ΟΙ ΣΤΗΛΕΣ ΜΑΣ


Πολιτισμός

posted May 4, 2018, 9:35 AM by Σ Β   [ updated May 7, 2018, 11:20 PM ]

                  Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟ-ΑΙΘΙΟΠΩΝ, ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Στο εφετινό 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ της Χριστίνας Βάζου, με τον τίτλο: ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΜΕ ΑΓΑΠΗ-ΕΛΛΗΝΟΑΙΘΙΟΠΙΚΑ. Αναφέρεται στην ζωή των Ελληνο-Αιθιόπων, από την εποχή που ήρθαν στην Αιθιοπία οι πρόγονοι τους, Έλληνες μετανάστες πρώτης γενιάς, μέχρι και σήμερα.

Η σκηνοθέτρια του έργου, Χριστίνα Βάζου, γράφει στον πρόλογο του έργου: Το 1997 έκανα ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ για την Ελληνική κοινότητα της Αντίς Αμπέμπα και ήρθα σε επαφή με τους Ελληνοαιθίοπες, μια μικρή ομάδα (πάνω από 300 άτομα) που βιώνουν μια ιδιαίτερη κατάσταση. Πιστεύω ότι το γεγονός ότι είμαι Ελληνογερμανίδα και ότι έχω ζήσει ως παιδί στο Κογκό, έπαιξε ρόλο για το ενδιαφέρον που μου κίνησε η ιδιαιτερότητα της ζωής τους. Μετά από 20 χρόνια αποφάσισα να καταγράψω με το φακό μου και να φέρω στο φως σημαντικές πλευρές των βιωμάτων τους. Στόχος μου είναι να αναδείξω τα θέματα που αντιμετωπίζουν κουβαλώντας στις βαλίτσες τους βιώματα από δύο πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους πολιτισμούς.

Τα μέλη του Συλλόγου Ελλήνων Αιθιοπίας βοήθησαν με κάθε τρόπο για την επιτυχία του έργου. Προσέφεραν πλούσιο φωτογραφικό υλικό και σημαντικές πληροφορίες. Η Αθηνά Φραγκούλη είναι η επιστημονική σύμβουλος, ενώ η Αλεξάνδρα Μαμαλίγκα-Προκοπίου και ο Γιάννης Μαργιώλος, είναι εκ των χορηγών του έργου.

Το Ντοκιμαντέρ προβλήθηκε, στο Addis International Film Festival, στην Αιθιοπία και στο London Greek Film Festival, στην Αγγλία.

Στο έργο συμμετέχουν οι παρακάτω:






Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του βιβλίου ΣΟΛΩΝΟΣ 101, από τις εκδόσεις Έναστρον, στο οποίο συμμετέχει με ένα διήγημα και η Ειρήνη Σαββαΐδη, της ζητήσαμε και μας έστειλε το παρακάτω άρθρο:

                                                                       ''ΓΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ''

Είμαστε εδώ ή είμαστε εκεί; Τί είναι αυτό που μας γυρίζει πίσω;
Στα μέρη που ζήσαμε μικροί και μας ακολουθούν σαν σκιές που θέλουν να φωτίζουμε κατά καιρούς στις μνήμες μας. Ηλιοφάνεια. Είναι τα θερμά κλίματα που φτερουγίζουν στην καρδιά μας και σαν παιδιά που ζήσαμε εκεί δίνουμε χώρο στη ζωή μας να συζητάμε για ηλιόλουστες εικόνες.

Τί άλλο από φωτεινές μνήμες μπορεί να έχεις όταν ο αδυσώπητος ήλιος και η υγρή ζέστη σε λούζουν με το πρώτο φως της μέρας. Πώς ένα μέρος αποκτά αξία στην καρδιά μας; Φαντάζομαι από τις αναμνήσεις μας με όσα έχουμε ζήσει εκεί ή όσα θα θέλαμε να έχουμε ζήσει ίσως και απλά κάποιοι μας τα διηγήθηκαν.

Είχα την ευλογία να ζήσω από τη γέννηση μου στο Τζιμπουτί –το ‘αδελφάκι’ της Αιθιοπίας.
Η πρώτη μορφή ανθρώπινης ζωής ανακαλύφθηκε στην Αιθιοπία. «Λούσυ» δεν την ονόμασαν; Και μόνο αυτό μας δημιουργεί την αίσθηση πως η Αιθιοπία είναι η πραγματική μητέρα γη καθώς ήταν όσο έπρεπε φιλόξενη για να ζήσει ο πρώτος άνθρωπος.

Τα πρώτα χρόνια της ζωής μας καθορίζουν, λένε οι ειδικοί, τον χαρακτήρα μας. Άρα λοιπόν όποιος έζησε τουλάχιστον μέχρι τα πέντε πρώτα χρόνια του σε τροπικά κλίματα αποζητάει το φως του ήλιου. Το ίδιο ισχύει και για τη θάλασσα. Λιμάνι το Τζιμπουτί, οι ναυτικοί το ξέρουν. Ο περισσότερος κόσμος όμως μόνο από κάποια ελληνική ταινία ίσως και αυτό με σχόλια περιπαικτικά. «Όχι» έλεγα πάντα στους Έλληνες συμμαθητές μου «δεν ζούσαμε σε καλύβα, ούτε είχαμε κόκκαλα στα μαλλιά μας». Πραγματικά μου έκανε απίστευτα κακή εντύπωση η ιδέα που είχαν για την Αφρική. Πώς να τους εξηγήσω πως είναι μια κανονική πόλη, με δρόμους, σπίτια και ανθισμένους κήπους; Με όμορφα λουλούδια που μπορεί εκείνοι ούτε να φαντάζονταν.
Ευτυχώς η Ελλάδα έχει το φως του ήλιου που συνηθίσαμε και το μπλε της θάλασσας να μας περικλείει και να μας γεμίζει ενέργεια.

Μεγάλωσα στη θάλασσα και στο φως του ήλιου. Θυμάμαι τις βόλτες με το σκάφος στα απέναντι νησάκια και το ψάρεμα των Μπαρακούντα. Τα γυαλιστερά είδη ψαρέματος και τα κόκκινα και πορτοκαλί τεχνητά δολώματα που τα παίρναμε για παιχνίδια έτσι εντυπωσιακά που ήταν. Τα νησάκια ήταν ονειρικά. Λευκή άμμος και δέντρα που έφταναν μέχρι το νερό με τις ρίζες τους να προεξέχουν λόγω της άμπωτης. Είδα με την παλίρροια τα καβούρια να σχεδιάζουν βόλτες στην παραλία.

Θυμάμαι το σχολείο μου, τις ψιλοτάβανες αίθουσες , την τεράστια αυλή και τα παιδιά που έπαιζαν. Τί να κάνω όταν θυμάμαι παρά εικόνες, τον δυνατό ήλιο και τις μυρωδιές του τόπου. Ιώδειο της θάλασσας, πετρέλαιο απ’τα πλοία, λουλούδια, χώμα.

Κλείνω τα μάτια μου και βρίσκομαι εκεί. Είναι βράδυ στο Ambouli, τα αστέρια μόλις που φαίνονται . Είμαστε μέσα στο αυτοκίνητό μας, μεγάλο, ψηλό, τα αμορτισέρ ταλαντεύονται σε κάποια ανωμαλία του δρόμου, φως απ’το φεγγάρι, απ’το αυτοκίνητο και από κάποιο βενζινάδικο. Τα παράθυρα ανοιχτά και ένα ελαφρύ αεράκι μας δροσίζει. Αναγνωρίζω οτι πλησιάζουμε στο σπίτι γιατί αν και είμαι παιδί και δεν ξέρω να γυρίσω σπίτι μόνο μου, βλέπω την φωτεινή επιγραφή της αντιπροσωπείας γαλλικών αυτοκινήτων, σε λίγο θα στρίψουμε αριστερά. Δεξιά μας είναι η θάλασσα, ακούω τα ήρεμα κύματά της. Είναι σκοτεινή, μοιάζει άγνωστη, αλλά η ενέργειά της είναι γνώριμη. Ο φύλακάς μας είναι στη θέση του. Κάθεται στο χαλάκι του οκλαδόν, κάτω από το υπόστεγο της εισόδου, έτσι βολεύεται ο Idris. Χαμογελάει νυσταγμένος και ακούει μουσική στο ραδιοφωνάκι του. Παρκάραμε, πλησιάζουμε στον κήπο μας και ήδη οι γαρδένιες μοσχοβολούν. Το κολιέ από λευκά λουλουδάκια που έφτιαξε το μεσημέρι η μαμά μαζί με τη Marie είναι στο τραπεζάκι. Τα λουλουδάκια κιτρίνισαν αλλά ακόμα κρατάνε το υπέροχο άρωμά τους. Απόψε δεν θα έρθουν φίλοι στο σπίτι. Ετοιμαζόμαστε για ύπνο. Στον πάνω όροφο είναι τα υπνοδωμάτιά μας και πριν κοιμηθώ κοιτάω απ’το παράθυρο το φεγγάρι που φωτίζει τις φυλλωσιές των δέντρων. Που να φανταζόμουν πόσο αλλάζει η ζωή, κάτω απ’το βραδινό πέπλο της νύχτας, μικρό παιδί, πού να ήξερα. Πόσο ήσυχα είναι. Ο μεγάλος μου αδελφός ξάπλωσε ήδη και ο μικρός μου αδελφός, μωράκι ενός χρόνου, είναι στην κούνια του. Το πρωί θα στολίσουμε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μας. Πού πάνε και βρίσκουν έλατο στο Τζιμπουτί οι γονείς μου ούτε και ξέρω, όμως αυτό δεν το γνώριζα τότε. Νόμιζα πως είναι κι αυτό δέντρο της περιοχής. Μαδάνε τα κλαδιά του παρόλο που είναι μέσα σε νερό, όμως θα νιώσουμε Χριστούγεννα και με αυτόν τον τρόπο. Άλλη φορά είχαμε καραβάκι στολισμένο, άλλη πάλι μια χάρτινη πόλη που έφτιαξε η μαμά και θύμιζε την Βηθλέεμ. Την πέτυχε! Παραλληλόγραμμα κτίσματα, και παραθυράκια με χρωματιστές ζελατίνες που έφεγγαν από πίσω τα λαμπάκια και γύρω τους πράσινοι φοίνικες. Μη λησμονούμε το παρελθόν, να χαιρόμαστε το παρόν αλλά να ελπίζουμε και για το μέλλον.

Με κάλεσαν κάποιοι φίλοι να πάω ταξίδι όποτε θελήσω στο Τζιμπουτί. Όμως καλύτερα να μείνω με τις αλλοτινές εικόνες στο μυαλό μου. Να κλείνω τα μάτια μου και να το φαντάζομαι όπως το έχω ζήσει. Άλλωστε δεν θα είναι ίδιο αφού ο πατέρας μου δεν είναι πια εκεί. Θα φυλλάξω όμως ανέγγιχτα μέσα μου την παιδική χαρά της ζωής μου, τις αγκαλιές των γονιών μου και των παππούδων μου, τη φρεσκάδα της δροσιάς τους από την χαρά που μου έδιναν και έτσι θα νιώθω την φωτεινή αγάπη που χρειάζομαι για να γλιτώνω απ’τις αδικίες και με σύμμαχο το φως που κατέκτησα να ελπίζω κάθε μέρα για λαμπερές εποχές.

Δεν θα μπορούσα νομίζω να ζήσω σε κάποια χώρα που δεν την λούζει ο ήλιος, που δεν την βρέχει η θάλασσα. Ή μήπως θα μπορούσα; Η νοσταλγία μάς ακολουθεί όμως δεν είμαστε ξένοι, είμαστε απλώς πολλά κομμάτια ενωμένα. Εγώ δεν θα γυρίσω στο Τζιμπουτί. Μου αρκεί η δυνατή ανάμνησή του, διότι η απουσία των ανθρώπων, που ήταν εκεί μαζί μου, θα κάνει το Τζιμπουτί να χάνει την λάμψη του όσο κι αν ο ήλιος παραμένει φωτεινός. Είναι οι άνθρωποι που μας δένουν με έναν τόπο. Είναι οι ιστορίες τους, τα έργα τους, τα παθήματά τους, τα γέλια τους, τα δάκρυά τους.

Όσο ο ήλιος λάμπει δεν θα φοβόμαστε το σκοτάδι του σύμπαντος και θα νιώθουμε λιγότερο ξένοι, όπου κι αν κατοικούμε στη γη, όταν υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, έστω λιγοστοί που θα μας ανοίγουν μια μικρή αγκαλιά στην καρδιά τους και θα μας κρατάνε το χέρι.

Σίγουρα είμαστε παντού. Εκεί που μπορούμε πάντα να γυρίζουμε την πρώτη σκέψη μας.

                                                                                                                                       Ειρήνη Σαββαΐδη





                                                                                     ΣΥΖΕΥΞΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ                                        

Ένα γεγονός που είχε την πρωτοκαθεδρία στους δημοσιογραφικούς κύκλους το τελευταίο διάστημα ήταν αυτό των Ολυμπιακών αγώνων. Μέσα στο διάστημα αυτό παρακολουθούσα τις αγωνιώδεις προσπάθειες ανθρώπων να υπηρετήσουν κατά το βέλτιστο το αθλητικό ιδεώδες περισσότερο όμως μια προσπάθεια να τονώσουν το εθνικό αίσθημα των συμπατριωτών τους, να τους γεμίσουν υπερηφάνεια. Εγώ, αποκύημα δύο πολιτισμών, ένιωθα υπερήφανη εις διπλούν.


Η καταγωγή μου αποτελεί συγκερασμό δύο ιστορικών τόπων. Από τη μία βρίσκεται η γενέτειρά μου, η Ελλάδα και από την άλλη η πατρίδα της μητέρας μου, η Αιθιοπία, την οποία μάλιστα μόνο μέσα από τα μάτια τρίτων έχω γνωρίσει. Ωστόσο, δεν θα μπορούσα να την θεωρώ λιγότερο πατρίδα μου. Κι αυτό διότι πέτυχα να την αγαπήσω μέσα από το πάθος με το οποίο την περιγράφουν οι συνομιλητές μου, που την έζησαν σε όλες της τις εκφάνσεις. Θα τολμούσα, μάλιστα, να πω ότι και η ίδια σε ένα βαθμό έχω γίνει μάρτυρας της ομορφιάς της καθόσον δεν έλειπαν ποτέ από το σπίτι οι καμβάδες που ξεδίπλωναν στους τοίχους ιστορίες για όμορφες Αιθιοπίδες και τοπία απαράμιλλου κάλλους.


Η αγάπη, λοιπόν, που ανέπτυξα για την δεύτερή μου κουλτούρα οφείλεται κυρίως στο έργο των παππούδων μου. Οι λιγοστές αναμνήσεις της μητέρας μου, ερχόμενη στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία, δεν θα μπορούσαν να αποδειχτούν επαρκείς προς διαμόρφωση της οπτικής μου για την ''μητέρα πατρίδα''. Ωστόσο, το έργο του παππού μου Κωνσταντίνου Μαγδαληνού, ζωγράφου μεγάλου βεληνεκούς και της γιαγιάς μου Αμπεμπέτς, αγιογράφου, έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη συνειδητοποίηση του αιθιοπικού σκηνικού. Από τη μία, ο παππούς μετέφερε στους πίνακές του ανθρώπους και τοπία τόσο αριστοτεχνικά, ώστε ένιωθες να χτυπά ενώπιόν σου ο παλμός της Αιθιοπίας. Από την άλλη, η γιαγιά, αν και αγιογράφος, όταν αποτυπώνει τον αγαπημένο της τόπο πάντοτε προκαλεί στον θεατή συναισθήματα τόσο έντονα, ώστε προς στιγμήν ανατρέχεις στην αιθιοπική καθημερινότητα. Παρ΄όλα αυτά, όταν επιστρέφεις στην πραγματικότητα, αυτό που απομένει είναι δυο υπογραφές, κάπου κάτω από τις ιστορίες που αφηγούνται με το πινέλο, να σφραγίζουν την νοσταλγία μιας ζωής που άφησαν πίσω.


Η ίδια νοσταλγία-πιο πολύ επιθυμία να γνωρίσω τις ρίζες μου-διακατέχει και εμένα. Και αυτή η επιθυμία με κυνηγά από μικρή ηλικία, όταν ακόμη άρχιζα να συνειδητοποιώ την διαφορετικότητά μου από τον περίγυρο. Ένα είδος διαφορετικότητας που ενώ πολλούς φαίνεται να τους επηρεάζει, εμένα μου έδωσε την ώθηση για την βαθύτερη ανακάλυψη του εαυτού μου και τα εφόδια για την κατανόηση της ίδιας της ζωής. Γιατί όταν οι άνθρωποι πασχίζουν όλη τους τη ζωή να καταλάβουν τον κόσμο και τους ανθρώπους του, πώς να μην αισθάνεσαι προνομιούχος έχοντας ''αποκωδικοποιήσει'' δύο, έστω μικρά, μέρη του βάσει μιας κωδικοποίησης που υπάρχει μέσα σου;

                                                                                                                                     Ελένη  Γεωργακοπούλου                  ______________________________________________

Η Ελένη Γεωργακοπούλου, είναι φοιτήτρια της Νομικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.









                                                                                       DIFRET

Στο πλαίσιο της 5ης Εβδομάδας Αφρικανικού Κινηματογράφου, που πραγματοποιήθηκε  στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, από τις 25 Φεβρουαρίου έως τις  2 Μαρτίου 2016, οι Πρεσβείες, τα Επίτιμα Προξενεία των Αφρικανικών χωρών στην Αθήνα και η Ταινιοθήκη της Ελλάδας, συνδιοργάνωσαν, την Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου, λίγες ημέρες πριν την παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, την προβολή της ταινίας Difret, του Αιθίοπα σκηνοθέτη Zeresenay Berhane Mehari, που διαπραγματεύεται το θέμα των γάμων ανήλικων κοριτσιών.

Ο σκηνοθέτης παρουσίασε στο κοινό της Αθήνας, την ταινία Difret (2014),  από την Αιθιοπία, με θέμα την πραγματική ιστορία ενός δεκατετράχρονου κοριτσιού, που κατηγορήθηκε για φόνο, επειδή σκότωσε τον απαγωγέα της. Παραγωγός της ταινίας, που βραβεύτηκε στα φεστιβάλ Sundance και Βερολίνου, είναι η Angelina Jolie.

Στα χωριά της Αιθιοπίας υπήρχε η παράδοση, όταν ένας άντρας ήθελε να συνάψει γάμο με μια γυναίκα, εάν αυτή αρνιόταν, τότε επιτρεπόταν να την απαγάγει, να τη βιάσει και να την κάνει ‘’επίσημα’’ γυναίκα του.

Ένα 14χρόνο κορίτσι, την Hirut, που ζούσε με την οικογένειά της στην ύπαιθρο της Αιθιοπίας, απάγουν 5 άνδρες και ένας από αυτούς την βιάζει. Το νεαρό κορίτσι θα προσπαθήσει να δραπετεύσει και  αυτοαμυνόμενη,  θα σκοτώσει έναν από αυτούς.

Στην Αιθιοπία, την εποχή που διαδραματιζόταν το πραγματικό αυτό περιστατικό, τα λαϊκά δικαστήρια είχαν το επάνω χέρι και η ποινή για την Hirut,  θα ήταν ο θάνατος. Στην ιστορία  εμπλέκεται μια ακτιβίστρια, που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών και θα καταφέρει να οδηγήσει την υπόθεση, στην επίσημη δικαιοσύνη.

Ο Zeresenay Berhane Mehari  βγάζει στο φως ένα υπαρκτό συμβάν  που έγινε το 1996, αλλά με τέτοιο τρόπο, ώστε να συνδυάσει τις αντιθέσεις, τις νοοτροπίες, τη κουλτούρα και ένα τεράστιο χάσμα των αντιλήψεων όσων ζουν στις πόλεις, με αυτούς που ζουν στην επαρχία.

Η ταινία μαγεύει με την αμεσότητα που προσφέρουν οι ερμηνείες των ερασιτεχνών πρωταγωνιστών της, συγκινεί με τον ρεαλισμό της και προβληματίζει, για το τι μπορεί να εξακολουθεί να συμβαίνει, εκεί που δεν υπάρχουν νόμοι ή εκεί όπου υπάρχουν, αλλά δεν εφαρμόζονται.

Ο σκηνοθέτης, που ζει 6 μήνες στην Αιθιοπία και τους υπόλοιπους στην Αμερική, δήλωσε στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Screeneye: ‘’ Έμαθα για την ιστορία αυτή πριν από 8 χρόνια. Χρειάστηκε να ερευνήσω όλες τις πτυχές, πριν προχωρήσω στο εγχείρημα. Η Αιθιοπία είναι μια χώρα με αντιθέσεις και αυτές ήθελα να τις αναδείξω. Οι αντιλήψεις στις μεγάλες πόλεις, είναι διαφορετικές από αυτές στην επαρχία, κανείς βέβαια δεν ξέρει τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες’’.

Μετά από 20 χρόνια  από  το συμβάν που εξιστορεί η συγκεκριμένη ταινία,   οι στατιστικές λένε, ότι 30%-40% των κοριτσιών στην Αιθιοπία, περνάνε ακόμα από αυτήν την δοκιμασία. Ειδικά στα χωριά, ακόμα και σήμερα, η συγκεκριμένη πράξη θεωρείται ότι είναι ‘’παράδοση’’. Τα πράγματα όμως αλλάζουν και, έστω και με πολύ αργό ρυθμό, υπάρχει κάποια βελτίωση.

Μια άλλη παρόμοία περίπτωση, είναι αυτή της Ουοϊνεσέτ Ζεμπένε Νέγκας, που υποστήριξε ότι βιάστηκε το 2001. Τότε, ο δράστης καταδικάστηκε για την πράξη του. Αργότερα όμως, ένα άλλο δικαστήριο της Αιθιοπίας, ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση. Το θύμα, αντιδρώντας στη νέα αυτή απόφαση, προσέφυγε το 2007, στο Αφρικανικό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και των Λαών.  Εκεί, η κυβέρνηση της Αιθιοπίας βρέθηκε σε δύσκολη θέση, διατάχθηκε να καταβάλει αποζημίωση ύψους 150.000 δολαρίων στην γυναίκα, επειδή δεν την προστάτεψε, με αποτέλεσμα, να  απαχθεί, να βιαστεί και να υποχρεωθεί να παντρευτεί σε ηλικία μόλις 13 ετών.

Πρόκειται για μια απόφαση-ορόσημο, που σύμφωνα με τους ακτιβιστές για τα δικαιώματα των παιδιών και των γυναικών, θα βοηθήσει να αποθαρρυνθεί μια "παραδοσιακή" μορφή γάμου των κοριτσιών, σε πολύ μικρή ηλικία, η οποία, εκτός των άλλων, έχει χαρακτηριστεί και παράνομη.

Αυτή η παράδοση υπάρχει και σε άλλες χώρες εκτός από την Αιθιοπία. Οι γάμοι ανήλικων είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Οι γάμοι παιδιών σε μικρή ηλικία παραμένουν διαδεδομένοι στις αναπτυσσόμενες χώρες. Πρόκειται για μια πρακτική βαθιά συνδεδεμένη με την πολιτιστική παράδοση και την φτώχεια των περιοχών αυτών. Η πρακτική του γάμου ανάμεσα σε ενήλικες και παιδιά, όχι μόνο παραβιάζει τους νόμους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά απειλεί τη σταθερότητα και την οικονομική ανάπτυξη των περιοχών.

Οι νόμοι κατά της παράδοσης αυτής, βασίζονται στο επιχείρημα, ότι τόσο τα παιδιά, όσο και οι έφηβοι, δεν είναι αρκετά ώριμοι για να κάνουν τις επιλογές τους, σχετικά με το γάμο τους. Το ότι παντρεύονται σε τόσο νεαρή ηλικία, ενδέχεται να τους προκαλέσει μόνιμες συναισθηματικές, σωματικές και ψυχολογικές βλάβες. Επιπλέον, οι ειδικοί λένε ότι ο γάμος σε παιδική ηλικία παραβιάζει το αναφαίρετο δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση και την εργασία. Παράλληλα, διαιωνίζει τη φτώχεια, αναστέλλει την πρόοδο, την εθνική και παγκόσμια ανάπτυξη στόχων και απειλεί την σταθερότητα.

Η καθυστέρηση της ηλικίας του γάμου και η επένδυση στο μέλλον αυτών των κοριτσιών, μπορεί να έχει πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα, που θα ωφελήσει τις κοινότητες αυτές, στο σύνολό τους.

Η Αιθιοπική κυβέρνηση έχει υποσχεθεί,  ότι μέχρι το 2025, θα έχει τελειώσει με αυτήν την παράλογη παράδοση. Σκοπός της Αιθιοπικής κυβέρνησης είναι, μέχρι τότε και με σταθερούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης, να αλλάξει το βιοτικό επίπεδο του μέσου Αιθίοπα. Έχουν γίνει πολλά βήματα μπροστά την τελευταία δεκαετία, στην Αιθιοπία. Αλλά και πάλι έχει πολύ δρόμο μπροστά της.  Πιστεύω όμως, πως με τον χρόνο τα πράγματα θα αλλάξουν. Είναι δύσκολο το έργο της κυβέρνησης, πιστεύω ότι βρίσκεται σε καλό δρόμο.

Το “Difret” από μόνο του, είναι αποδείξη, ότι τα πράγματα στην Αιθιοπία αλλάζουν προς το καλύτερο. Είναι μόλις, η τέταρτη ταινία που παράγεται στην Αιθιοπία στην επίσημη γλώσσα την Αμχαρική. Η λέξη “Difret” έχει δύο σημασίες. Η μία, είναι το θάρρος και η άλλη, να πέφτεις θύμα βιασμού. Είναι ένα θέμα με πολύ ενδιαφέρον και μια ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί. Οι τέχνες στην Αιθιοπία είναι σε ανάπτυξη. Πολλά μηνύματα μπορούν να περαστούν μέσω αυτών. Ένα τρανταχτό παράδειγμα, είναι η ταινία αυτή. 

 

                                                                                                                                               Αλεξάνδρος Σελάσσιε

________________________________

Ο Αλέξανδρος Σελάσσιε ασχολείται με την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών, σε επιχειρήσεις που θέλουν να επενδύσουν στην Αιθιοπία (http://www.abebe-pc.com/ 





                                                        ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΥΤΟΠΙΑ

 Στη καρδιά μιας από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου, στην Αιθιοπία, ένα μικρό χωριό το Awra Amba, ανατρέπει τις απαρχαιωμένες δοξασίες που διέπουν την κοινωνία. Εδώ και σαράντα χρόνια, τα τετρακόσια μέλη αυτής της μικρής κοινότητας, εγκατέλειψαν το εθιμικό δίκαιο και το σύστημα της πατριαρχίας, κάνοντας την ισότητα των δύο φύλων, πραγματικότητα.


Το Awra Amba, βρίσκεται 500 χιλιόμετρα, βόρεια της Αντίς Αμπέμπας και έχει της δικές του ιδιαιτερότητες. Τα σπίτια του χωριού είναι  φτιαγμένα από λάσπη και στολισμένα με αχυρένιες σκεπές.


Η Tshehay, είναι η δασκάλα του σχολείου και κάθε πρωί καλημερίζει τους τριάντα μαθητές της, που κάθονται στα πέτρινα θρανία της σχολικής αίθουσας. Βλέποντας κανείς, τα χαμογελαστά πρόσωπα των μαθητών της, αντιλαμβάνεται πως κάτι άλλο, συμβαίνει σ' αυτό το μικρό χωριό.

 

Πνευματική και σωματική ελευθερία.

Στην κοινότητα του Awra Amba, καταργήθηκε η εθιμοτυπική διαδικασία του γάμου και  της προίκας, η αξία της οποίας ανέβαινε, ανάλογα με την ηλικία της γυναίκας.


Ο γάμος, εκτελείται πλέον με την υπογραφή ενός δημοσίου εγγράφου και  προβλέπει, ως κατώτερη ηλικία, το 19ο έτος για τα κορίτσια και το 20ο έτος για τα αγόρια, ενώ οι γονείς τους, αποκλείονται από οποιαδήποτε λήψη απόφασης.


Στο χωριό καταργήθηκε και το μεγάλο ‘’εθνικό πρόβλημα’’, το τελετουργικό της κλειτοριδοεκτομής. Πολλές γυναίκες, πέθαναν εξαιτίας των ακρωτηριασμών που υπέστησαν στην παιδική τους ηλικία.

 

Κάνοντας μια γυναικεία δουλειά δεν αλλάζει το φύλο μου. Η άγνοιά μου αλλάζει".

Το παραπάνω απόφθεγμα, είναι του Zumra Nuru, ενός αγράμματου αγρότη, που πολλοί πιστέυουν, ότι αυτός έστησε την ‘’ουτοπία’’ κατά την δίαρκεια της παιδική του ηλικίας, βλέποντας, τις ανισότητες ανάμεσα στη μητέρα και τον πατέρα του.


Στο χωριό Awra Amba, οι επαγγελματικές δραστηριότητες δεν κατανέμονται ανα φύλο, αλλά, ανάλογα με την ικανότητα του καθενός. Σαν σουρεαλιστικά οράματα για τη χώρα, προβάλλουν εδώ και εκεί γυναίκες, που διευθύνουν το αλέτρι οργώνοντας τη γη, ενώ οι άνδρες κάνουν τα παιδιά τους μπάνιο ή ετοιμάζουν την injera. Δεν υπάρχει αρχηγός στο σπίτι ‘’αλλά υπάρχει στη κουζίνα’’ μας λέει γελώντας η Trissew.

 

Ένα μοντέλο που φοβίζει.

Ο Zumra θέλει να χειραφετηθεί από τα θρησκευτικά δεσμά, ορθόδοξα και μουσουλμανικά που διαδραματίζουν βαρύνοντα ρόλο στην περιοχή.


Τάσσεται, υπέρ μιας νέας θρησκευτικότητας, με έναν μοναδικό Θεό, που να ονομάζεται ‘’δημιουργός’’, χωρίς τόπο λατρείας, επειδή γι 'αυτόν, η πίστη είναι ένα θέμα προσωπικό.


‘’Η αλληλεγγύη, είναι μία από τις σημαντικότερες αρχές μας και για αυτό  εργαζόμαστε, δημιουργώντας συνεταιρισμούς σε όλους τους τομείς, από την ύφανση μέχρι και την γεωργία. Γίνεται, ίσος καταμερισμός των κερδών στο τέλος της κάθε  χρονιάς’’, μας εξηγεί ο αγρότης-φιλόσοφος καθισμένος στον ίσκιο του μεγάλου δέντρου που δεσπόζει στην πλατεία του χωριού.


Η κοινότητα δεν αναγνωρίζει καμία αργία και η οργάνωση της εβδομάδας εκτελείται με μεγάλη ακρίβεια. Πέντε ημέρες αφιερώνονται στη συνεταιριστική εργασία, μια στην βοήθεια των ηλικιωμένων, για τους οποίους υπάρχει ένα μικρό γηροκομείο και η έβδομη μέρα, είναι ελεύθερη.


‘’Είχαμε συναντήσει τόσες πολλές δυσκολίες για να μπορέσουμε να ζήσουμε ελεύθερα, γι αυτό τώρα δουλεύουμε όλο το χρόνο, για να μην χάσουμε αυτό που έχουμε.


Οι άνθρωποι στην περιοχή, δεν θέλουν να δουν τις ιδέες μας να εφαρμόζονται στο δικό τους χώρο, ακόμα και αν μας σέβονται, όλο και περισσότερο. Πολλοί θεωρούν ότι δεν αποτελούμε μέρος του αιθιοπικού πολιτισμού. Τα πράγματα αλλάζουν βέβαια στη χώρα, αλλά ο δρόμος είναι ακόμα πολύ μακρύς’’, ολοκληρώνει ο αγρότης-φιλόσοφος.

 

                                                                                                                                     Δάφνη Breytenbach

_________________

 Η Δάφνη Breytenbach, είναι κόρη της σκηνοθέτριας και ηθοποιού Διδώς Λυκούδη, από την Αντίς Αμπέμπα. Κατέχει τρία μεταπτυχιακά διπλώματα (Δημοσιογραφίας, Πολιτικών Επιστήμων και της Γεωπολιτικής Επιστήμης). Σήμερα, εργάζεται στην Γαλλική εφημερίδα LE PARISIEN και ασχολείται με την κρίση στην Ελλάδα, επίσης, συνεργάζεται και με το Γαλλικό κανάλι TV5, σε θέματα που έχουν σχέση με την Αφρική.

Υπηρεσίες για επιχειρήσεις


Το Βήμα των Νέων

posted Aug 11, 2015, 8:21 AM by Σ Β   [ updated May 5, 2018, 8:35 AM ]

Οι 4 απόφοιτες μαθήτριες στο αεροδρόμιο ''Ελευθέριος Βενιζέλος'', με την καθηγήτρια τους Ε. Μπούρα.

Το Προξενείο της Ελλάδος στην Αντίς Αμπέμπα, για πρώτη φορά στην ιστορία του, ΑΡΝΗΘΗΚΕ να χορηγήσει άδεια εισόδου στην χώρα μας σε 4 απόφοιτες μαθήτριες του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας, για να συμμετάσχουν, στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, μεταξύ των ομογενών. Τελικά, μετά, από μεσολάβηση Ελληνίδας φίλη του Συλλόγου μας, στο Υπουργείο Εξωτερικών, εστάλη οδηγία προς την Πρεσβεία της Ελλάδος στην Αντίς Αμπέμπα και δόθηκαν οι θεωρήσεις στις απόφοιτες μαθήτριες, η οποίες και μπόρεσαν να συμμετάσχουν στις εξετάσεις που έγιναν, τις 4 Σεπτεμβρίου του 2017. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε, επειδή οι απόφοιτες είναι Ελληνικής καταγωγής, έχουν όμως Αιθιοπική Υπηκοότητα. Ένα πρόβλημα, που άρχισε να δημιουργείται πριν από 100 χρόνια και ακόμη να λυθεί. Σήμερα, δημοσιεύουμε αποσπάσματα από την επιστολή, που έστειλαν οι απόφοιτες μαθήτριες στον Υφυπουργό των Εξωτερικών,  Τέρενς Κουίκ.


ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

                                                                                                                                                                      Αντίς Αμπέμπα 01/08/2017 

                                   
Με την επιστολή αυτή, Εξοχότατε Κύριε Υπουργέ, διαμαρτυρόμαστε για την αργοπορία και την κωλυσιεργία του Ελληνικού Προξενικού Γραφείου της Αντίς Αμπέμπας, άλλα και την ''οριστική άρνηση του'', για την έκδοση άδειας εισόδου στην Ελλάδα (
visa), σε εμάς, τις ομογενείς απόφοιτες του Ελληνικού Κοινοτικού Σχολείου, προκειμένου να λάβουμε μέρος στις Πανελλαδικές Εξετάσεις Ομογενών.

Το Προξενείο δεν αναγνώρισε την επιστολή της Ελληνικής Κοινότητας της Αντίς Αμπέμπα, η οποία αναφέρει: ''ότι είμαστε απόφοιτες το Ελληνικού Σχολείου, άτομα Ελληνικής Καταγωγής και θεμελιώνουμε δικαίωμα, να λάβουμε μέρος στις εξετάσεις, μεταξύ των ομογενών'', όπως άλλωστε συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια. Το αποτέλεσμα ήταν να μας ανακοινώσει το Προξενείο: ''ότι δεν είμαστε Ομογενείς, με Ελληνική Καταγωγή και ότι δεν έχουμε δικαίωμα να συμμετάσχουμε στις Πανελλαδικές Εξετάσεις Ομογενών''. Η δήλωση αυτή μας στεναχώρησε και μας πίκρανε ιδιαίτερα, καθώς καταστρέφει κάθε όνειρο για το μέλλον μας και μειώνει την υπερηφάνειά μας για την καταγωγή μας.

Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε τον Ελληνα πρέσβη κύριο Νικόλαο Χ. Πατακιά και του τονίσαμε την ανάγκη να πάμε άμεσα στην Ελλαδα, για να προετοιμαστούμε για τις εξετάσεις μας, με την βοήθεια των Ελλήνων καθηγητών μας, που θέλουν να μας βοηθήσουν, για την εισαγωγή μας στα ΑΕΙ. Μας διαβεβαίωσε, ότι είναι θέμα ημερών ή εβδομάδος, προκειμένου να μας δώσει άδεια εισόδου για την Ελλάδα και ότι έγραψε επιστολή τριών σελίδων, στο ΥΠΕΞ, για να μας υποστηρίξει.

Λίγες ώρες μετά την συνάντησή μας, και φεύγοντας ο κύριος Πατακιάς για την Ελλάδα, ενημέρωσε την Ελληνική Κοινότητα ότι δεν μπορούμε να πάρουμε βίζα σαν ομογενείς, παρ'όλα τα σχετικά στοιχεία που του προσκομίσαμε, αλλά χρειάζεται και επίσημο έγγραφο από Αιθιοπική αρχή, απ' οπου να προκύπτει η Ελληνική μας καταγωγή. Πράγμα αδιανόητο που αμφισβητούμε, λόγω της ιδιαιτερότητάς της Αιθιοπικής νομοθεσίας.

Τα στοιχεία που προσκομίσαμε προκύπτουν από τα αρχεία της Ελληνικής Κοινότητας, από τα αρχεία της Ιεράς Μητρόπολης Αξώμης, όπως πιστοποιητικά γέννησης, βάφτισης και θανάτου, μαρτυρίες των μελών του Ελληνικού Αθλητικού Συλλόγου <Ολυμπιακός>, μαρτυρίες των μελών του Συλλόγου < Άγιος Γεώργιος>, τα οποία μαρτυρούν την Ελληνική καταγωγή μας, αλλά και από τα αρχεία του Ελληνικού Κοινοτικού Σχολείου, στο οποίο φοιτήσαμε για 12 χρόνια, ως Έλληνες Ομογενείς. Επίσης προσκομίσαμε έγγραφα των Αιθιοπικών αρχών, που συνηγορούν στην Ελληνική Καταγωγή μας, όπως αποφάσεις δικαστηρίων, όπου φαίνονται τα ονόματα των προγόνων μας, Ελληνικής Καταγωγής, όπως α) Ιωάννης Κιούσης β) Κόρις Καραγεωργιάδης και γ) Παναγιώτης Βαλιανάτος.

Ακόμα, θέλουμε να σας πληροφορήσουμε ότι όλες οι προσπάθειες των παροίκων της Αιθιοπίας, για την κτήση της Ελληνικής ιθαγένειας εκκρεμούν η πέφτουν στο κενό, καθώς το Προξενείο αδιαφορούσε και αδιαφορεί μέχρι και σήμερα. Άλλωστε, για το ζήτημα αυτό, ενημερωθήκατε κατά την επίσκεψη σας, ως ο αρμόδιος Έλληνας Υπουργός Αποδήμου Ελληνισμού, με υπόμνημα που σας παρέδωσε το Δ.Σ της Ελληνικής Κοινότητας. Να επισημάνουμε επίσης ότι η διπλή υπηκοότητα δεν επιτρέπεται από τις Αιθιοπικές αρχές.

Τέτοιες συμπεριφορές οδηγούν στο βέβαιο κλείσιμο των Ελληνικών Κοινοτικών Σχολείων της Αντίς Αμπέμπα και βάζουν τέλος στα όνειρα μας και στα όνειρα των ομογενών πατεράδων μας και μανάδων μας, να σπουδάσουμε στην Ελλάδα.

Οπως άλλωστε ορίζει ο νόμος, για την πολιτογράφηση ομογενών αλλοδαπών που διαμένουν μόνιμα στο εξωτερικό (βάσει του άρθρου 10 του Ν.3284/2004) και ειδικότερα η εγκύκλιος Άρ 34 με Αρ.Πρωτ.Φ 141886/14886 με ημερομηνία Αθήνα 4/6/2014, εξετάζεται, ''το ουσιαστικό μέρος της εθνικής καταγωγής τους, όπως είναι η συμμετοχή σε εκδηλώσεις εθνικού γενικού ενδιαφέροντος, όπως και η επαφή με την Ελλάδα'', την οποία και έχουμε επισκεφτεί, τα τελευταία 10 χρόνια όλες μας, είτε σαν προσκεκλημένες της Βουλής των Ελλήνων, προκειμένου να λάβουμε μέρος στην Βουλή των εφήβων, είτε σαν κατασκηνώτριες, στις κατασκηνώσεις, της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού. Τοτε λάβαμε βίζες σαν ομογενείς.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, θέλουμε να τονίσουμε την συμμετοχή μας σε όλες τις σχολικές και κοινοτικές εκδηλώσεις, όπως Εθνικές εορτές, εκδηλώσεις της Ιερεάς Μητρόπολης Αξώμης, εκδηλώσεις της Ελληνικής Πρεσβείας, όπως 25η Μαρτίου, σε επισκέψεις επισήμων από την Ελλάδα και από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και στα μπαζάρ Διπλωματικών Αποστολών.

Άλλωστε, κατά την επίσκεψη σας, μας συγχαρήκατε που είμαστε Έλληνες και δηλώσατε ότι ''ο ξεχασμένος Ελληνισμός της Αφρικής είναι προτεραιότητα δική σας και του Υπουργού Εξωτερικών κου Νικολάου Κοτζιά''. Με μεγάλη χαρά, είδαμε το κινηματογραφημένο υλικό της Ελληνικής κρατικής τηλεόρασης ΕΡΤ, στο οποίο μας δείχνει να χορεύουμε κατά την επίσημη δεξίωση. Η γνώση μας για τον Ελληνικό πολιτισμό και την Ελληνική Ιστορία, αλλά, το κυριότερο, η περηφάνια μας, που είμαστε Ελληνικής καταγωγής, είναι αδιαμφισβήτητες.

Κύριε Υπουργέ, παρακαλούμε όπως δώσετε άμεσα λύση στο τεράστιο πρόβλημα που έχει προκύψει στην ζωή μας, στο μέλλον μας, στα όνειρά μας να αποκτήσουμε την Ελληνική παιδεία με την εισαγωγή μας στα ΑΕΙ της Ελλάδος, και για το μέλλον των Ελληνικών Κοινοτικών Σχολείων, αφού με τέτοιες συμπεριφορές αποκλείονται και οι εναπομείναντες Έλληνες ομογενείς μαθητές του Ελληνικού Κοινοτικού Σχολείου Αντίς Αμπέμπας.


Μετά τιμής,

Οι ομογενείς απόφοιτες μαθήτριες:

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΕΣΕΤΟΥ (Τέκνο της Γαβριέλας Κιούση του Ιωάννη)

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΣΕΤΟΥ (Τέκνο της Γαβριέλας Κιούση του Ιωάννη)

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΑΔΗ (Τέκνο του Γκετάτσο Καραγεωργιάδη του Αναξαγόρα)

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΣΑΝΤΙΚΟΥ (Τέκνο του Τσαντίκου Βαλιανάτου του Παναγιώτη)

________________________________

Σημ. Η Ελληνική Κοινότητα της Αντίς Αμπέμπας πρότεινε στον Σύλλογο μας να δοθεί η Δωρεά του Νίκου Κιούση στην απόφοιτη μαθήτρια Μαγδαληνή Εσέτου.









                                                Μαθητής Αφρικάνικης καταγωγής, σημαιοφόρος σε μαθητική παρέλαση



Η ΕΛΛΑΔΑ ΟΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ 


Γεννήθηκα στην Ελλάδα, πριν από 26 χρόνια, όλη μου η ζωή είναι εδώ. Καλώς ή κακώς, οι γονείς μου, όταν τελείωσαν τις σπουδές τους, αποφάσισαν να  μείνουν εδώ, να κάνουν οικογένεια, να δουλέψουν, να φτιάξουν το μέλλον τους, με ότι αυτό συνεπάγεται, ανεξαρτήτως των δυσκολιών που θα μπορούσαν αντιμετωπίσουν, λόγω ξενοφοβίας.


Τα κατάφεραν λοιπόν, βρήκαν  δουλείες, γεννηθήκαμε η αδερφή μου και εγώ, πήγαμε σχολείο και εκεί, για πρώτη φορά βίωσα, ένα μικρό ρατσισμό, ένα παιδί με είπε ‘’μαύρη’’, ήμουν τεσσάρων ετών και θυμάμαι μου έκανε εντύπωση, γιατί πρώτη φόρα με αποκαλούσαν έτσι, πρώτη φόρα ένιωσα την διαφορετικότητα, μέχρι τότε πίστευα πως ήμουν απλά, η Μόνικα.


Η αντίδραση μου; γελώ και μόνο που το σκέφτομαι τώρα. Γέμισα ένα κουβά, που έπαιζα με χώμα και του το έφερα ‘’καπέλο’’, ένιωσα θυμό, όσο θυμό μπορεί να νιώσει ένα παιδί τεσσάρων ετών και ταυτόχρονα, άρχισα να γελάω, γιατί προφανώς ήταν αστείο. Με τα πολλά, φωνάζουν τον πατέρα μου, γιατί μέναμε κοντά, του εξηγούν το περιστατικό και με επέπληξε, σαν καλός μπαμπάς που ήταν, γυρνάμε σπίτι και του λέω, μα γιατί μου φώναξες, απλά υπερασπίστηκα τον εαυτό μου και μου απάντησε:  Είμαστε σε μια χώρα, που δεν έχουν συνηθίσει την διαφορετικότητα. Δεν γίνεται, κάθε φορά που θα γίνεται κάτι, να αντιδράς με αυτόν τον τρόπο. Πού θα πάει, κάποια στιγμή θα αλλάξουν τα πράγματα.


Τα πράγματα άλλαξαν, είχε δίκιο, δεν βίωσα τον ρατσισμό τόσο έντονα, όσο τον βίωσαν κάποιοι άλλοι φίλοι μου, δεν μου ήταν δύσκολο να κάνω φίλους λόγω της διαφορετικότητάς μου, αποδέχτηκα το γεγονός ότι συνδύαζα δυο κουλτούρες (ελληνική και αφρικάνικη) και έτσι δεν ένιωθα, ότι πρέπει να συμπεριφέρομαι σαν Ελληνίδα στο σχολείο και σαν Αφρικανή, στο ευρύτερο περιβάλλον μου.


Μπήκα στην εφηβεία, έκανα την επανάσταση μου, όπως όλα τα παιδιά, ένιωσα το πρώτο μου καρδιοχτύπι και εκεί, που πίστευα πως όλα ήταν καλά, επιστροφή στην πραγματικότητα: με σταματάνε οι αστυνομικοί για έλεγχο, δεν μου είχε ξανασυμβεί αυτό, τους λέω, έχω γεννηθεί εδώ, μου ζητούν ταυτότητα, τους λέω δεν έχω, εντάξει μου λένε και με άφησαν να φύγω. Γυρνάω σπίτι νευριασμένη και ρωτάω τους γονείς μου, πού είναι η ταυτότητά μου, κάνουμε μια πολύ ωραία συζήτηση και μου εξηγούν πώς και γιατί δεν έχω ταυτότητα.


Έλα που εμένα δεν μου άρεσε αυτό που άκουγα, ολοένα θύμωνα και απλά, δεν το χώραγε ο νους μου, πως στην χώρα όπου γεννήθηκα και θεωρούσα σπίτι μου, δεν με αναγνώριζαν και με έκαναν να νιώθω ξένη. Περνάνε τα χρόνια, έχω πλέον συμβιβαστεί με το θέμα της ταυτότητας και της ελληνικής υπηκοότητας, μου είναι αδιάφορο.


Ξεκινάω σχολή σ’ ένα ιδιωτικό ΙΕΚ, με κατεύθυνση γενικής δημοσιογραφίας, γιατί μου άρεσε πάντα, δεν ξέρω γιατί, βασικά ανέκαθεν είχα μια περιέργεια για τον κόσμο γύρω μου, οπότε πίστευα ότι μου ταίριαζε. Εκείνη την εποχή, ο πατέρας μου αποκτά την ελληνική υπηκοότητα (2009) και αυτομάτως, η μικρότερη αδερφή μου, γιατί ήταν ανήλικη. Εγώ πάλι, επειδή ήμουν ενήλικη, δεν γινόταν, τελικά ως εκ θαύματος την απέκτησα.


Τελειώνω την σχολή μου, κάνω πρακτική εξάσκηση, σε διάφορα ‘’ηλεκτρονικά sites’’  και για ακόμη μια φορά, ‘’τρώω πόρτα’’. Όπως μου έδωσαν να καταλάβω, ‘’έγχρωμη και δημοσιογράφος’’ δεν πάνε μαζί. Η αλήθεια είναι, πως από κάποια στιγμή και μετά, σταμάτησα να το κυνηγώ, απογοητεύτηκα. Συνειδητοποίησα, πως στην Ελλάδα, δεν θα είμαι πότε απλά, η Μόνικα, πάντα θα με κρίνουν σύμφωνα, με την καταγωγή και το πόσο σκούρο, είναι το δέρμα μου. Αναρωτιέμαι τώρα, η Ελλάδα όπου γεννήθηκα και την οποία θεωρώ σπίτι μου και δεν θέλω να αποχωριστώ, θα με αποδεχτεί ποτέ, ως ‘’δικό της παιδί’’;


                                                                                                                                                               Μόνικα Κόντε    

____________________________________________

Η Μόνικα Κόντε, είναι απόφοιτος της Σχολής Δημοσιογραφίας του ΙΕΚ ΔΟΜΗ. Κατάγεται από το Κονγκό και εχει Ελληνική συνείδηση.



   








                   

                                                                   ΣΥΖΕΥΞΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ   

Ένα γεγονός που είχε την πρωτοκαθεδρία στους δημοσιογραφικούς κύκλους το τελευταίο διάστημα ήταν αυτό των Ολυμπιακών αγώνων. Μέσα στο διάστημα αυτό παρακολουθούσα τις αγωνιώδεις προσπάθειες ανθρώπων να υπηρετήσουν κατά το βέλτιστο το αθλητικό ιδεώδες περισσότερο όμως μια προσπάθεια να τονώσουν το εθνικό αίσθημα των συμπατριωτών τους, να τους γεμίσουν υπερηφάνεια. Εγώ, αποκύημα δύο πολιτισμών, ένιωθα υπερήφανη εις διπλούν.


Η καταγωγή μου αποτελεί συγκερασμό δύο ιστορικών τόπων. Από τη μία βρίσκεται η γενέτειρά μου, η Ελλάδα και από την άλλη η πατρίδα της μητέρας μου, η Αιθιοπία, την οποία μάλιστα μόνο μέσα από τα μάτια τρίτων έχω γνωρίσει. Ωστόσο, δεν θα μπορούσα να την θεωρώ λιγότερο πατρίδα μου. Κι αυτό διότι πέτυχα να την αγαπήσω μέσα από το πάθος με το οποίο την περιγράφουν οι συνομιλητές μου, που την έζησαν σε όλες της τις εκφάνσεις. Θα τολμούσα, μάλιστα, να πω ότι και η ίδια σε ένα βαθμό έχω γίνει μάρτυρας της ομορφιάς της καθόσον δεν έλειπαν ποτέ από το σπίτι οι καμβάδες που ξεδίπλωναν στους τοίχους ιστορίες για όμορφες Αιθιοπίδες και τοπία απαράμιλλου κάλλους.


Η αγάπη, λοιπόν, που ανέπτυξα για την δεύτερή μου κουλτούρα οφείλεται κυρίως στο έργο των παππούδων μου. Οι λιγοστές αναμνήσεις της μητέρας μου, ερχόμενη στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία, δεν θα μπορούσαν να αποδειχτούν επαρκείς προς διαμόρφωση της οπτικής μου για την ''μητέρα πατρίδα''. Ωστόσο, το έργο του παππού μου Κωνσταντίνου Μαγδαληνού, ζωγράφου μεγάλου βεληνεκούς και της γιαγιάς μου Αμπεμπέτς, αγιογράφου, έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη συνειδητοποίηση του αιθιοπικού σκηνικού. Από τη μία, ο παππούς μετέφερε στους πίνακές του ανθρώπους και τοπία τόσο αριστοτεχνικά, ώστε ένιωθες να χτυπά ενώπιόν σου ο παλμός της Αιθιοπίας. Από την άλλη, η γιαγιά, αν και αγιογράφος, όταν αποτυπώνει τον αγαπημένο της τόπο πάντοτε προκαλεί στον θεατή συναισθήματα τόσο έντονα, ώστε προς στιγμήν ανατρέχεις στην αιθιοπική καθημερινότητα. Παρ΄όλα αυτά, όταν επιστρέφεις στην πραγματικότητα, αυτό που απομένει είναι δυο υπογραφές, κάπου κάτω από τις ιστορίες που αφηγούνται με το πινέλο, να σφραγίζουν την νοσταλγία μιας ζωής που άφησαν πίσω.


Η ίδια νοσταλγία-πιο πολύ επιθυμία να γνωρίσω τις ρίζες μου-διακατέχει και εμένα. Και αυτή η επιθυμία με κυνηγά από μικρή ηλικία, όταν ακόμη άρχιζα να συνειδητοποιώ την διαφορετικότητά μου από τον περίγυρο. Ένα είδος διαφορετικότητας που ενώ πολλούς φαίνεται να τους επηρεάζει, εμένα μου έδωσε την ώθηση για την βαθύτερη ανακάλυψη του εαυτού μου και τα εφόδια για την κατανόηση της ίδιας της ζωής. Γιατί όταν οι άνθρωποι πασχίζουν όλη τους τη ζωή να καταλάβουν τον κόσμο και τους ανθρώπους του, πώς να μην αισθάνεσαι προνομιούχος έχοντας ''αποκωδικοποιήσει'' δύο, έστω μικρά, μέρη του βάσει μιας κωδικοποίησης που υπάρχει μέσα σου;

                                                                                                                                     Ελένη  Γεωργακοπούλου                  ______________________________________________

Η Ελένη Γεωργακοπούλου, είναι φοιτήτρια της Νομικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.








Η Σάρα Τερέφε, στην Βουλή των Εφήβων.



          ΕΝΑΣ  ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ  ΚΟΣΜΟΣ 


Αυτό που κυρίως με απασχολεί είναι το μέλλον μου και το μέλλον της χώρας μου. Έχω όμως δύο πατρίδες, την Αιθιοπία και την Ελλάδα. Έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου την Ελλάδα. Αυτό που μου δίνει ελπίδα είναι ότι τελειώνοντας το Ελληνικό Σχολείο, θα πάω επιτέλους στην Ελλάδα, για να σπουδάσω, για να μπω στο Πανεπιστήμιο ή στα ΤΕΙ. Γι’ αυτό αγωνίζομαι τόσα χρόνια. Αυτό μου δίνει χαρά, η ελπίδα μου ότι θα πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Θέλω να σπουδάσω Νοσηλευτική και να βοηθήσω τους ανθρώπους γύρω μου.


Υπάρχει τόση δυστυχία στον κόσμο γύρω μας, τόσος πόνος, τόση θλίψη, τόσα δάκρυα, τόση πείνα και τόση φτώχεια. Έχω δει ανθρώπους να πεθαίνουν στην κυριολεξία στους δρόμους, εικόνες πραγματικής φρίκης, εικόνες που σοκάρουν. Πρέπει να τις ζήσει κανείς από κοντά, για να τις πιστέψει και για τις καταλάβει σε βάθος.


Με θυμώνει η αδιαφορία του κόσμου για αυτούς που δεν έχουν να επιβιώσουν. Τους πετάνε ψίχουλα και αυτοί δεν αντέχουν, λιώνουν καθημερινά και αργοπεθαίνουν. Με θυμώνει η τεράστια απόσταση μεταξύ αυτών που έχουν μεγάλη οικονομική άνεση και αυτών που δεν έχουν ούτε να φάνε. Η μόνη γι’ αυτούς ελπίδα είναι ο Θεός. Υπάρχει πολύ ανθρώπινος πόνος. Όλοι οι χριστιανοί Αιθίοπες πάνε στις εκκλησίες και προσεύχονται γοερά, γονατιστοί και ελπίζουν, ότι θα ξημερώσει και γι’ αυτούς μία καλύτερη μέρα, ένα καλύτερο αύριο. 


Αυτό που θεωρώ σημαντικό είναι επιτέλους να ξαναβρούν η Αιθιοπία και η Ελλάδα την παλιά τους αίγλη. Να επιστρέψει το χαμόγελο στα χείλη των ανθρώπων. Να ξανάρθουν καλύτερες μέρες. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει πρώτα να το πιστέψουμε και να αγωνιστούμε γι’ αυτό. Εμείς οι απλοί άνθρωποι θα κάνουμε την διαφορά. Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε τον κόσμο. Θέλουμε έναν κόσμο πιο δίκαιο. Όλοι να έχουμε επομένως πραγματικά τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ευκαιρίες. Να μην υπάρχουν διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων. Είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. Να μην υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, να μην ενδιαφέρει κανέναν η εθνικότητα των άλλων, το χρώμα, η φυλή, η γλώσσα, η θρησκεία, η ιδεολογία και τα πολιτικά πιστεύω.


Μόνο η ακεραιότητα του χαρακτήρα ενός ανθρώπου είναι αυτό που θα πρέπει να μετράει και η καρδιά του. Στη ζωή με έμαθαν να είμαι αγωνίστρια και να έχω καρδιά για όλον τον κόσμο. Να απλώνω το χέρι μου πλατιά σε όλους. Θέλω να φτάσω σε όσους πραγματικά με χρειάζονται. Ίσως μία μέρα χρειαστεί να δώσω και εγώ τον αγώνα μου για τις ιδέες μου. Είμαι αποφασισμένη να φτάσω μέχρι το τέλος, σ’ αυτό που θα διεκδικήσω. Μόνο έτσι θ’ αλλάξει ο κόσμος.


Οι πολίτες θα πρέπει να συμμετέχουν στα κοινά και να εκφράζουν ελεύθερα τη γνώμη τους. Μόνο έτσι θα μπορούμε να λέμε ότι έχουμε πραγματική δημοκρατία. Η μόρφωση και η πνευματική καλλιέργεια του ανθρώπου τον πάνε ψηλά και του δίνουν τα εφόδια για να μπορεί να συμμετέχει στα κοινά και να αγωνίζεται για την αξιοπρέπειά του και την ελευθερία του, για το δικαίωμά του στην εργασία, στην παιδεία και στην υγεία. Όχι άλλος κοινωνικός αποκλεισμός, όχι άλλη φτώχεια και όχι άλλη ανεργία.


Θα πρέπει να υπάρχει κοινωνικό κράτος (κράτος πρόνοιας), που να εξασφαλίζει τα κοινωνικά δικαιώματα όλων των πολιτών (υγεία, παιδεία, εργασία και ασφάλιση) και να οδηγεί σε μία πολιτική παροχών προς τα οικονομικά ασθενέστερα στρώματα. Η εξάλειψη επομένως της φτώχειας και των ανισοτήτων θέτει ένα σοβαρό ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Ας αγωνιστούμε λοιπόν όλοι μαζί για έναν δικαιότερο κόσμο.


                                                                                                                                                                                       Σάρα Τερέφε

____________________________________________

Η Σάρα Τερέφε, ήταν εκπρόσωπος του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας, στην  Κ' Σύνοδο της Βουλής των Εφήβων (2014-15).


 





 Ελληνες μετανάστες στην πόλη της Ντίρε Ντάουα


Ο ΑΠΟΔΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΘΙΟΠΙΑΣ

 

Την άνοιξη του 2015 μέσα από το μάθημα “Εθνική Ταυτότητα και Ελληνισμός της Διασποράς” με υπεύθυνο καθηγητή μου τον κύριο Γεράσιμο Καραμπελιά, μου δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσω τον απόδημο ελληνισμό της Αιθιοπίας. Επέλεξα την συγκεκριμένη χώρα καθώς γνώριζα από πριν πως η εγκατάσταση των Ελλήνων στην χώρα αυτή ξεκίνησε τον 19ο αιώνα -ευνοημένη λόγω της ύπαρξης της ορθόδοξης θρησκείας- και αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα για την ανάπτυξη της χώρας.


Μέσα από την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και κατά την συγγραφή της εργασίας πλήθος αναπάντεχων πληροφοριών προέκυψαν. Αρχικά, αξιοσημείωτη είναι η πορεία των πρώτων Ελλήνων που έφτασαν στην χώρα καθώς η ολιγότητά τους, δεν τους εμπόδισε να αναπτύξουν αξιόλογη δραστηριότητα και να πρωτοπορήσουν στην εισαγωγή τεχνικών καινοτομιών, ώστε να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην οικονομική ζωή της χώρας και να επισύρουν τον θαυμασμό και την εκτίμηση των Αιθιόπων ηγεμόνων. Παραδείγματος χάρη είχαν αναλάβει την εξαγωγή του εξαιρετικής ποιότητας καφέ που παράγει η περιοχή του Χαράρ. Οι Έλληνες, με την εργατικότητά τους, εξελίχθηκαν σε μεγάλους επιχειρηματίες, εμπόρους και βιομηχάνους της Αιθιοπίας. Ίδρυσαν πριονιστήρια για να καλύψουν τις ανάγκες της ανοικοδόμησης, αλευρόμυλους, εργοστάσια ελαιουργίας, σαπωνοποιίας, οινοπνευματωδών ποτών, κλωστοϋφαντουργίας και μακαρονοποιίας.


Παράλληλα αρκετοί Έλληνες ασχολήθηκαν με το εμπόριο, διορίστηκαν σε έμπιστες θέσεις συμβούλων, διευθυντών και γραμματέων στα ανάκτορα και τον κρατικό μηχανισμό, ενώ άλλοι εργάστηκαν στη χάραξη δρόμων, την κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών και το χτίσιμο των πρώτων οικοδομών ευρωπαϊκού τύπου. Ίδρυσαν τα πρώτα ξενοδοχεία, καφενεία, παντοπωλεία, και λειτούργησαν τον πρώτο κινηματογράφο στην αιθιοπική πρωτεύουσα.


Σε σύντομο διάστημα μετά την εγκατάσταση τους στη χώρα, δημιουργήθηκαν ευνοϊκές συνθήκες για την εξέλιξη του ελληνικού στοιχείου στη χώρα. Οι Έλληνες έμποροι και επιχειρηματίες απέκτησαν μεγάλη οικονομική επιφάνεια και κύρος αλλά δεν διακρίθηκαν μόνο στις επιχειρήσεις, αντίθετα έδειξαν ενδιαφέρον και κλίση προς την επιστήμη και τις τέχνες, χωρίς φυσικά να λείψουν και οι Έλληνες που εργάστηκαν ως υπάλληλοι ή εργάτες.


Θαυμασμό προκαλούν μερικά ονόματα όπως ο Ιάκωβος Ζερβός, προσωπικός γιατρός του Αυτοκράτορα, ο Ορφανίδης που έκανε το σχέδιο του καθεδρικού ναού του Αγίου Γεωργίου, ο οδοντίατρος Κ.Καρακατσάνης, ο  εκδότης της πρώτης εφημερίδας που κυκλοφόρησε στην Αιθιοπία Α.Καββαδίας, ο Κ.Μοσχόπουλος που είχε διοριστεί επικεφαλής της ασφάλειας του κράτους, ο Α.Βούλτσης που ήταν διευθυντής του τμήματος τηλεφώνων στο υπουργείο Ταχυδρομείων της Αιθιοπίας, ο Β.Διαμαντούρος που διετελέσε υφυπουργός στο υπουργείο Γεωργίας και Εμπορίου, ο Β. Λεντάκης που έχτισε τα νέα ανάκτορα  της Αιθιοπίας και ο Α. Πετράτος που έκανε το σχέδιο ανάπτυξης της χώρας. Παράλληλα, στον καλλιτεχνικό τομέα διακρίθηκαν ο ζωγράφος Προκοπίου, ο γλύπτης Γεωργακάς και ο δημιουργός τοιχογραφιών Γερμενής.


Όλοι αυτοί και πολλοί ακόμα συνέβαλαν στην δημιουργία της ελληνικής παλέτας στην χώρα υποδοχής της Αιθιοπίας. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί πως η εκκλησία αποτέλεσε τον βασικό αιμοδότη για την εγκατάσταση των Ελλήνων στην Αιθιοπία και την διατήρηση της ολότητας τους παρά το περιβάλλον της ξενιτειάς. Επιπρόσθετα, σημαντικό κομμάτι του ψηφιδωτού της ελληνοαιθιοπικής κοινωνίας ήταν η παρουσία επίσημης ελληνικής εικπαίδευσης στην χώρα (Το 1915, πριν από τη σύσταση της ελληνικής κοινότητας, η Ελευθερία Κοσμά, τo γένος Δασκαλάκη, από το Ρέθυμνο, ιδρύει το πρώτο ελληνικό Σχολείο της Αντίς Αμπέμπα για τα λίγα παιδιά που προέρχονταν κυρίως από μικτές οικογένειες, ενώ η ιστορία του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας αρχίζει με την ίδρυση του Κοινοτικού  Σχολείου, το 1917 (αναγνωρίσθηκε από το υπουργείο Παιδείας της Ελλάδος, το 1947).


Παρά το ότι πλέον έχουν παραμείνει, σήμερα, λίγοι Έλληνες στην Αιθιοπία, και οι περισσότεροι από αυτούς είναι δεύτερης και τρίτης γενιάς και έχουν αναμιχτεί με το αιθιοπικό γένος, λόγω μικτών γάμων, ωστόσο προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανό το στοιχείο της ελληνικής φλόγας μέσα τους, αλλά και στην κοινότητά τους. Έχοντας στη μνήμη τους την πατρίδα έχουν δημιουργήσει κοινά σύμβολα με αυτήν, προσπαθώντας να μεταφέρουν εκεί το σχολείο, με σκοπό τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσα και την εκμάθηση στους απογόνους της ελληνικής κουλτούρας και παράδοσης, αλλά και τις τελετές της εκκλησίας αφού είναι τα σύμβολα που μπορούν να τους φέρουν κοντά με την πατρίδα παρόλο που βρίσκονται μακριά της. Έτσι θα μπορούσαμε να αναφέρουμε μια ολόκληρη περιοχή στην Aντίς Aμπέμπα η οποία ονομάζεται «Mπάμπης», και έχει πάρει το όνομά της από έναν άλλο πολύ αγαπητό Έλληνα στους Aιθίοπες, τον Mπάμπη Tσιμά. Διατηρεί το μεγαλύτερο και πιο γνωστό πολυκατάστημα τροφίμων στην Aιθιοπία. Έξω από το πολυκατάστημα του Έλληνα επιχειρηματία κυματίζει περήφανα η ελληνική σημαία, ενώ μέσα στο κατάστημά του τα ράφια του είναι γεμάτα ελληνικά προϊόντα. «Eίναι ασύμφορο να εισάγω προϊόντα από την Eλλάδα, όμως και τα φέρνω και έμαθα τους Aιθίοπες να τα αγοράζουν. Tώρα πια ζητούν το ελληνικό λάδι, το ελληνικό γιαούρτι, τις σοκολάτες μας», τονίζει υπερήφανος ο ίδιος. Στο κέντρο της Aντίς Aμπέμπα άλλη μια ελληνική σημαία κυματίζει περήφανα, στολίζοντας το κατάλευκο κτίριο του Παλαιού Ελληνικού Σχολείου, με σημαντική ιστορία, χάρη στην προσπάθεια μιας ομάδας Eλλήνων εκπαιδευτικών.


Ολοκληρώνοντας θα μπορούσε να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα πως όσο μακριά κι αν έχουν βρεθεί οι Έλληνες από την πατρίδα, το ελληνικό στοιχείο θα είναι πάντα μέσα τους, θα πλαισιώνει τα σπίτια τους, θα φυτρώνει στις καρδιές τους, θα αντιλαλεί στο μυαλό τους. Γι’ αυτό και στην Αιθιοπία κατάφεραν πολλές φορές και διακρίθηκαν, ανέπτυξαν τα ελληνικά σχολεία, μετέφεραν τις συνήθειες της ελληνικής θρησκείας στη νέα τους εγκατάσταση, μπόλιασαν τη νέα πατρίδα με τη χαρά και το μεράκι της ελληνικής παράδοσης. Ωστόσο, όσο κι αν προοδεύσει κανείς σε μια άλλη χώρα, η ξενιτειά είναι ένα αγκάθι σκεπασμένο με ροδοπέταλα.


Τελειώνοντας, κατόπιν άρθρων που διάβασα, της εφημερίδας των Ελλήνων της Αιθιοπίας, των βιβλίων, των μελετών, αλλά και της προσωπικής μου διαδικτυακής επαφής με τους εγκάρδιους Έλληνες της Αιθιοπίας, μου ήρθαν ασυναίσθητα στο νου τα λόγια του μεγάλου ποιητή μας Γεώργιου Δροσίνη από το ποίημα του “το χώμα ελληνικό” που αναφέρεται στους ξενιτεμένους Έλληνες: “η δική σου χάρη θα με δυναμώνει, κι όπου κι αν γυρίσω κι όπου κι αν σταθώ, συ θε να μου δίνεις μια λαχτάρα μόνη: πότε στην Ελλάδα πίσω θε να’ρθώ!”.

 

                                                                                                                                              Δανάη-Βαρβάρα Καλαμπαλή

 

________________________________

Η Δανάη-Βαρβάρα Καλαμπαλή, είναι τελειόφοιτη του τμήματος Κοινωνιολογίας, του  Παντείου Πανεπιστημίου. Πρόσφατα εκπόνησε εργασία, με ομότιτλο του άρθρου.

 

 




Η Φορτούνα-Μαρίνα Γλύπτη, στην Βουλή των Εφήβων.

 

                                                          Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΑΙΘΙΟΠΙΑ

  

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Βουλής, αξιότιμοι κύριοι Βουλευτές, αγαπητοί συνάδελφοι Έφηβοι Βουλευτές. Θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δώσατε να ταξιδέψω ξανά στην χώρα του πατέρα μου και στη δεύτερη πατρίδα μου και για την τόσο ζεστή φιλοξενία.


Αν και ζω χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, η Ελλάδα βρίσκεται μέσα στην καρδιά και στα όνειρα μου και η σχέση μου μαζί της είναι ζωντανή, χάρη στο Σχολείο της Ελληνικής Κοινότητας στην Αντις Αμπεμπα, στο οποίο φοιτώ μαζί με άλλα εκατόν είκοσι παιδιά Ελληνικής καταγωγής και όλοι μαζί διαμένουμε στο Οικοτροφείο της Ελληνικής Κοινότητας.


Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ελληνική Κοινότητα και το Υπουργείο Παιδείας που στέλνει εκπαιδευτικούς, που με το έργο τους, μπορούμε να μαθαίνουμε την γλώσσα και διατηρούμε ζωντανό, τον Ελληνικό πολιτισμό.


Ευχαριστώ και το Υπουργείο  Εξωτερικών, που με τις υποτροφίες που δίνει, μπορούμε εμείς τα Ελληνόπουλα της Αιθιοπίας να σπουδάζουμε στην Ελλάδα και να κάνουμε τα όνειρα μας πραγματικότητα.


Στη συνέχεια θα ήθελα να αναφερθώ στις συνθήκες ζωής των γυναικών στην Αιθιοπία. Στην Ευρώπη, η γυναίκα είναι ανεξάρτητη, μορφωμένη, αποφασίζει η ίδια για τον για τον εαυτό της και απολαμβάνει η ίδια τα αγαθά των κόπων της.


Στην Αφρική και την Αιθιοπία τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η γυναίκα είναι φορτωμένη με πολλούς ρόλους και ταυτόχρονα έχει να αντιμετωπίσει ρατσιστικές αντιλήψεις που την θεωρούν κατώτερη από τον άνδρα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην αναγνωρίζεται η κοινωνική της προσφορά.


Συγκεκριμένα,  στον χώρο της εκπαίδευσης, πολλά κορίτσια πηγαίνουν στο σχολείο και έχουν καλή επίδοση και συνεχίζουν τις σπουδές τους στο Γυμνάσιο. Έτσι, σήμερα τα   ποσοστό τους ανέβηκε στο 45% σε σχέση με παλαιοτέρα. Στα χωριά βέβαια πολλά κορίτσια μένουν σπίτι για να προσφέρουν βοήθεια στις δουλειές, ενώ στο σχολείο, όπου πληρώνουν δίδακτρα, επιλέγονται από την οικογένεια μόνο τα αγόρια. Λιγότερα κορίτσια πηγαίνουν στο Πανεπιστήμιο, από όπου αποφοιτούν ως γιατροί, δικηγόροι, αρχιτέκτονες και νοσοκόμες.


Στο τομέα της εργασίας, πάλι μόνο το 6% των γυναικών κατέχουν ανώτερες  θέσεις στη διοίκηση ή θέσεις με καλό μισθό. Οι περισσότερες απασχολούνται ως υπάλληλοι, οικιακοί βοηθοί, αλλά και σε πολύ βαριές εργασίες, όπως η οικοδομή. Πολλές είναι αυτές που δεν μπορούν να βρουν εργασία στην χώρα και πηγαίνουν ως οικιακοί βοηθοί σε αραβικές χώρες, όπου πολλές φορές γνωρίζουν την αναξιοπρέπεια και την εκμετάλλευση.


Στο χώρο της υγείας, στις πόλεις υπάρχουν νοσοκομεία και κλινικές, όπου μπορούν να απευθύνονται για όποιο θέμα τους απασχολεί. Όμως, στην επαρχία τα πράγματα είναι δύσκολα, αφού δεν υπάρχουν γιατροί σε όλα τα χωριά και πολλές φορές διανύουν μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια προκειμένου να βρουν γιατρό.        Σε αυτόν τον τομέα, η προσφορά των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων είναι πολύ σημαντική.


Ενδεικτικά στοιχεία είναι ότι μόνο 35% των ανδρών και το 40% των γυναικών φτάνουν τα 65 χρόνια, ενώ ο μέσος Όρος ζωής είναι τα σαράντα οκτώ χρόνια. Ακόμα, στα χίλια παιδιά που γεννιούνται, τα εκατόν εξήντα έξι πεθαίνουν πριν τα πέντε τους μόλις χρόνια. Το 2.5% του πληθυσμού είναι φορείς του Αids και πολλές κοπέλες πεθαίνουν κατά τη διάρκεια της κλειτοριδεκτομής, που εφαρμόζεται ακόμα σε ορισμένα χωριά.

       

Τέλος, η οικογένεια είναι ένας θεσμός που στην Αιθιοπία είναι πολύ σημαντικός. Την ευθύνη για την ευημερία της, την έχει η μητέρα. Οι οικιακές δουλειές χωρίς τον μηχανικό εξοπλισμό είναι ιδιαίτερα κοπιαστικές, η γέννηση πολλών παιδιών, η έλλειψη πρωτοβουλίας σε σχέση με την αμάθεια, κρατούν τις μητέρες σε δεύτερη μοίρα, κάτω από την σκιά του πατέρα, που παίρνει τις αποφάσεις. Αν συνυπολογίσουμε και την βοήθεια της μητέρας στις αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες, καταλαβαίνουμε ότι η ζωή της είναι ιδιαίτερα επώδυνη, χωρίς αυτό να καταλήγει σε κάποια αναγνώριση. Και βέβαια, στα χωριά όλες αυτές οι δουλειές μπορεί να εκτελούνται από μητέρα δεκατριών και δεκατεσσάρων μόλις χρονών.

Η γυναίκα στην Αιθιοπία προσφέρει στην κοινωνία, στην οικογένεια, στην οικονομία, αλλά δεν απολαμβάνει αυτήν την προσφορά και συχνά δεν μπορεί να αποφασίσει για τον ίδιο της εαυτό της.


Όνειρο μου είναι με τις σπουδές μου, να συμβάλω στη βελτίωση των συνθηκών ζωής της γυναίκας στην Αιθιοπία.              

 

                                                                                                                                    Φορτούνα-Μαρίνα Γλύπτη

 _____________________

Η Φορτούνα-Μαρίνα Γλύπτη, ήταν εκπρόσωπος του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας, στην  IΕ' Σύνοδο της Βουλής των Εφήβων (2010). Σήμερα, σπουδάζει στο Τμήμα Οδοντικής Τεχνολογίας, του ΤΕΙ Αθηνών.





                                                            



                                                                                 
                                                    
                                                                 Η ΛΑΜΨΗ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΤΗΣ

Τον Μάιο του 2010 αποφάσισα να επισκεφτώ το ‘'Ουολίσο'’, ένα μικρό χωριό κοντά στην πρωτεύουσα της Αιθιοπίας. Λίγο πριν φτάσω στον προορισμό μου θυμάμαι πως έκανα μια μικρή στάση με σκοπό να επεξεργαστώ μια καλύβα, που χρησίμευε ως σπίτι σε μια αρκετά μεγάλη οικογένεια.Τους πλησίασα διστακτικά στην αρχή, φοβούμενη για την αντίδραση τους. Ωστόσο, οι άνθρωποι που στέκονταν μπροστά μου δε φαίνονταν να είχαν απειλητικές διαθέσεις. Έτσι, περπάτησα προς την κατεύθυνση τους χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ήταν όλοι ντυμένοι με κουρέλια και έδειχναν κουρασμένοι. Ο άντρας ήταν μέτριος στο ανάστημα, με μεγάλα σαρκώδη χείλη. Η γυναίκα του είχε μια παράξενη ομορφιά, παρά την ηλικία της. Είχαν πολλά παιδιά και δε θυμάμαι πλέον τον αριθμό. Το βλέμμα μου όμως στάθηκε μόνο σε ένα από αυτά. Ήταν ίσαμε πέντε χρόνων, υπολόγιζα. Τα μαλλιά του, σγουρά και καστανοκόκκινα, τονίζονταν περισσότερο κάτω από το φως του δυνατού ήλιου. Είχε το χρώμα του έβενου. Το κορίτσι καθόταν ήσυχο στο χώμα δίπλα από την τροφή των ζώων. Τα μάτια της ήταν μεγάλα και εκφραστικά, με μια πνοή μελαγχολίας μέσα τους. Με κοίταζε σάμπως να τη βασάνιζε κάποια δυστυχία μεγάλου ανθρώπου. Μα η έκφραση αυτή δεν κράτησε για πολύ. Σηκώθηκε με γρήγορα βήματα και φώναξε τα υπόλοιπα αδέρφια της. Την παρατηρούσα από μακριά να γελάει. Μόλις έπαψε πια να μετακινείται είδα πάνω στις βλεφαρίδες της, να έχουν κολλήσει μύγες.

Τούτο το θέαμα πολλοί θα το χαρακτήριζαν αποκρουστικό. Με αυτήν την εικόνα ο νους τους θα ταξίδευε στα φτωχά παιδία της μαύρης ηπείρου. Εντούτοις, το μικρό κορίτσι εξακολούθησε να παίζει αμέριμνα και τότε την είδα να χαμογελάει. Το πρόσωπο της φωτίστηκε από ένα πλατύ χαμόγελο, που άφησε μια σειρά από λευκά δόντια να φανεί. Δεν είχε χρήματα, ανέσεις και παιχνίδια όπως τα περισσότερα παιδιά του δυτικού κόσμου. Ίσως να μην είχε ούτε φαγητό κάθε μέρα. Τα μάτια της όμως, βρώμικα και γεμάτα τσίμπλες, είχαν μια λάμψη που δεν είχε ανάγκη από κανέναν πλούτο. Η λάμψη τους ήταν αρκετή για να φωτίσει ολόκληρο τον κόσμο!


                                                                  ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΒΡΑΧΙΟΛΙ

Κατά την διάρκεια της  επίσκεψης μου στο χωριό ‘'Ουολίσο'’, το απόγευμα πήγα στην εκκλησία του χωριού. Οι άνθρωποι σε τούτη τη γη είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. Εκεί έκαναν κιόλας μάθημα τα περισσότερα παιδιά. Τα ακούω να ψέλνουν ποικίλες ψαλμωδίες και κουνούν με ρυθμό τα χέρια τους δεξιά-αριστερά. Η εκκλησία είναι βρώμικη και οι εγκαταστάσεις υποτυπώδεις.

Ένα τοσοδούλικο κοριτσάκι με πλησιάζει σιγά-σιγά. Έχει ώρα που κοιτάζει το βραχιόλι μου. Δεν είναι δα τίποτε σπουδαίο. Είναι φτιαγμένο από πολύχρωμες κλωστές και από τη μιαν άκρη κρέμεται ένα ψεύτικο διαμάντι. Λύνω γρήγορα το κόσμημα από τον καρπό μου. Ανοίγω την παλάμη του παιδιού και το βάζω μέσα. Το κορίτσι θαυμάζει το καινούργιο του απόκτημα, σαν να της χάρισαν χρυσό. Οι δέκα μαθητές δεν έχουν ούτε τετράδια, ούτε βιβλία, ούτε αίθουσα. Είναι καθισμένοι κάτω από το δέντρο στο κέντρο του προαύλιου και ακούνε προσεκτικά το δάσκαλο. Ο ήλιος σε λίγο βάφτηκε κόκκινος και ένα αεράκι δροσίζει την ατμόσφαιρα. Το μάθημα δεν άργησε να τελειώσει.

Στο δρόμο της επιστροφής είδα ένα παράξενο όχημα. Είναι τρίκυκλο και πίσω του έχει δεμένη μια καρότσα που χωράει ίσως και τρία άτομα. Κάποιος περιμένει έξω από αυτό, μήπως θελήσει κανείς να μετακινηθεί. Αφού συνεννοήθηκα μαζί του με τα χίλια ζόρια, επιβιβάστηκα δίχως να το σκεφτώ ιδιαίτερα. Ο δρόμος είναι ανώμαλος και τραχύς. Θα έδειχνα σίγουρα αστεία έτσι όπως κουνιέμαι πάνω και κάτω στριμωγμένη. Στρέφω τότε τα μάτια προς τον ουρανό. Τα πρώτα αστέρια κάνουν την εμφάνισή τους. Δεν έχει γύρω πολλά φώτα κι έτσι μπορώ να τα διακρίνω με μεγάλη ευκολία. Μοιάζουν με χριστουγεννιάτικα στολίδια πάνω σε μαύρο βελούδινο μανδύα. Βλέπω για πρώτη φορά τη μεγάλη άρκτο και τη μικρή άρκτο και η ψυχή μου αγαλλιάζει μπροστά στην ομορφιά της πλάσης.

Ξαφνικά ακούω φασαρία να έρχεται από πίσω, ενώ το κάρο συνεχίζει να κυλάει. Όταν γύρισα το κεφάλι να δω, αντίκρισα τα παιδιά από την εκκλησία. Τρέχουν όλα στο χωματόδρομο με τις βυσσινί στολές τους να λερώνονται. Γελάνε και μιλάνε σε διαλέκτους που δεν καταλαβαίνω. Το κορίτσι με το βραχιόλι έχει ένα τεράστιο χαμόγελο καρφιτσωμένο στο πρόσωπο. Είναι ευτυχισμένο.

                                                                                                                                                  Αθηνά
__________________________
Η Αθηνά ήταν μαθήτρια του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπας. Σήμερα σπουδάζει στην Νομική Σχολή, του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης.

 

Χθές, Σήμερα, Αύριο Και….

posted Oct 29, 2014, 12:00 PM by Σ Β   [ updated Apr 1, 2017, 10:24 AM ]

  Του Χριστόφορου (Άκη) Παπαχαραλάμπους





                                                        Η ΚΑΠΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ


ΜΑΤΟΥ – ΔΥΤΙΚΗ ΑΙΘΙΟΠΙΑ – 1956

 

     Ο Αύγουστος, ο τελευταίος μήνας των σχολικών διακοπών μας, πλησίαζε στο τέλος του. Σε λίγες μέρες, ένα από κείνα τα θρυλικά αεροσκάφη Dakota DC9, θα μετέφερε τον αδελφό μου, τις δυο μου ξαδέλφες κι εμένα, στην Αντίς Αμπέμπα.

      Εκεί, στο μικρό λασποχώρι του Μάτου όμως,  επικρατούσε μεγάλη αναστάτωση, καθώς αναμενόταν η άφιξη του ηγέτη της χώρας, του Μεγαλειοτάτου Αυτοκράτορα Χάιλε Σελάσσιε Α’, που ο πλήρης τίτλος του ήταν:


«Αυτοκράτωρ Χάιλε Σελάσσιε ο Πρώτος, Εκλεκτός του Θεού, Κατακτών Λέων της φυλής του Ιούδα, Βασιλεύς των Βασιλέων της Αιθιοπίας.»


     Ο πατέρας μου μάλιστα είχε ειδοποιηθεί πως ο Μεγαλειότατος, κατά την περιοδεία του στην περιοχή, θα επισκεπτόταν στη 1 μ.μ και την μονάδα επεξεργασίας καρπών καφέ, της οποίας ήταν διευθυντής. Γινόταν χαμός, μέσα κι έξω από το εργοστάσιο.

     Θυμάμαι πως η μητέρα μου, μαζί με άλλες κυρίες, είχαν προμηθευτεί, ούτε κι εγώ ξέρω πόσα, μπουκάλια aranciata (πορτοκαλάδα) και λεμονάδες και τα είχαν βάλει μέσα σε βρεγμένα τσουβάλια του καφέ. Εγώ και ο αδελφός μου, κατά διαστήματα, έπρεπε να ρίχνουμε νερό πάνω στα τσουβάλια, για να κρατιούνται τα αναψυκτικά  κρύα ή τουλάχιστον δροσερά.

     Η αγωνία κορυφωνόταν, καθώς ο Χάιλε Σελάσσιε – ο Αυτοκράτορας δηλαδή – ενώ είχε περάσει η μία το μεσημέρι, δεν είχε φανεί ακόμη. Οι κουβάδες με νερό, πάντως πηγαινο-έρχονταν.

     Γύρω στις 4 μ.μ, αν θυμάμαι καλά, κάποιο τηλεφώνημα μας ενημέρωσε πως ο Janhoy (ο Μεγαλειότατος) θα ήταν εκεί, σε δεκαπέντε λεπτά.

     Η μητέρα μου, με άγχος, μας ζήτησε τότε να βγάλουμε τα μουσκεμένα τσουβάλια πάνω από τα αναψυκτικά. Έστειλε κάτι εργάτριες να φέρουν τα μπουκάλια σε ένα τραπέζι, που είχαν στήσει, ανάμεσα στις μεγάλες οδοντωτές τροχαλίες του εργαστηρίου. Το ντύσανε με ένα υπέροχο αιθιοπικό παραδοσιακό κεντητό τραπεζομάντηλο. Δίσκοι ασημένιοι, υποδέχτηκαν τα κρυστάλλινα ποτήρια, με τις δροσερές ακόμη πορτοκαλο – λεμονάδες.

     Σούσουρο έξω. Αυτοκίνητα. Φωνές. Διαταγές. Ο πατέρας μου έτρεξε έξω. Εμάς τα παιδιά, δεν θυμάμαι ποιος και γιατί, μας διέταξαν να μείνουμε μέσα. Οι πόρτες και τα παράθυρα ήταν ανοιχτά και ένα αεράκι φυσούσε ανακατεύοντας την μυρουδιά του ψημένου κόκκου καφέ, με κείνη των σβησμένων βιαστικά τσιγάρων.

     Είδα την μητέρα μου να κρατάει έναν ασημένιο δίσκο, με ποτήρια πορτοκαλάδας και λεμονάδας, και να στέκεται σχεδόν προσοχή. Ταυτόχρονα, βλέπω τον Αυτοκράτορα να εισέρχεται με μεγαλοπρέπεια στον χώρο. Φορούσε  ένα μπλε κλασσικό σταυρωτό κουστούμι, με γραβάτα και μια μαύρη κάπα, που κάλυπτε τον σβέρκο, τους ώμους και κατέβαινε ως πίσω χαμηλά, στις γάμπες. Ήταν μικροκαμωμένος, αλλά είχε κάτι το μεγαλοπρεπές. Δίπλα του πήγαινε, καμαρωτό – καμαρωτό, το μικρό λευκόγκριζο σκυλάκι.  Δεν ξέρω τι ράτσα ήταν. Τσιουάουα ίσως; Μου έκαναν εντύπωση, τα ματάκια του. Φαινότανε πανέξυπνο.

     Μόλις προχώρησε λίγα μέτρα στον διάδρομο  χαμογελώντας και έχοντας δίπλα του τον πατέρα μου, η μητέρα μου έκανε να πάει με τον δίσκο, με τα αναψυκτικά προς εκείνον. Ένας στρατιωτικός όμως, που στεκόταν δίπλα της, άπλωσε το χέρι του και την εμπόδισε. Ο Χάιλε Σελάσσιε, που είδε την κίνηση του φρουρού, του έκανε σήμα να την αφήσει να πλησιάσει, λέγοντας της χαμογελαστά:


     «Ayzosh» (μη φοβάσαι)


     Εκείνη, φανερά ταραγμένη, έκανε τα πρώτα βήματα, την ίδια στιγμή που ο Αυτοκράτορας προχωρούσε προς εκείνη, ακούγοντας τον πατέρα μου, που του εξηγούσε την διαδικασία επεξεργασίας του καφέ.

     Ένα κάπως πιο δυνατό αεράκι φύσηξε και τότε ….  η κάπα του Βασιλέα των Βασιλέων κινήθηκε με χάρη και η άκρη της πήγε κι έμπλεξε στα γρανάζια μιας τροχαλίας που γύριζε. Ο Ηγεμόνας στάθηκε, μη μπορώντας  να προχωρήσει, καθώς τον τραβούσε η μαγκωμένη κάπα προς τα πίσω. Όλοι είχαν παγώσει, εκτός από το σκυλάκι, που βλέποντας την κάπα του αφεντικού του να φέρεται παράξενα,  του γεννήθηκε ο φόβος πως το αφεντικό του ‘’κινδυνεύει’’ να βρεθεί ανάμεσα στα γρανάζια, που γυρνούσαν εκεί δίπλα.  Και  δεν είχε άδικο!

     Με εντυπωσιακή ορμή, άρχισε να κατευθύνεται,  τρέχοντας, προς το σημείο που είχε παγιδευτεί η άκρη της κάπας του Αυτοκράτορα, εκεί, στα δόντια της τροχαλίας. Την στιγμή που ήταν έτοιμο να πηδήξει πάνω στην περιστρεφόμενη τροχαλία, βλέπω την μάνα μου να αφήνει τον δίσκο με τα ποτήρια να πέσει χάμω, να πατάει πάνω στα θρύψαλα και, ορμώντας, να αρπάζει το σκυλάκι και να το τυλίγει στην αγκαλιά της – παρά τα στριγκά γαυγίσματα και τις διαμαρτυρίες του. Την ίδια στιγμή, κάποιος διέκοψε την λειτουργία των μηχανών.

     Όλα ίσως αυτά δεν διήρκεσαν πάνω από ένα λεπτό, εμένα όμως ακόμη και τώρα, μου φαίνονται αιώνες. Ο Αυτοκράτορας, ήρεμος, ξεκούμπωσε την κάπα του και την άφησε να πέσει στο έδαφος. Οι επιτελείς του προσπάθησαν να την απελευθερώσουν από το μηχάνημα «Κόψτε την» διέταξε εκείνος ψύχραιμα. Ένα ψαλίδι βρέθηκε στη στιγμή και κάποιος έκοψε το μαγκωμένο ύφασμα από την υπόλοιπη κάπα, την οποία με ευλάβεια δίπλωσαν και έστειλαν έξω στην ακολουθία του Μεγαλειοτάτου, που περίμενε.

      Εκείνος προχώρησε, πήγε στην μητέρα μου, που ακόμη κρατούσε το σκυλάκι που τσίριζε, το πήρε, άπλωσε το χέρι του, χαμογέλασε και της χάρισε ένα πατρικό χαδάκι, στο μάγουλο. Προχώρησε προς το τραπέζι, με τα αναψυκτικά, πήρε μόνος του, ένα μπουκάλι και ήπιε μια πορτοκαλάδα μονορούφι.

      «Turu betam turu» (Ωραίο, πολύ ωραίο) είπε και χάρισε το χαμόγελο του σε όλους τους ταραγμένους γύρω του.  Πήγε στον πατέρα μου, που είχε χλωμιάσει, και του είπε: «Δεν θα μας πεις πώς φτάνουν στα τσουβάλια οι κόκκοι του καφέ τελικά;» Εκείνος συνήλθε αμέσως. Έκανε νόημα να ξεκινήσουν οι μηχανές και συνέχισε την ξενάγηση.

      Ένα κομμάτι μαύρο ύφασμα, όμως, τσουλούσε μαζί με τους κόκκους του καφέ, προς τα τσουβάλια, όπου θα συσκευάζονταν. Εκείνο το σκισμένο κομμάτι όμως, της Αυτοκρατορικής κάπας, σήμερα  θα ήθελα πολύ να υπήρχε κάπου φυλαγμένο, σαν σουβενίρ της ζωής μας, εκεί στην χώρα που μας γέννησε. Κανείς όμως τότε, δεν σκέφτηκε να το φυλάξει!


 


                                              




Ο Mengistu Newai με τον αδελφό του Girmame


 Ο … ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ


Αντίς Αμπέμπα: Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 1960

 

Μπουπππ! - Νταπππ!

 

     Τινάχτηκα πάνω ξαφνιασμένος με τα νερά να τρέχουν από το πρόσωπό μου στο πάτωμα του μπάνιου και κοίταξα πίσω μου. Εκεί στην πάνω γωνία του τοίχου που έβλεπε στο δρόμο, έχασκε μια τρύπα στο ντουβάρι. Ασβέστης, κομμάτια λάσπης και ξύλου έπεφταν μέσα στη μπανιέρα.Γύρισα άφωνος το κεφάλι και είδα ακριβώς απέναντι μια άλλη τρύπα στον τοίχο που χώριζε το μπάνιο απ’ το υπνοδωμάτιο των γονιών μου. Κάτι μεταλλικό φαινόταν να έχει καρφωθεί εκεί. Μια σφαίρα!

     Σήμερα πενήντα πέντε χρόνια μετά, ειλικρινά δεν θυμάμαι ποια ακριβώς ώρα άρχισαν να ακούγονται  οι πυροβολισμοί. Κανονιές δονούσαν την ατμόσφαιρα της πρωτεύουσας και πολεμικά αεροσκάφη έσχιζαν σφυρίζοντας τον αέρα. Τρομοκρατημένοι όλοι στο σπίτι, δεν ξέραμε τι συνέβαινε και είχαμε πέσει στο πάτωμα για να μην αρπάξουμε καμιά αδέσποτη. Ο πατέρας μου ήταν στην Τζίμα για τις δουλειές του. 

     Μα τι στο καλό γινόταν; Από το ραδιόφωνο ακούγαμε κάτι διακηρύξεις για ‘’επανάσταση υπέρ του καταπιεσμένου λαού της Αιθιοπίας,  από το τυραννικό καθεστώς του Αυτοκράτορα Χάϊλε Σελάσσιε’’ όπως τόνιζαν. Ο Αυτοκράτορας βρισκόταν στην Βραζιλία για επίσημη επίσκεψη.

     Από το ραδιόφωνο μάθαμε πως η Αυτοκρατορική Φρουρά (Κebur Zebegna) με επικεφαλής τον Στρατηγό Mengistu Neway και τον αδελφό του, ήταν το στρατιωτικό σώμα που οργάνωσε ένα “Coup dEtat”. Αργότερα έμαθα πως αυτό σήμαινε πραξικόπημα. Στο διάγγελμα που απηύθυναν στο λαό οι πραξικοπηματίες ανέφεραν συνεχώς πως «αν ο Αυτοκράτορας τολμήσει να επιστρέψει, θα καταρρίψουν το αεροσκάφος του, δίχως δισταγμό».

     Κάποια στιγμή ακούσαμε ένα αμάξι να σταματάει. Δυνατά χτυπήματα στην εξώπορτα. Ο Αμπέμπε ο μάγειράς μας, κοίταξε την μητέρα μου. Εκείνη αφού έριξε μια ματιά στο αδελφό μου και μένα, που ξαπλωμένοι στο πάτωμα μπρούμυτα, διαβάζαμε .…από ένα τεύχος ‘’Κλασσικά εικονογραφημένα’’ - αν είναι δυνατόν – του έκαμε νόημα ν’ ανοίξει.

     Σαν σίφουνας μπήκε μέσα ο κύριος Γιώργος Πυθαράς τραβώντας απ το χέρι τον γιό του τον Λάκη και ακολουθούσε η γυναίκα του η Φλώρα.

   -Άννα!  Φώναξε ο κύριος Γιώργος. Μάζεψε γρήγορα τα πιο απαραίτητα και πάμε να φύγουμε!

   -Μα που θα πάμε Γιώργο; ρώτησε η μητέρα μου.

   -Στο σπίτι μας στο Γκούλελε. Εκεί είναι πιο ήρεμα τα πράγματα.

Το Γκούλελε ήταν ένα προάστιο λίγο έξω από την Αντίς Αμπέμπα.

     Χωρίς δισταγμό η μητέρα μου μάζεψε – ούτε κι εγώ ξέρω τι – και αφήνοντας τον Αμπέμπε άρχοντα του σπιτιού, μπήκαμε στο αμάξι του κυρίου Πυθαρά. Για πότε φτάσαμε στο σπίτι τους ούτε καν που  θυμάμαι. Ήταν ένα μεγάλο σπίτι με τεράστια αυλή. Απέναντι, πέρα από τον ασφαλτόδρομο, απλωνόταν έναν δασάκι. Πολύ όμορφη θέα. Καθίσαμε στο σαλόνι. Ήταν ήσυχα. Δεν ακούγονταν τουφεκιές.

     Εμείς τα παιδιά τρώγαμε σάντουιτς με τυρί και μορταδέλα και οι μεγάλοι πίνανε καφέ. Καθόμασταν όλοι γύρω από ένα στρογγυλό τραπεζάκι. Ξαφνικά ένα φοβερό ουρλιαχτό που έκανε τα τζάμια και τους τοίχους να τρίζουν ακούστηκε πάνω από τα κεφάλια μας.

  -Κάτω! Όλοι κάτω! Βομβαρδιστικόοο!  Φώναξε ο κύριος Γιώργος.

      Μόλις πέρασε ο κίνδυνος και το πολεμικό αεροσκάφος απομακρύνθηκε όλοι σηκωθήκαν κάπως αλαφιασμένοι αλλά σώοι και …στεγνοί, εκτός από μένα …και αυτό γιατί άτσαλος όπως ήμουν τότε αντί απλώς να πέσω χάμω, προσπάθησα να χωθώ κάτω από το τραπεζάκι όπου βρίσκονταν  τα φλιτζάνια του καφέ, τα ποτήρια και η κανάτα με το νερό. Τα έκανα όλα μούσκεμα και θρύψαλα! Βέβαια κανείς δεν μου έκανε παρατήρηση απλώς η μάνα μου, μου έριξε μια ματιά από κείνες τις … ‘’θα τα πούμε αργότερα’’!  

      Βέβαια ο αδελφός μου και ο Λάκης Πυθαράς έσκασαν στα γέλια!

   Άρχισε να βραδιάζει. Από μακριά ακούγονταν τώρα σποραδικά πυρά που φαίνονταν να έρχονται από  το δασάκι απέναντι από το σπίτι. Όταν πήρε να σκοτεινιάζει ο κύριος Γιώργος μου έκανε νόημα  - με τρόπο  - να τον ακολουθήσω. Βγήκε από το σαλόνι και πήγε προς το υπνοδωμάτιό του. Τον ακολούθησα.

-Έλα μέσα», μου είπε.

   Μπήκα. Άνοιξε την μεγάλη ξύλινη ντουλάπα και παραμερίζοντας κρεμασμένα ρούχα έβγαλε ένα δίκαννο. Άπλωσε το χέρι του στο πάνω ράφι και κατέβασε ένα κουτί. Το άνοιξε. Ήταν γεμάτο σφαίρες. Ήξερα από δαύτες από την Ντίρε Ντάουα όπου ο παππούς Πιέρο μας πήγαινε για κυνήγι τις Κυριακές. Ο κύριος Γιώργος άφησε  το όπλο και το κουτί πάνω στο κρεβάτι και άνοιξε την άλλη πόρτα της ντουλάπας. Εκεί παρά το ύψος του χώθηκε σχεδόν ολόκληρος μέσα. Σε λίγο βγήκε κρατώντας μια καραμπίνα και μου είπε με πολύ σοβαρό ύφος.

-Άκου Άκη, εσύ θα πάρεις το δίκαννο  κι εγώ την καραμπίνα. Μόλις σκοτεινιάσει θα βγούμε έξω με τα όπλα και θα κάνουμε περιπολίες γύρω από το σπίτι. Εντάξει;

Μου έδωσε το δίκαννο.

-Ξέρεις να το οπλίζεις; ρώτησε

-Μάλιστα, είπα χωρίς τον παραμικρό δισταγμό.

-Λοιπόν πάμε τώρα να σου δείξω πώς θα συνεργαστούμε.

   Πήγαμε στο σαλόνι. Εγώ – απ’ ότι θυμάμαι – ένιωθα τόση περηφάνια, που κρατούσα το όπλο ακουμπισμένο στον ώμο, λες και πήγαινα σε παρέλαση. Η μητέρα μου, η κυρία Φλώρα, ο αδελφός μου ο Μίκης και ο Λάκης με κοίταζαν άφωνοι. Και ο κύριος Γιώργος τους είπε:

-Λοιπόν! ο Άκης κι εγώ θα βγούμε με τα όπλα έξω και θα κάνουμε περιπολίες γύρω από το σπίτι.

   Η μητέρα μου κάτι πήγε να πει αλλά ο κύριος Γιώργος  μ’ ένα νεύμα την καθησύχασε. Εγώ είχα μάτια μόνο για τον αδελφό μου και τον Λάκη, που τους κοίταζα ειρωνικά κι έλεγα από μέσα μου:

-Γελάγατε προηγουμένως που έριξα τα νερά και τους καφέδες ε; Κάτσετε τώρα με τις …γυναίκες!

Όταν βγήκαμε έξω έκανε ψύχρα. Αλλά δεν με ενδιέφερε.

-Λοιπόν!  Θα οπλίσουμε τα τουφέκια μας και θα αρχίσουμε να πηγαίνουμε γύρω – γύρω από το σπίτι αντίστροφα. Εγώ θα ξεκινήσω από την δεξιά πλευρά κι εσύ απο την αριστερή πλευρά. Θα συναντιόμαστε δυο φορές σε κάθε κύκλο και θα αναφέρουμε ο ένας στον άλλον αν είδαμε τίποτα ύποπτο, μα οτιδήποτε, μου είπε ο κύριος Γιώργος.

  Και ξαφνικά, ένας πανύψηλός στρατιώτης βρέθηκε να στέκεται μπροστά μου, με προτεταμένο το όπλο του. Τα μάτια του λάμπανε στο σεληνόφως. Ανάσαινε γρήγορα,  σαν να είχε τρέξει και με πλησίαζε αργά – αργά. Σε λίγο, η μούρη του κάλυπτε ολόκληρο το οπτικό μου πεδίο και η κάνη του όπλου του, πίεζε την κοιλιά μου. Η ανάσα του μύριζε άσχημα. Η δική μου είχε …κοπεί. 

    Άπλωσε το ένα του χέρι και μου άρπαξε το δίκαννο. Το πέταξε στο έδαφος. Δεν αντέδρασα. Είχα παγώσει στην κυριολεξία.

-Ουίσκι! Ουίσκι άλε ιζί; (Υπάρχει ουίσκι εδώ;) ρώτησε άγρια

Δεν απάντησα. Είχε στεγνώσει το στόμα μου.

Έσπρωξε με δύναμη την κάνη στην κοιλιά μου κοιτάζοντας με απειλητικά.

-Ουίσκι άμτα αχούν. Τόλο – Τόλο! (Φέρε ουίσκι τώρα. Γρήγορα.) Κραύγασε.

    Έκανα μεταβολή, τρέχοντας ανέβηκα τα σκαλοπάτια της βεράντας και μπήκα στο σαλόνι. Ήξερα πού είχαν τα μπουκάλια με τα ποτά. Aρπάζω ένα μπουκάλι Τζώνυ Ουώκερ και ξαναβγαίνω έξω, χωρίς να κάνω τον κόπο να απαντήσω στις φωνές της μάνας μου και της κυρία Φλώρας, που με ρωτούσαν τι έγινε.

 

     ‘Έφτασα εκεί που στεκόταν ο φαντάρος. Άρπαξε το μπουκάλι απ τα χέρια μου, έβγαλε το καπάκι και ετοιμάστηκε να τραβήξει μια ρουφηξιά…όταν είδε τον κύριο Γιώργο να έρχεται. Έβαλε το μπουκάλι στη μασχάλη του και φώναξε:

-Στοπ! Ποιος είσαι εσύ;

     Ο κύριος Γιώργος στάθηκε έκπληκτος βλέποντας με εκεί…παρέα μ’ έναν στρατιώτη.

- Αμπάτε νέου (ο πατέρας μου είναι)  είπα με φωνή που έτρεμε.

- Να ιζί (έλα εδώ ) φώναξε ο στρατιώτης στον κύριο Γιώργο.

     Όταν πλησίασε ο κύριος Γιώργος, ο φαντάρος του ζήτησε να ρίξει μακριά την καραμπίνα του. Εκείνος με κοίταξε με ένα βλέμμα επιτιμητικό και πέταξε πέρα το όπλο. Ο στρατιώτης έφερε και πάλι το μπουκάλι στο στόμα όμως ούτε τώρα  τα κατάφερε να πιεί, καθώς βαριά βήματα ακούστηκαν στο χαλίκι από δεξιά μας.

     Το μπουκάλι έπεσε από τα χέρια του. Έφερε το τουφέκι του στον ώμο και σημάδεψε κατά κει που  ακούγονταν τα βήματα. Δεν άργησε να φανεί ένας άλλος στρατιώτης. Η στολή του ήταν τελείως διαφορετική από του πρώτου. Στάθηκαν σημαδεύοντας ο ένας τον άλλον κάτω από το φως του φεγγαριού.

     Ο κύριος Γιώργος κι εγώ τους κοιτάζαμε ανήμποροι να κάνουμε το παραμικρό. Ήταν φανερό ότι ο ένας τους ανήκε στους πραξικοπηματίες του στρατηγού Μενγκίστου και ό άλλος στις δυνάμεις που ήταν πιστές στον Αυτοκράτορα.

     Η στιγμή ήταν γεμάτη ένταση. Περίμενα πως όπου να ναι τα ντουφέκια τους θα έπαιρναν φωτιά ταυτόχρονα, καθώς από το ύφος τους έβλεπα, πόσο αποφασισμένοι ήταν και οι δύο να υπερασπιστούν τις ιδέες τους.

     Όμως….κάποια στιγμή, είδα στο βλέμμα του πιο κοντινού μου, κάτι να αλλάζει. Τα βλέφαρά του τρεμόπαιξαν. Το χείλη του μισάνοιξαν και αργά – αργά το όπλο του άρχισε να χαμηλώνει. Γύρισα να δω τον απέναντι μας και είδα την ίδια σχεδόν αντίδραση.

-Τεσσόμε ανντέ νεχ; (Τεσσόμε εσύ είσαι;) ρώτησε ο - ας τον πούμε - δικός μου.

- Ζεούντε; Ουοντιμέ ανντέ; (Ζεούντε αδελφέ μου, εσύ;)

      Αφήσανε τα όπλα να πέσουν. Οι δυο αντίπαλοι τρέχοντας σχεδόν, έπεσαν κλαίγοντας ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.

     Ο κύριος Γιώργος, έσκυψε, σήκωσε το μπουκάλι με το ουίσκι, που ευτυχώς δεν είχε χυθεί και το έτεινε προς το μέρος τους. Τα δύο αδέλφια που βρέθηκαν σε διαφορετικά στρατόπεδα, κάθισαν χάμω πήραν το μπουκάλι και κλαίγοντας ήπιαν όσο είχε απομείνει. Κάθε τόσο αγκαλιάζονταν χτυπώντας χαϊδευτικά την πλάτη ο ένας του άλλου επαναλαμβάνοντας την λέξη:

-Ουοντίμε,  ουόντιμέ! (αδελφέ μου, αδελφέ μου)

     Όταν τέλειωσε το ποτό στο μπουκάλι, σηκώθηκαν, στάθηκαν προσοχή ο ένας απέναντι στον άλλον και χαιρέτισαν στρατιωτικά. Ύστερα ο Τεσσόμε έκανε μεταβολή και έφυγε. Ο Ζεούντε στάθηκε μπροστά μας και είπε στον κύριο Γιώργο:

-Αυτός ο γιός σας εύχομαι να μην πιάσει ποτέ ξανά τουφέκι!.

     Με χτύπησε στον ώμο φιλικά και χάθηκε κι αυτός στο σκοτάδι. Η ευχή του εκπληρώθηκε. Δεν έπιασα ποτέ ξανά όπλο στα χέρια μου. Η ευχή που έκανα εγώ από μέσα μου, να ξαναβρεί ο Ζεούντε τον αδελφό του τον Τεσσόμε ζωντανό, έπιασε άραγε;

Δεν θα το μάθαινα ποτέ…

 

 

                                                            



                                             

                                                 ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ... ΠΙΝΕΛΙΕΣ

 

   Το Σάββατο της 29ης Μαρτίου του 1941, ο Βρετανικός στρατός προερχόμενος από το Χάραρ, εισήλθε στην Ντίρε Ντάουα.

   Λέγεται ότι οι Ιταλικές δυνάμεις, προτού εγκαταλείψουν την πόλη τρεις μέρες νωρίτερα -την Τετάρτη 26 Μαρτίου- παγίδεψαν με εκρηκτικές ύλες διάφορες αποθήκες καυσίμων που διέθεταν στην πόλη, για να τις ανατινάξουν. Όμως, όπως αναφέρουν οι πηγές αυτές, ένας Ιταλός στρατιώτης  που είχε εργαστεί για την τοποθέτηση των εκρηκτικών, τα αποσυνέδεσε την τελευταία στιγμή κατά την αποχώρηση του και έτσι ίσως αποφεύχθηκε μια ακόμη πολεμική τραγωδία. Ο ηττημένος Ιταλικός στρατός,  υποχωρώντας, διέφυγε με τραίνο προς την Αντίς Αμπέμπα.

   Τις τρεις μέρες που μεσολάβησαν μέχρι την άφιξη των Εγγλέζων, υπήρξαν κρούσματα ληστειών κυρίως σε εγκαταλειμμένα σπίτια Ιταλών, αλλά και άλλων κατοίκων της πόλης. Βέβαια λειτουργούσε ακόμη, σε κατάσταση διάλυσης όμως, η Polizia Coloniale, (αποικιακή αστυνομία) η οποία αδυνατούσε να ελέγξει την κατάσταση. Οι ευρωπαίοι ζούσαν υπό το κράτος φόβου καθώς οι επιθέσεις των shifta (ληστών) μπορεί να λάμβαναν μαζικότερη και αγριότερη μορφή. Εκτός αυτού, υπήρχε σοβαρή έλλειψη βασικών αγαθών και τροφίμων.

   Ο Ιταλός Δήμαρχος, που είχε παραμείνει στη θέση του για να παραδώσει την πόλη στις βρετανικές δυνάμεις, κατά την διάρκεια αυτού του τριήμερου κενού εξουσίας, πήγε μια – δυο φορές στην βάση των Βρετανών με το αμάξι του που έφερε λευκή σημαία, εκλιπαρώντας τους Άγγλους να βιαστούν να εισέλθουν στην πόλη, γιατί κινδύνευαν οι κάτοικοι.

   Οι Βρετανοί, όμως είχαν στρατοπεδεύσει λίγα χιλιόμετρα έξω από την Ντίρε Ντάουα και αφιέρωναν τον χρόνο τους στον.... καλλωπισμό τους: Κούρεμα, ξύρισμα, γυάλισμα των κουμπιών των στολών τους, σιδέρωμα των παντελονιών τους μέχρι σημείου η τσάκιση να κόβει και χαρτί – που λέει ο λόγος- πλύσιμο των αμαξιών και των άλλων τροχοφόρων, λουστράρισμα στις μπότες τους κ.α. Στόχος τους ήταν η είσοδός στην πόλη να εντυπωσιάσει τους πολίτες με την... Βρετανική στρατιωτική μεγαλοπρέπεια!

   Οι κάτοικοι  όμως  στο μεταξύ από τον φόβο των ληστών είχαν κλειδαμπαρωθεί στα σπίτια τους και δεν έβγαιναν παρά μόνο αν ήταν απόλυτη ανάγκη.

   Υπήρχαν όμως κάτι πλάσματα που τριγύριζαν σαν χαμένα στην σχεδόν έρημη πόλη, με βλέμμα απόγνωσης. Από τη ράχη τους κρέμονταν ξεχαρβαλωμένες οι σέλες των Ιταλών στρατιωτών που σέρνονταν στο χώμα. Κατά διαστήματα μαζεύονταν σε ομάδες λες και συσκέπτονταν για το τι να κάνουν κι ύστερα, το καθένα μοναχό του έφευγε, σέρνοντας πίσω του την κουρελιασμένη σέλα.

   Τα αξιολύπητα αυτά πλάσματα, ήταν τα μουλάρια των Ιταλών στρατιωτών που τα εγκατέλειψαν έτσι άκαρδα, τα αφεντικά τους.

   Την επομένη της άφιξης των Εγγλέζων, τα μουλάρια εξαφανίστηκαν. Δεν τα ξανάδε κανείς ποτέ από τότε. Για λίγο όμως σε μερικά σημεία της πόλης, μπορούσε ακόμη να δει κανείς, τα σημάδια που άφησαν, οι σέλες που σύρθηκαν στην άμμο της Ντίρε Ντάουα. Ήταν ίσως οι τελευταίες πινελιές μιας κατοχής, που άφησαν πίσω τους τα εγκαταλειμμένα εκείνα ζώα.

 

Υ.Γ. Πηγή για την δράση της Polizia Coloniale το άρθρο του Getahun Mesfin Haile (Michigan State University) με τίτλο:  “Ya Ingliz Gize” Τα υπόλοιπα από την συνήθη πηγή μου, την μητέρα μου Άννα Ρήγα.

 

 

 

 


 
                                

 

                                                              ΤΟ ΓΕΛΙΟ

 

Ντίρε Ντάουα Μαίου 1936

 

     Η όμορφη πόλη ξύπνησε ήρεμη. Δεν υπήρχε κανενός είδους ανησυχία. Τα μαγαζιά άνοιξαν κανονικά. Η μέρα ήταν λαμπρή και η θερμοκρασία εκεί γύρω στους 30 βαθμούς.
     Λίγο μετά το μεσημέρι, διαδόθηκε η είδηση ότι ο Ιταλικός στρατός με επικεφαλής τον στρατηγό Rodolfo Graziani βάδιζε από το Χάραρ προς την Ντιρε Ντάουα. Η είδηση αυτή δεν προκάλεσε καμιά αναταραχή στον πληθυσμό, λες και ήταν κάτι το συνηθισμένο. Βέβαια η Αντίς Αμπέμπα αλλά και η Ντιρε Ντάουα δεν είχαν υποστεί κανέναν βομβαρδισμό από τα Ιταλικά αεροσκάφη.
     Στην πόλη, εκείνη τη μέρα υπήρχε μόνο μια μικρή Γαλλική στρατιωτική δύναμη, που είχε έρθει από το Τζιμπουτί για να προστατέψει τα γαλλικά συμφέροντα και ιδίως τις εγκαταστάσεις της σιδηροδρομικής τους εταιρείας. Κατά έναν τρόπο μάλιστα, αυτή η μικρή Γαλλική στρατιωτική παρουσία όχι μόνο προστάτευσε τους Γάλλους πολίτες, αλλά συνέβαλε και στην ομαλή είσοδο των Ιταλικών δυνάμεων στην πόλη. Μόλις δε οι Γάλλοι στρατιωτικοί πήραν την διαβεβαίωση των Ιταλών ότι δεν θα διαταραχθεί η λειτουργία του σιδηροδρόμου, αποχώρησαν και επέστρεψαν στην έδρα τους στο Τζιμπουτί.        

      Κατά το μεσημέρι προς το απόγευμα, οι Ιταλοί κατακτητές πήγαν στο ‘’Ghebi’’ (τα ανάκτορα του Αυτοκράτορα Χάϊλε Σελάσιε, που διέφυγε προς το Τζιμπουτί με τραίνο) για να κατεβάσουν την Αιθιοπική σημαία και να αναρτήσουν την Ιταλική. Κόσμος πολύς-ντόπιοι και Ευρωπαίοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά- μαζεύτηκαν για να παρακολουθήσουν την τελετή, από περιέργεια οι περισσότεροι. Μεταξύ των παρισταμένων  βρισκόταν εκεί και μια μικρούλα, που αργότερα έμελλε να γίνει μητέρα μου.

      Την ώρα λοιπόν που κατέβαινε η Αιθιοπική σημαία, ένας Αιθίοπας (Αβησσυνός όπως τους έλεγαν τότε) άρχισε να σκάει στα γέλια. Ξεκαρδιζότανε. Ήταν τόσο δυνατό το γέλιο του που όλοι γύρισαν να τον κοιτάξουν. Το κοριτσάκι απορημένο ρώτησε μια Γαλλίδα κυρία που ήταν δίπλα της: ‘’Madame, pourquoi cet homme rit il comme ça?’’ (Κυρία γιατί γελάει έτσι εκείνος ο άνθρωπος;) και η κυρία της απάντησε, με ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη: ‘’Ma petite, il rit pour ne pas pleurer !» ‘’Μικρή μου,  γελάει για να μην κλάψει’’. Η μητέρα μου, σήμερα ακόμη, τόσες δεκαετίες μετά, ποτέ δεν ξέχασε κείνο το γέλιο – θρήνο του Αβησσυνού που ήταν ίσως προφητικό…..
                                                  

Υ.Γ Πηγές μου: Wikipedia the free encyclopedia και η μητέρα  μου Άννα – Μαρία Μπρεμόν τότε, Άννα Μαρία Ρήγα σήμερα.

 

                                                                     

                                                                           

 

1-3 of 3