ.α. Στόχος τους ήταν η είσοδός στην πόλη να εντυπωσιάσει τους πολίτες με την... Βρετανική στρατιωτική μεγαλοπρέπεια!

   Οι κάτοικοι  όμως  στο μεταξύ από τον φόβο των ληστών είχαν κλειδαμπαρωθεί στα σπίτια τους και δεν έβγαιναν παρά μόνο αν ήταν απόλυτη ανάγκη.

   Υπήρχαν όμως κάτι πλάσματα που τριγύριζαν σαν χαμένα στην σχεδόν έρημη πόλη, με βλέμμα απόγνωσης. Από τη ράχη τους κρέμονταν ξεχαρβαλωμένες οι σέλες των Ιταλών στρατιωτών που σέρνονταν στο χώμα. Κατά διαστήματα μαζεύονταν σε ομάδες λες και συσκέπτονταν για το τι να κάνουν κι ύστερα, το καθένα μοναχό του έφευγε, σέρνοντας πίσω του την κουρελιασμένη σέλα.

   Τα αξιολύπητα αυτά πλάσματα, ήταν τα μουλάρια των Ιταλών στρατιωτών που τα εγκατέλειψαν έτσι άκαρδα, τα αφεντικά τους.

   Την επομένη της άφιξης των Εγγλέζων, τα μουλάρια εξαφανίστηκαν. Δεν τα ξανάδε κανείς ποτέ από τότε. Για λίγο όμως σε μερικά σημεία της πόλης, μπορούσε ακόμη να δει κανείς, τα σημάδια που άφησαν, οι σέλες που σύρθηκαν στην άμμο της Ντίρε Ντάουα. Ήταν ίσως οι τελευταίες πινελιές μιας κατοχής, που άφησαν πίσω τους τα εγκαταλειμμένα εκείνα ζώα.

 

Υ.Γ. Πηγή για την δράση της Polizia Coloniale το άρθρο του Getahun Mesfin Haile (Michigan State University) με τίτλο:  “Ya Ingliz Gize” Τα υπόλοιπα από την συνήθη πηγή μου, την μητέρα μου Άννα Ρήγα.

 

 

 

 


 
                                

 

                                                              ΤΟ ΓΕΛΙΟ

 

Ντίρε Ντάουα Μαίου 1936

 

     Η όμορφη πόλη ξύπνησε ήρεμη. Δεν υπήρχε κανενός είδους ανησυχία. Τα μαγαζιά άνοιξαν κανονικά. Η μέρα ήταν λαμπρή και η θερμοκρασία εκεί γύρω στους 30 βαθμούς.
     Λίγο μετά το μεσημέρι, διαδόθηκε η είδηση ότι ο Ιταλικός στρατός με επικεφαλής τον στρατηγό Rodolfo Graziani βάδιζε από το Χάραρ προς την Ντιρε Ντάουα. Η είδηση αυτή δεν προκάλεσε καμιά αναταραχή στον πληθυσμό, λες και ήταν κάτι το συνηθισμένο. Βέβαια η Αντίς Αμπέμπα αλλά και η Ντιρε Ντάουα δεν είχαν υποστεί κανέναν βομβαρδισμό από τα Ιταλικά αεροσκάφη.
     Στην πόλη, εκείνη τη μέρα υπήρχε μόνο μια μικρή Γαλλική στρατιωτική δύναμη, που είχε έρθει από το Τζιμπουτί για να προστατέψει τα γαλλικά συμφέροντα και ιδίως τις εγκαταστάσεις της σιδηροδρομικής τους εταιρείας. Κατά έναν τρόπο μάλιστα, αυτή η μικρή Γαλλική στρατιωτική παρουσία όχι μόνο προστάτευσε τους Γάλλους πολίτες, αλλά συνέβαλε και στην ομαλή είσοδο των Ιταλικών δυνάμεων στην πόλη. Μόλις δε οι Γάλλοι στρατιωτικοί πήραν την διαβεβαίωση των Ιταλών ότι δεν θα διαταραχθεί η λειτουργία του σιδηροδρόμου, αποχώρησαν και επέστρεψαν στην έδρα τους στο Τζιμπουτί.        

      Κατά το μεσημέρι προς το απόγευμα, οι Ιταλοί κατακτητές πήγαν στο ‘’Ghebi’’ (τα ανάκτορα του Αυτοκράτορα Χάϊλε Σελάσιε, που διέφυγε προς το Τζιμπουτί με τραίνο) για να κατεβάσουν την Αιθιοπική σημαία και να αναρτήσουν την Ιταλική. Κόσμος πολύς-ντόπιοι και Ευρωπαίοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά- μαζεύτηκαν για να παρακολουθήσουν την τελετή, από περιέργεια οι περισσότεροι. Μεταξύ των παρισταμένων  βρισκόταν εκεί και μια μικρούλα, που αργότερα έμελλε να γίνει μητέρα μου.

      Την ώρα λοιπόν που κατέβαινε η Αιθιοπική σημαία, ένας Αιθίοπας (Αβησσυνός όπως τους έλεγαν τότε) άρχισε να σκάει στα γέλια. Ξεκαρδιζότανε. Ήταν τόσο δυνατό το γέλιο του που όλοι γύρισαν να τον κοιτάξουν. Το κοριτσάκι απορημένο ρώτησε μια Γαλλίδα κυρία που ήταν δίπλα της: ‘’Madame, pourquoi cet homme rit il comme ça?’’ (Κυρία γιατί γελάει έτσι εκείνος ο άνθρωπος;) και η κυρία της απάντησε, με ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη: ‘’Ma petite, il rit pour ne pas pleurer !» ‘’Μικρή μου,  γελάει για να μην κλάψει’’. Η μητέρα μου, σήμερα ακόμη, τόσες δεκαετίες μετά, ποτέ δεν ξέχασε κείνο το γέλιο – θρήνο του Αβησσυνού που ήταν ίσως προφητικό…..
                                                  

Υ.Γ Πηγές μου: Wikipedia the free encyclopedia και η μητέρα  μου Άννα – Μαρία Μπρεμόν τότε, Άννα Μαρία Ρήγα σήμερα.

 

                                                                     

                                                                           

 

1-3 of 3