ΥΠΟΓΡΑΦΗΚΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ 11 Δεκεμβρίου 2025
Τελικά, υπογράφηκε το μνημόνιο συνεργασία μεταξύ της Ελληνικής Κοινότητας της Αντίς Αμπέμπα και του Υπουργείου Παιδείας της Αιθιοπίας. .
Embedded Files
ΤΟ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ DAHLAK 5 Δεκεμβρίου 2025
Το Αρχιπέλαγος Dahlak, βρίσκεται στην Ερυθρά Θάλασσα, 58 χιλιόμετρα ανατολικά από το λιμάνι της Μασάουα.
Αποτελείται από 200 νησιά, τα οποία ως επί το πλείστων είναι επίπεδα, ξηρά και κοραλλιογενή, με μερικά από αυτά περιβάλλονται από μαγκρόβια δέντρα ή αλμυρούς θάμνους. Η απομακρυσμένη φύση των νησιών διατηρεί την άγρια ομορφιά τους, προσφέροντας παραλίες με λευκή άμμο και εντυπωσιακά υποθαλάσσια τοπία.
Η περιοχή φημίζεται για τα παρθένα κοραλλιογενή της οικοσυστήματα, τα οποία παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτα. Αποτελεί καταφύγιο για μια ποικιλία θαλάσσιας ζωής, συμπεριλαμβανομένων σπάνιων ειδών ψαριών, δελφινιών, καρχαριών και θαλάσσιων χελωνών. Πιστεύεται ότι υπάρχουν 325 είδη ψαριών στην Ερυθρά Θάλασσα.
Τα περισσότερα από τα νησιά είναι ακατοίκητα, μόνο τέσσερα από αυτά κατοικούνται, με συνολικό πληθυσμό μόλις 2.500 κατοίκους. Οι κάτοικοι διατηρούν ακόμα τον παραδοσιακό τρόπο ζωής τους, όπως είναι το ψάρεμα, η εκτροφή κατσικιών και καμήλων. Ο πολιτισμός και οι παραδόσεις τους προσθέτουν μια ανθρώπινη διάσταση στη φυσική ομορφιά. Οι κάτοικοι του Αρχιπελάγους Dahlak, ήταν από τους πρώτους που ασπάστηκαν το Ισλάμ, την Ανατολική Αφρική.
Το μεγαλύτερο νησί είναι το Dahlak Kebir, το οποίο κατοικείτε από τη νομαδική φυλή των Dahlak και έχει πληθυσμό 1.500 κατοίκους. Ήταν το κύριο λιμάνι για την αλιεία μαργαριταριών στο νότιο τμήμα της Ερυθράς Θάλασσας. Χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτική ναυτική βάση την εποχή που η Ερυθραία, βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της Αιθιοπίας.
Ένα άλλο κατοικήσιμο νησί είναι αυτό της Nakura, που βρίσκεται δυτικά του Dahlak Kebir. Στα πρώτα χρόνια της ιταλικής κυριαρχίας, δηλαδή το 1891-1892, στο νησί υπήρχε στρατόπεδο κράτησης για τους Ερυθραίους και για τους αντιπάλους της Ιταλίας, από άλλες ιταλικές αποικίες. Το αρχιπέλαγος, έγινε μέρος της ιταλικής αποικίας της Ερυθραίας, το 1890.
Τον 7ο αιώνα το Αρχιπέλαγος Dahlak, ήταν ανεξάρτητο κράτος, γνωστό ως το Σουλτανάτο του Dahlak. Κατακτήθηκε από την Υεμένη και στη συνέχεια από το Βασίλειο του Μεντρί Μπαχρί (1517). Όταν οι Οθωμανοί Τούρκοι, κατέκτησαν τα νησιά τα έθεσαν υπό την κυριαρχία του Πασά στο Σουακίν, ως μέρος της επαρχίας Χαμπές (1557). Μια πιο δυσοίωνη πτυχή της ιστορίας των νησιών είναι ότι ήταν ένας από τους σημαντικότερους αγωγούς για την εξαγωγή σκλάβων από την ηπειρωτική χώρα στην Αραβία.
Τα νησιά έχουν πλούσια ιστορία, γνωστά από τους ρωμαϊκούς χρόνους για τις βιομηχανίες αλιείας μαργαριταριών. Στο παρελθόν υπήρξαν σημαντικός εμπορικός κόμβος, ενώ υπάρχουν αρχαιολογικά κατάλοιπα, όπως νεκροπόλεις του 10ου αιώνα, ρωμαϊκές δεξαμενές, ερείπια χριστιανικών εκκλησιών και ιστορικά σημαντικά ερείπια, όπως τα απομεινάρια της κυριαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στο Dahlak Kebir υπάρχουν αρχαία τουρκικά και ισλαμικά ερείπια, όπως αραβικές επιγραφές πολλών εκατοντάδων ετών, μνημειώδεις δεξαμενές και 360 πηγάδια. Αυτά αποτελούν σημαντικά ζωντανά ιστορικά ίχνη, απόδειξη υψηλού επιπέδου ιστορικής ανάπτυξης που έλαβε χώρα στο νησί.
Το Αρχιπέλαγος Dahlak, έχει χαρακτηριστεί ως Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο (Dahlak Marine National Park).
www.eritrea.be/
Προς όλους τους Αιθίοπες και ΄Έλληνες, αιθιοπικής καταγωγής, που ζουν στην Ελλάδα.
Θέμα: Η Αιθιοπική Κοινότητα στην Ελλάδα, ενημερώνει τα μέλη της ότι προσωπικό της Αιθιοπικής Πρεσβείας στη Ρώμη, θα έρθει στην Ελλάδα, για να προσφέρει προξενικές υπηρεσίες.
Η Αιθιοπική Κοινότητα στην Ελλάδα, έχει ενημερώσει την Αιθιοπική Πρεσβεία στη Ρώμη, ότι πολλοί Αιθίοπες και Έλληνες, αιθιοπικής καταγωγής χρειάζονται προξενικές υπηρεσίες. Πρόσφατα μας ενημερώσαν ότι για τον παραπάνω λόγο θα έρθει προσωπικό της Αιθιοπικής Πρεσβείας από τη Ρώμη, για να τις προσφέρουν.
Συνεπώς, όσοι αναζητούν προξενικές υπηρεσίες μπορούν να εγγραφούν στον κατάλογο, προσερχόμενοι στο Γραφείο της Κοινότητας, επί της οδού Σπάρτης 7, Πλατεία Αμερικής. Επίσης σας ενημερώνουμε ότι η μπορείτε να πραγματοποιήσετε την εγγραφή και να σας προσφέρουμε περισσότερες πληροφορίες καλώντας μας στο 6948498737 ή στο 6947010658.
Με εκτίμηση
Αιθιοπική Κοινότητα στην Ελλάδα
ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΤΙΒΟΥ - ΤΟΚΙΟ 2025 22 Σεπτεμβρίου 2025
Ολοκληρώθηκε το 20ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου 2025, που έγινε στο Τοκίο της Ιαπωνίας. Διεξήχθη από τις 13 έως τις 21 Σεπτεμβρίου, στο Εθνικό Στάδιο του Τοκίο, το οποίο ανακατασκευάστηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2021 και τους Παραολυμπιακούς Αγώνες της ίδιας χρονιάς.
Τα αποτελέσματα των αθλητών, που προέρχονται από τις χώρες που βρίσκονται στο Κέρας της Αφρικής είναι:
1. Ο Αμανάλ Πέτρος, από την Ερυθραία, κέρδισε το Ασημένιο μετάλλιο στο αγώνισμα του Μαραθωνίου Ανδρών.
Έτρεξε με τα χρώματα της Γερμανίας (βλέπε video).
2. Η Τιγκστ Ασέφα, από την Αιθιοπία, κέρδισε το Ασημένιο μετάλλιο στο αγώνισμα του Μαραθωνίου Γυναικών.
3. Ο Γιόμιφ Κετζέλτσα, από την Αιθιοπία, κέρδισε το Ασημένιο μετάλλιο στο αγώνισμα των 10.000 μ. ανδρών.
4. Η Σέμπο Αλμάγιου, από την Αιθιοπία, κέρδισε το Χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα των 3.000 μ. στιπλ γυναικών.
5. Η Γκουντάφ Τσεγκάι, από την Αιθιοπία, κέρδισε το Χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα των 10.000 μ. γυναικών.
www.google.com/
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΑΓΓΑΡΟ 18 Αυγούστου 2025
Με τη γρήγορη και σωστή αντίληψή του, κατάλαβε το παλικάρι, ο άνθρωπος του Αγγάρο, πως το μέλλον της περιοχής ολόκληρης ήτανε ο καφές που ὡς τότε καλλιεργούσαν με πρωτόγονα μέσα. Μελέτησε το θέμα. Πήρε συμβουλές όπου μπόρεσε, κι επιδόθηκε μεθοδική καλλιέργεια κι εξάπλωσή του. Έκανε φυτείες. Έχτισε εργοστάσιο. Έφερε μηχανήματα που καθάριζαν και διάλεγαν τον καρπό. Στο σκοπό του τούτο είχε συμπαραστάτη και συνέταιρο ολόκληρο το χωριό. Μέσα σε λίγα χρόνια, στρατός τα ζώα φορτωμένα με πρώτης ποιότητας απ' τον περιζήτητο αυτό καρπό, κατέβαιναν από εδώ στην Τζίμμα κι από κει με καμιόνια πήγαιναν στη Μασσάγουα, το μεγάλο λιμάνι της Αβησσυνίας στην Ερυθρά θάλασσα και από κει σ' όλα τα λιμάνια της γης...
Μετέφερε ακόμα το χωριό και το έχτισε σε καταλληλότερο τόπο, λίγο πιο μακριά απ' το παλιό. Με καλύβες υγιεινές, με σχολείο και νοσοκομείο. Έφερε μηχανήματα και το ηλεκτροφώτησε. Τώρα που άνοιξε η Αγγαρά Μπεντελέ Χάι Γουέι, οι τόνοι του καφέ θα μεταφέρονταν από εδώ, τον τόπο της παραγωγής, με καμιόνια κατευθείαν στην Τζίμμα και Μασσάγουα κι από και σ' όλους τους τόπους της Οικουμένης.
Έτσι γνώρισα τον άνθρωπο του Αγγάρο, χρόνια πολλά περάσανε από τότε. Δεν έπαψα κι ούτε θα πάψω ποτέ να τον θυμούμαι. Γιάννης Ληξουριωτάτος ήτανε τ' όνομά του. Κι ήτανε γεννημένος στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς,
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ ΕΞΑΡΧΟΥ "ΘΥΜΙΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ''
ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΦΥΛΑΡΧΟΥ 27 Ιουνίου 2025
Ο Αλέξανδρος Γκρους, από την Ντίρε Ντάουα, ως μέλος της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρίας, συμμετείχε στη έκθεση φωτογραφίας, PHOTOVISION ART 2025, που έγινε στο Καπνεργοστάσιο, στην Αθήνα. Οι παρακάτω φωτογραφίες έχουν ως θέμα το χαμόγελου του Φυλάρχου της φυλής των Μασάι, από την Κένυα.
Ένα πορτρέτο γεμάτο ιστορίες: τα βαθιά χαραγμένα σημάδια στο πρόσωπό του μαρτυρούν μια ζωή γεμάτη εμπειρίες, αγώνες και αξιοπρέπεια. Στην απλότητα της στιγμής, ο άνθρωπος αυτός αποπνέει δύναμη, μυστήριο και εσωτερική γαλήνη. Ο άνδρας που απεικονίζεται δεν είναι απλώς ηλικιωμένος· είναι πολλαπλός.
Η παλαμη που σκεπάζει το στόμα στην πρώτη εικόνα δεν είναι φόβος·είναι χειρονομία αρχειοθέτησης. Ο χρόνος δεν του πήρε τη φωνή - του χάρισε ρόλους. Το πρόσωπό του είναι ένα έγγραφο χωρίς ημερομηνία λήξης. Οι ρυτίδες του δεν είναι «χαραγμένες από το χρόνο» όπως λένε τα κλισέ· είναι συγκεκριμένες τομές, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές. Ίσως είναι και η απουσία οδοντιατρικής περίθαλψης !!!
Η χειρονομία της κάλυψης ακολουθείται από εκείνην της αποκάλυψης, προτείνοντας ότι το συναίσθημα - όσο περίπλοκο και αν είναι- τελικά επιδιώκει να γίνει ορατό.
Παρά τις δυσκολίες και τα σημάδια του χρόνου, το βλέμμα και τελικά, το χαμόγελο αυτού του άντρα αποπνέουν δύναμη, χιούμορ και ακατάβλητο πνεύμα. Μια ήσυχη υπενθύμιση πως η ομορφιά κρύβεται στην αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης. Και όμως, το χαμόγελό του - ανοιχτό, φιλόξενο, σχεδόν σκανδαλιστικά ανθρώπινο - δεν υπονοεί ούτε ήττα, ούτε νίκη. Είναι χαρακτηριστικό της μη κατηγοριοποιήσιμης ανθρώπινης ύπαρξης. Το βλέμμα του δεν ζητά τίποτα·δεν εκθέτει τίποτα·απλώς είναι. Και αυτή είναι η πιο σύγχρονη μορφή αξιοπρέπειας που θα μπορούσε να καταγραφεί.
Οι δυο φωτογραφίες δεν παρουσιάζουν απλώς δύο εκφράσεις·παρουσιάζουν ΜΙΑ μικρή διαδρομή ανάμεσα στη συστολή και την ειλικρίνεια. Σε έναν κόσμο που φοβάται τη φθορά, οι δύο αυτές φωτογραφίες επανατοποθετούν την ομορφιά στην εμπειρία και στην ανθρώπινη αλήθεια.
Συνδυάζοντας τα δυο αυτά στιγμιότυπα, μπορεί κάποιος να φαντασθεί και να αντιληφθεί μια σιωπηλή μαρτυρία της ζωής: δυο στιγμές, δυο εκφράσεις, ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ άνθρωπος που κουβαλά στη ματιά και στο χαμόγελό του τη σοφία, την αντοχή και την αλήθεια του χρόνου.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΣΑΙ: https://el.wikipedia.org/wiki/Μασσάι
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΚΡΟΥΣ
ΑΙΘΙΟΠΙΔΑ ΣΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΜΙΣ ΚΟΣΜΟΣ 2025 4 Ιουνίου 2025
Η Ταϊλανδέζα Οπάαλ Σουτσάτα Τσουάνγκσρι στέφθηκε Μις Κόσμος 2025, ενώ η εκπρόσωπος της Αιθιοπίας, Χάσετ Ντερέζε Αντμάσου, κατέκτησε τη δεύτερη θέση (πρώτη αναπληρωματική). Την τετράδα των φιναλίστ συμπλήρωσαν οι εκπρόσωποι της Πολωνίας και της Μαρτινίκας.
Associated Press
ΜΟΤΟΥΜΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΕΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΖΩΗΣ 30 Μαΐου 2025
«Μοτούμα», της Στεφανίας Ρουλάκη.
Μοτούμα, το μικρότερο από τα επτά παιδιά μιας φτωχής οικογένειας, ζει στην Αιθιοπία μετά την πτώση της χούντας.
Μισεί το όνομά του, που σημαίνει «Κυβερνήτης», γιατί οι άλλοι τον κοροϊδεύουν.
Μοτούμα κυβερνήτης εαυτού και ζωής.
Όταν οι γονείς του πεθαίνουν, εκείνος – παιδί ακόμη – μένει με τα αδέλφια του.
Προσπαθεί, μαζί με αυτά, να επιβιώσει με τη λιγοστή βοήθεια της εκκλησίας και των γειτόνων.
Μόνα του όπλα η διάθεσή του για μάθηση και η πίστη του.
Μεγαλώνοντας, η αγάπη του για μία γυναίκα θα τον στηρίξει και θα του δώσει δύναμη.
Θα περάσει από την εσωτερική σύγκρουση για την ταυτότητά του, στη δύναμη
να γίνει ο Κυβερνήτης του εαυτού του και της ζωής του.
Μοτούμα κυβερνήτης εαυτού και ζωής.
Μια συγκλονιστική ιστορία στις φτωχογειτονιές της Αιθιοποίας με ήρωες πρωταγωνιστές παιδιά.
Η ανάγκη της επιβίωσης και ο σκληρός αγώνας για τα στοιχειώδη σε μια ζωή στερημένη από την πρώτη στιγμή.
Κακουχίες, απόρροια μιας μοίρας σκληρής φαίνεται να έχουν στιγματίσει τον Μοτούμα.
Ο θάνατος των γονιών του, η πείνα, η έλλειψη προοπτικής, αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες για τα δικά του όνειρα.
Η θέλησή του μπορεί να υπερνικήσει τις αντιξοότητες της ζωής;
Θα καταφέρει να ξεπεράσει την ηττοπάθειά του και να ζήσει μια νέα εποχή με το κορίτσι που αγάπησε από την πρώτη στιγμή;
Μοτούμα κυβερνήτης εαυτού και ζωής.
https://komninos.shop/
ΑΙΘΙΟΠΙΑ Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ 12 Απριλίου 2025
Με το παρόν έργο της Αιθιοπία, Η αγαπημένη των θεών, είναι το τρίτο στη σειρά βιβλίο της, η Θωμαϊς Παπαθανασίου - Φωτοπούλου έχει εδραιωθεί στον χώρο της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας ως μία από τις πιο ξεχωριστές εκπροσώπους στην Ελλάδα. Στο βιβλίο της που αφιερώνει στην Αιθιοπία η κυρία Παπαθανασίου - Φωτοπούλου μετακινείται από την Ασία στην Αφρική, διεισδύει σε μια μυθική χώρα που είναι ιδιαίτερα οικεία στον ελληνικό κόσμο από τις απαρχές της παρουσίας της στην ιστορία. Διασταυρώθηκε όντως με τον ελληνικό πολιτισμό τόσο της προχριστιανικής όσο και της χριστιανικής εποχής, ως εκ τούτου ευλόγως αποκλήθηκε ως η αγαπημένη των θεών.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗΣ
ΑΙΘΙΟΠΙΚΟ - ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟ FOROYM 9 Απριλίου 2025
Πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα το Αιθιοπικό - Ελληνικό Επιχειρηματικό Forum, που διοργανώθηκε από την Πρεσβεία της Αιθιοπίας στη Ρώμη και το Επίτιμο Προξενείο της Αιθιοπίας, στην Ελληνική Δημοκρατία σε συνεργασία με το Ελληνοαφρικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο. Συγκέντρωσε εκπροσώπους από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας, άλλους κυβερνητικούς θεσμούς και μέλη της Αιθιοπίας και Ελληνικές επιχειρηματικές κοινότητες, μαζί με ιδιωτικές εταιρείες.
Στην εναρκτήρια ομηλία του ο επικεφαλής της αποστολής της πρεσβείας της Αιθιοπίας, στη Ρώμη, Assefa Abiy, τόνισε το ευρύ φάσμα εμπορικών και επενδυτικών ευκαιριών της Αιθιοπίας. Χαρακτήρισε την Αιθιοπία ως μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες της Αφρικής τα τελευταία χρόνια και ενθάρρυνε τις ελληνικές επιχειρήσεις να εξερευνήσουν επενδυτικές και εμπορικές ευκαιρίες στη χώρα.
Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Αιθιοπίας, Workaferaw Aklilu, τόνισε τις ευνοϊκές συνθήκες που δημιουργήθηκαν από τις μακροοικονομικές μεταρρυθμίσεις της Αιθιοπίας, για τους ξένους επενδυτές και τόνισε τις δυνατότητες ενίσχυσης των εμπορικών και επενδυτικών δεσμών μεταξύ Αιθιοπίας και Ελλάδας.
Ο αναπληρωτής Επίτροπος της Επιτροπής Επενδύσεων της Αιθιοπίας, Dagato Kumbe, πραγματοποίησε μια παρουσίαση στο Forum, επισημαίνοντας τις ποικίλες επενδυτικές ευκαιρίες της Αιθιοπίας, ιδιαίτερα σε τομείς προτεραιότητας, σκιαγραφώντας παράλληλα το νομικό πλαίσιο, τις διαδικασίες και τα κίνητρα που αποσκοπούν στη διευκόλυνση και ενθάρρυνση των ξένων
Το Forum ολοκληρώθηκε με παραγωγικές συζητήσεις και προκαταρκτικές συμφωνίες μεταξύ Αιθιοπικών και ελληνικών εταιρειών, προωθώντας παράλληλα το εμπορικό και επενδυτικό δυναμικό της Αιθιοπίας.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ο κ. Assefa Abiy, Αναπληρωτής Επικεφαλής της Αποστολής της Πρεσβείας της Αιθιοπίας, στη Ρώμη.
THE MINISTRY OF FOREIGN AFFAIRS OF ETHIOPIA
ΨΑΡΕΜΑ ΣΤΗ ΣΡΙ ΛΑΝΚΑ 22 Μαρτί 2025
Ο Αλέξανδρος Γκρους από την Ντίρε Ντάουα, δημοσίευσε στο περιοδικό ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ, το παρακάτω άρθρο:
«...Ένα μοναδικό στυλ ψαρέματος στη Σρι Λάνκα. Γνωστό στους ντόπιους ως "Riti Panna", το ψάρεμα σε στύλο είναι μια παραδοσιακή μέθοδος ψαρέματος που ασκείται από ντόπιους ψαράδες στη Σρι Λάνκα, ειδικά στη νότια ακτή (παραλία Koggala πριν το Galle). Με αξιοθαύμαστη ισορροπία και ιώβειο υπομονή, οι ψαράδες σκαρφαλώνουν στα δοκάρια και περιμένουν το ψάρι της ημέρας!
Είμαι πολύ ευχαριστημένος που κατάφερα να καταγράψω με το φακό μου αυτή τη μαγευτική και εμβληματική παράδοση που έχει αντέξει στο πέρασμα του χρόνου, δημιουργώντας ένα μοναδικό και γραφικό θέαμα στις απείρου φυσικού κάλλους παραλίες της χώρας. Είναι μοναδική αυτή η επινοητικότητα των αλιευτικών κοινοτήτων του νησιωτικού έθνους...»
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΚΡΟΥΣ
ΑΔΕΛΦΕ ΧΑΪΛΟΥ 15 Φεβρουαρίου 2025
Πρόσφατα έφυγε από κοντά μας, ο Χάϊλου Ατρέφ απο την Αιθιοπία. Ήταν μαθητής του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπα και φίλος του ελληνισμού. Σήμερα, τιμώντας την μνήμη του δημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο του, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ''Κοντά σας".
ΤΙΛΑΧΟΥΝ ΓΚΕΣΕΣΕ
Ο Αυτοκράτωρ Χάϊλε Σελάσιε του είχε πει: «Η φωνή σου είναι δώρο Θεού. Μη τη χαλάσεις με δηλητήρια και καταχρήσεις».
Ο Τιλαχούν Γκεσέσε, ήταν ένας θρύλος του Αιθιοπικού τραγουδιού και ένας από τους μεγαλύτερους Αιθίοπες τραγουδιστές των τελευταίων 60 ετών. Απεβίωσε στις 20 Απριλίου 2009, στην Αντίς Αμπέμπα και είχε γεννηθεί στις 17 Μεσκερέμ 1933 (27 Σεπτεμβρίου 1940). Σε ηλικία μόλις έξη μηνών οι γονείς του τον έδωσαν στη γιαγιά του Αμπέσα Αλι, που τον μεγάλωσε, μέχρι την ηλικία των 13 χρόνων, στο Ολίσο (114 χλμ. από την Αντίς Αμπέμπα, στο δρόμο της Τζίμας).
Από μικρός είχε το μικρόβιο του τραγουδιστή, δεν «έπαιρνε» τα γράμματα, έτρεχε στα πανηγύρια και έκανε δύσκολη τη ζωή της γιαγιάς του.
Κάποτε είχε ήλθε στην πόλη τους και εμφανίστηκε στην αίθουσα του θεάτρου του σχολείου, ένα συγκρότημα χορευτών και τραγουδιστών υπό την ηγεσία του γνωστού τραγουδοποιού, Ηγιουέλ Γιοχάνες. Ο μικρός Τιλαχούν δεν δίστασε να του ζητήσει να τραγουδήσει μαζί τους. Ο Ηγιουέλ όμως αρνήθηκε, για να μην αλλάξει το πρόγραμμα, αλλά του πρότεινε να πάει στην Αντίς Αμπέμπα. Μετά από μερικές ημέρες, ο Τιλαχούν κρύφτηκε σ' ένα φορτηγό με τεφ (αλεύρι) και έφτασε στην πρωτεύουσα. Η γιαγιά του όμως τον έψαχνε και ύστερα από τρεις μήνες τον βρήκε και τον ξαναπήρε πίσω στο Ολίσο.
Ύστερα από αρκετό καιρό, το 1954, ήλθε ξανά στην Αντίς Αμπέμπα, αυτή τη φορά για το γάμο μιας εξαδέλφης του. Στο γαμήλιο γλέντι του δόθηκε η ευκαιρία να τραγουδήσει και να αφήσει άφωνους τους καλεσμένους. Ένας από αυτούς τον πήγε την επομένη στον τότε Υπουργό Πολιτισμού Μεκόνεν Χαμπτεουόλντ, ο οποίος τον έστειλε στο θέατρο Αγκέρ Φικίρ. Εκεί βρήκε τον Ηγιουέλ Γιοχάνες, που τον θυμήθηκε και τον διόρισε στο μουσικό τμήμα με μισθό 30 μπιρ το μήνα. Δύο χρόνια αργότερα, το 1956, μετατέθηκε στην Ορχήστρα της Αυτοκρατορικής Φρουράς, όπου παρέμεινε μέχρι το 1986. Σ' αυτά τα 30 χρόνια μεσουράνησε, έγινε το πιο λαμπρό αστέρι και τον αποκαλούσαν «βασιλιά της μουσικής». Το 1986 διορίστηκε στο Εθνικό Θέατρο (πρώην Χάϊλε Σελάσιε) απ' όπου βγήκε σε σύνταξη το 1990.
Δεν σταμάτησε όμως ποτέ να τραγουδά και να βγάζει CD. Δεν κέρδισε πολλά χρήματα στη ζωή του, κέρδισε όμως τις καρδιές του Αιθιοπικού λαού. Ο Τιλαχούν απέκτησε πολλά παιδιά από διάφορους γάμους. Στον προτελευταίο γάμο του, παντρεύτηκε την κόρη του Βασίλη Σιμάτου.
Το 1987, το τότε Αιθιοπικό καθεστώς, για να ευχαριστήσει τα ξένα κράτη για τη βοήθειά τους την εποχή της ξηρασίας, τον έστειλε με ένα συγκρότημα τραγουδιστών και χορευτών σε μία τετράμηνη περιοδεία, σε 40 πόλεις σε 18 χώρες. Το 1999, τα ΜΜΕ της Αιθιοπίας τον βράβευσαν για το έργο της ζωής του. Το 2005, έγινε Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Αντίς Αμπέμπας. Είχε πάρει και πολλά άλλα βραβεία, τόσο στην Αιθιοπία όσο και στο εξωτερικό.
Ο Τιλαχούν, παιδί χωρισμένων γονιών, παρ' όλο που έδειχνε χαρούμενος, στην πραγματικότητα ήταν ένας μελαγχολικός άνθρωπος. Η μητέρα του δολοφονήθηκε από άγνωστο, που δεν βρέθηκε ποτέ. Το 1993, ανήμερα το Πάσχα, ο Τιλαχούν μαχαιρώθηκε στο λαιμό στο μπάνιο του σπιτιού του. Νοσηλεύτηκε στο Λονδίνο και η υπόθεση κουκουλώθηκε. Στις 3 Φεβρουαρίου 2005 του έκοψαν το δεξί πόδι, λόγω γάγγραινας, στη Νότιο Αφρική. Τις δαπάνες και των δύο νοσοκομείων κάλυψε ο Σεΐχης Αλαμούντι.
Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του, τον έζησε στην Αμερική. Θέλοντας να γιορτάσει το Πάσχα στην πατρίδα του, έφτασε στο αεροδρόμιο της Αντίς Αμπέμπας στις 8.30 μ.μ. της 19ης Απριλίου 2009. Μετά το γλέντι στο σπίτι του, κατά τις 11 μ.μ., κουρασμένος από το ταξίδι, έπεσε να κοιμηθεί. Ξαφνικά αισθάνθηκε πόνους στην πλάτη και ίδρωνε συνέχεια. Η γυναίκα του και συγγενείς μάταια έτρεξαν από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. Στη 1.30 μετά τα μεσάνυχτα ξεψύχησε.
Την Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009, έγινε η κηδεία του με δημόσια δαπάνη και του αποδόθηκαν τιμές ήρωα. Η σορός του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στην Πλατεία Μεσκέλ, όπου και διαβάστηκαν τα συλλυπητήρια του Προέδρου της χώρας και του πρωθυπουργού. Τέλος, για πρώτη φορά στην Αιθιοπική ιστορία, συνοδεύτηκε στο κοιμητήριο του Καθεδρικού Ναού Σελάσιε (Αγίας Τριάδας) από άμαξα με άλογα.
Με το θάνατο του Τιλαχούν Γκεσέσε ασχολήθηκαν ξένες εφημερίδες, πρακτορεία και ΜΜΕ, όπως το BBC, Washington Post, Sunday Tribune, Africa Lot, Daily News και άλλα. Η τηλεόραση της Ερυθραίας διέκοψε το πρόγραμμά της και του αφιέρωσε μία ώρα.
Στην Αθήνα είχε έλθει δύο φορές, το 1990 και στις 10 Σεπτεμβρίου 2004, παραμονή της Αιθιοπικής πρωτοχρονιάς. Το πρώτο πράγμα που ρώτησε ήταν πού θα εύρισκε τον «Πολισέτ» («Παυλάκο»): έτσι φώναζε χαϊδευτικά τον Παύλο Καραγιάννη, με τον οποίον ήσαν φίλοι αχώριστοι από τη δεκαετία του 50.
vindeo του Τιλαχούν Γκεσέσε: https://www.youtube.com/watch?v=UFD--2zYNf0
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Χάϊλου Ατρέφ.
ΧΑΪΛΟΥ ΑΤΡΕΦ
ΟΙ ΜΑΥΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ 1 Φεβρουαρίου 2025
Στο Άβατο, το μικρό χωριό της Θράκης, μένουν αποκλειστικά μαύροι Έλληνες.
Είναι κάποιες φορές που η Ιστορία επιλέγει να σε ξεχάσει. Επιλέγει να μην αφήσει κανένα εξακριβωμένο στοιχείο για το ποιος είσαι και σε κάνει κάτι σαν μύθο. Ίσως αυτό να σου δίνει με έναν άλλο τρόπο πράγματα που σου στέρησαν όσοι καταγράφονται στην Ιστορία.
Δεν είναι κάποιο κοινό μυστικό πως ο “πολιτισμός” της Δύσης, οι λευκοί, καταπάτησαν, δολοφόνησαν, υποβίβασαν την ανθρώπινη αξία της μαύρης φυλής από τον 18ο αιώνα και μετά. Και δυστυχώς τα κατάλοιπα τέτοιων στιγμάτων έχουν περισσέψει στις κοινωνίες του σήμερα, παραδόξως σε κοινωνίες που είναι πολυπολιτισμικές και η δημιουργία κι ανάπτυξή τους έγινε από πολλές εθνότητες.
Έτσι «ανώνυμοι» είναι ως προς την προγενέστερη καταγωγή τους οι άνθρωποι που ζουν στο Άβατο και κατά μόνας στα χωριά Παλαιό Κατράμιο, Εύλαλο, Δέκαρχο, Κρεμαστή και Παλαιό Εράσμιο. Είναι όλα τους χωριά της Θράκης, στην Ξάνθη και πέριξ, με το βλέμμα προς την Ανατολική Θράκη, όπου με επίκεντρο το Άβατο θα δει κανείς ανθρώπους με μαύρο δέρμα να μιλούν άπταιστα ελληνικά και να νιώθουν-είναι Έλληνες.
Πρόκειται για μια από τις πολλές περιπτώσεις που μπορεί να συναντήσει κανείς σε παγκόσμιο επίπεδο, κατά τις οποίες άνθρωποι περιπλανώμενοι βρέθηκαν κατά τύχη σε έναν τόπο που δεν προσιδίασε στα φυλετικά-εθνολογικά τους χαρακτηριστικά, τον έκαναν τόπο τους, αφομοιώθηκαν και στο πέρασμα των αιώνων δεν ήταν πια ένα εξωγενές κομμάτι.
Ρεμπετόφιλοι και ψάλτες το αναλύουν: Είχες παρατηρήσει ποτέ τι συνδέει το «Τη Υπερμάχω» με το «Συννεφιασμένη Κυριακή»;
Μόνο που στην περίπτωση των Αφροελλήνων του Αβάτου και των λοιπών χωριών δεν ήταν μια περιπλάνηση που τους έφερε στην τότε οθωμανική επικράτεια. Η επικρατέστερη φήμη για την παρουσία τους στη Θράκη λέει πως κάποιους μακρινούς προγόνους τους τους έφερε κάποιος Αιγύπτιος πασάς (πιθανότατα ο γιος του Ιμπραήμ, Μοχάμετ Άλι), μιας και η περιοχή ήταν αιγυπτιακό τσιφλίκι.
Καθώς η δουλεία ήταν διαδεδομένη τότε και στη Βόρεια Αφρική, η Αίγυπτος που είχε υπό την κατοχή της το Σουδάν, φαίνεται σύμφωνα με μελετητές, πως έκανε εμπόριο ανθρώπων. Η οθωμανική αυτοκρατορία ήταν ένας από τους βασικούς της “πελάτες” και μια εποχή πριν 300-350 χρόνια κατέπλευσαν στα Άβδηρα καραβιές με μαύρους σκλάβους που αγοράστηκαν από ντόπιους μπέηδες.
Από τότε η πορεία τους διεγράφη αποκλειστικά σε ελληνικό έδαφος, το οποίο ήταν και είναι επιλογή τους. Μάλιστα, όταν έγινε η καταστροφή της Σμύρνης και η Ελλάδα με την Τουρκία υπέγραψαν τη Συνθήκη της Λωζάννης για την ανταλλαγή πληθυσμών, οι Αφροέλληνες της Θράκης επέλεξαν να μην μεταβούν στην Τουρκία, παρόλο που η εξωτερική τους εμφάνιση και η θρησκευτική τους πεποίθηση ήταν πιο κοντά, και έμειναν στη Θράκη.
Από το 1923 κι εντεύθεν είναι αναπόσπαστο κομμάτι των τοπικών κοινωνιών και δεν σταματούν να τονίζουν πως η εθνικότητα τους είναι απόλυτα ελληνική. Παρόλο δε που μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα δεν επιδίδονταν σε επιμειξίες με καυκάσιους και τις άλλες εθνότητες της περιοχής, κάποια στιγμή άρχισαν και οι γάμοι μεταξύ των, με αποτέλεσμα εν έτει 2020 οι γηραιότεροι μαύροι να έχουν λιγότερο μελαψούς απογόνους.
Σε ένα κατατοπιστικό ρεπορτάζ που είχε κάνει το 2014 η Αλεξάνδρα Τζαβέλλα για την Ελευθεροτυπία, ο περήφανος για το τόσο σκούρο χρώμα του δέρματος του βοσκός Μεμέτογλου Μπαχρί, είχε πει με χιούμορ: «Τα παιδιά μας τώρα άλλαξαν, έγιναν παρδαλά. Ο γιος μου πήρε νύφη άσπρη. Χάνεται το μαύρο σιγά σιγά». Ιδιαίτερη είναι η συναναστροφή τους με το πομακικό στοιχείο της περιοχής πάντως.
Οι περισσότεροι έχουν καταπιαστεί με την αγροτιά και μόνο στις τελευταίες 2 δεκαετίες θα δεις ανθρώπους που καταφέρνουν να ολοκληρώσουν το σχολείο και να κάνουν και σπουδές, καθώς οι παλιότερες γενιές αναγκάζονταν εύλογα να ξεκινήσουν τη δουλειά από μικρά παιδιά και απορροφήθηκαν στη γεωργική ζωή.
Η περίπτωση τους πάντως είναι από τα πιο τρανά παραδείγματα πως από ένα σημείο και μετά καταντά αυταρχικός ο τρόπος που επιλέγουμε να τοποθετήσουμε εθνοτικά κάποιων αγνοώντας το τι νιώθει ο ίδιος και πώς τα βιώματα του άλλαξαν πορεία στην επαφή του με έναν τόπο και στη δημιουργία ριζών.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Κάτοικος του χωριού Άβατον. (enet.gr)
https://menshouse.gr/
ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΣΟΜΑΛΙΛΑΝΔΗ 7 Δεκεμβρίου 2024
Ένας Έλληνας της Μελβούρνης σ' αυτή την άγνωστη χώρα:
Οι ταξιδιωτικοί προορισμοί επιλέγονται από τον κόσμο για διάφορους λόγους. Ωστόσο, ορισμένα μέρη αξίζει οπωσδήποτε να τα επισκεφθείς όταν βιώνουν μια ιδιαίτερη ιστορική συγκυρία. Η αυτοανακυρηγμένη χώρα της Σομαλιλάνδης που βρίσκεται στο Κέρας της Αφρικής, είναι ένας από αυτούς τους προορισμούς και η ώρα να την επισκεφθεί κάποιος είναι τώρα, που διανύει μια φιλόδοξη διαδικασία οικοδόμησης του έθνους και αγωνίζεται για επίσημη ανεξαρτησία.
Σήμερα, όταν η πιο μικρή αναφορά στη λέξη Σομαλία, φέρνει στο νου εικόνες πολέμου και καταστροφής, είναι αισιόδοξο το να βλέπεις αυτήν την αυτοαποκαλούμενη αυτόνομη χώρα να προσφέρει μια εναλλακτική αφήγηση. Εν συντομία, η Σομαλιλάνδη αποτελεί το λειτουργικό κομμάτι της διεθνώς αναγνωρισμένης Σομαλίας. Εδαφικά είναι η πρώην αποικιοκρατούμενη Βρετανική Σομαλιλάνδη, το βόρειο τμήμα της Σομαλίας. Το 1991 η Σομαλιλάνδη απέκτησε την ανεξαρτησία της από την Σομαλία, αλλά κανένα κράτος δεν την έχει αναγνωρίσει επίσημα. Έχει χαράξει ένα δικό της αναπτυξιακό δρόμο, έχει εκδόσει το δικό της εθνικό νόμισμα και έχει ακολουθήσει μια αυτόνομη πορεία, μακριά από την κεντρική διοίκηση της Μογκαντίσου, η οποία έχει στιγματιστεί για την επίδειξη ολιγωρίας και κατάχρησης εξουσίας.
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να φτάσεις στη Σομαλιλάνδη. Οι περισσότεροι έρχονται αεροπορικώς από την Αντίς Αμπέμπα ή το Ντουμπάι, ενώ οι πιο θαρραλέοι έρχονται διά ξηράς, περνώντας τα σύνορα του Wajalee, κοντά στην Αιθιοπική πόλη Jijiga. Πολλοί προτιμούν να κάνουν μια στάση στην Αιθιοπική πρωτεύουσα, διότι τούς δίνεται η δυνατότητα να πάρουν βίζα από το γραφείο της αντιπροσωπίας της Σομαλιλάνδης η οποία εκδίδεται την ίδια μέρα. Επίσης, μπορεί κάποιος να πάρει βίζα στο αεροδρόμιο της Σομαλιλάνδης εάν το ξενοδοχείο του έχει υποβάλει την αίτησή του στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Η πρώτη στάση των ταξιδιωτών είναι η πρωτεύουσα Χαργκέισα. Αυτή η άναρχα απλωμένη πόλη, του ενός εκατομμυρίου και άνω κατοίκων, έχει προφανώς αναπτυχθεί με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Κυριαρχούν οι χαλικόδρομοι και η έλλειψη υποδομής. Γαϊδούρια και 4x4 μοιράζονται τους ίδιους δρόμους. Το χαώδες κέντρο της πόλης έχει τα αξιοθέατά του.
Πρώτα-πρώτα, έχει πιο πολλά παπουτσάδικα από την οδό Chapel του Prahran. Μετά υπάρχει αφθονία ανθρώπων που ανταλλάσσουν συνάλλαγμα με τις στοίβες χαρτονομισμάτων που κοντεύουν το ένα μέτρο σε ύψος. Κάποιος μπορεί να γίνει σχεδόν εκατομμυριούχος στο τοπικό νόμισμα εξαργυρώνοντας εκατό δολάρια ΗΠΑ ή Ευρώ.
Η κουζίνα των πολυάριθμων εστιατορίων έχει επηρεαστεί από τα φαγητά της γειτονικής Αιθιοπίας. Ο καλύτερος τρόπος να ξεκινήσει κάποιος την ημέρα του είναι τρώγοντας μπεWiρ, μια πρωινή λιχουδιά. Το μπεΐρ προετοιμάζεται από ψιλοκομμένο συκώτι κατσικιού ή αρνιού τηγανισμένο με πιπεριές και κρεμμύδια. Είναι ένα γεύμα για αυτούς που λατρεύουν τα πικάντικα.
Υπάρχουν πολλοί Σομαλιλανδοί της Διασποράς που επαναπατρίζονται. Συνάντησα τον 30χρονο Αχμέντ από το Λονδίνο, που βρισκόταν τρεις μήνες στην Χαργκέισα. Γεννήθηκε εκεί αλλά οι γονείς του έφυγαν για την Αγγλία όταν ήταν μόλις δυο ετών.«Παραιτήθηκα από τη δουλειά σε ένα γραφείο στο Λονδίνο. Κάθε μέρα που έμπαινα στο μετρό, έβλεπα μουτρωμένα πρόσωπα. Τον χειμώνα από τις τρεις το απόγευμα νύχτωνε. Μ' έπιανε κατάθλιψη. Εδώ στη Σομαλιλάνδη έχουμε λιακάδα δώδεκα μήνες το χρόνο και μου δίνεται η ευκαιρία να ξανασυνδεθώ με τις ρίζες μου και την οικογένειά μου».
Το περίφημο Khat: Είναι αδύνατο να αποφύγεις την πανταχού παρούσα χρήση του κχατ. Το κχατ είναι ένας θάμνος που καλλιεργείται σε χώρες του Κέρατος της Αφρικής. Οι άνθρωποι μασούν τα φύλλα του και έρχονται σε μια κατάσταση ευφορίας και διέγερσης. Χρησιμοποιείται ως τονωτικό από την πλειοψηφία του πληθυσμού, σε μια κοινωνία που δεν επιτρέπεται το αλκοόλ, με τραγικές συνέπειες. Είναι τεράστια τα προβλήματα της ψυχικής υγείας σε αυτήν την νέα χώρα και ακόμα μεγαλύτερες οι προκλήσεις όταν υπάρχουν μόνο δυο ψυχίατροι ανάμεσα σε πληθυσμό τρεισήμισι εκατομμυρίων.
Στην Χαργκέισα με σύστησαν στα μέλη του πανεπιστημιακού συμβουλίου. Μου έκανε εντύπωση πόσο νέοι ήταν οι καθηγητές και η διοίκηση. Η πλειοψηφία είχαν σπουδάσει στο εξωτερικό και είχαν επιστρέψει για να προσφέρουν στην οικοδόμηση της χώρας τους, πιστεύοντας ότι η παιδεία είχε ένα πολύ καθοριστικό ρόλο να παίξει. Μια νέα καθηγήτρια με λονδρέζικη προφορά με χαιρέτισε. Ήταν η υποπρύτανης των τμημάτων μαιευτικής και νοσηλευτικής: «Άκουσα ότι ήρθες από την Αυστραλία. Δεν είναι όλοι οι Αυστραλοί ξανθοί, γαλανομάτηδες, αθλητικοί και μένουν κοντά στη θάλασσα;». Εκτός από τα ξανθά μαλλιά, θέλω να πιστεύω ότι κάπως ταίριαζα μ' αυτή την εικόνα. Φαντάζομαι ότι τέτοιες εντυπώσεις αποκτά κάποιος που έχει δει αρκετά επεισόδια από την αυστραλέζικη τηλεοπτική σειρά «Neighbours» όπου για ένα διάστημα παιζόταν τρεις φορές την ημέρα στην Αγγλία».
Έξω από την πρωτεύουσα υπάρχουν δυο σημαντικά αξιοθέατα που αξίζουν να τα επισκεφθείς. Οι καλοδιατηρημένες Νεολιθικές βραχογραφίες σε σπήλαια στο Las Geel και το λιμάνι της Μπερμπέρα. Για να ταξιδέψεις έξω από την πρωτεύουσα, οι Αρχές συνιστούν να πάρεις ένα αυτοκίνητο 4x4, οδηγό, ξεναγό και έναν οπλισμένο σωματοφύλακα.
- Νεολιθική τέχνη σε σπηλιά στο Las Geel. Το ταξίδι στη Σομαλιλάνδη δεν είναι για τους λιγόψυχους, αλλά για τους τολμηρούς και τους περιπετειώδεις, που θα εντυπωσιαστούν με αυτά που έχει να τους προσφέρει. Οι βραχογραφίες που αναπαριστούν ανθρώπους, ζώα και την καθημερινή ζωή της εποχής σίγουρα θα είχαν την προστασία της UNESCO εάν η Σομαλιλάνδη ήταν αναγνωρισμένη από τα Ηνωμένα Έθνη. Οι διακοσμημένοι τοίχοι αυτών των πέτρινων καταφυγίων έχουν διατηρήσει τα έντονα χρώματα παρά τις καιρικές συνθήκες επί αιώνες.
- Το λιμάνι της Μπερμπέρας είναι λίγο παραπάνω από μιας ώρας διαδρομή με αυτοκίνητο από το Las Geel. Προσφέρει την ευκαιρία κολύμβησης στα θερμά Σομαλικά ωκεάνια νερά και την απόλαυση φρεσκοπιασμένων ψαρών. Το αναπόφευκτο θέαμα κατεστραμμένων κτιρίων είναι ένδειξη ότι η πόλη έχει γνωρίσει πιο ένδοξες εποχές. Οι λιμενικές εγκαταστάσεις και ο Σοβιετικής κατασκευής αεροδιάδρομος, από τους μακρύτερους στην Αφρική, γνώρισαν μεγάλη δραστηριότητα στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Σήμερα η Μπερμπέρα και το εξίσου ετοιμόρροπο Ερυθραίο λιμάνι της Μασσάουα, χάνουν σημαντικά από την οικονομική δραστηριότητα που εκπέμπει η περίκλειστη από ξηρά Αιθιοπία. Παραπάνω από 90% των εξαγωγών και εισαγωγών της Αιθιοπίας διακινούνται από το λιμάνι του Τζιμπουτί της Ερυθράς Θάλασσας.
Ορισμένες ιστορικές αναφορές παρουσιάζουν τη Σομαλιλάνδη ως την περιοχή που βρισκόταν το αρχαίο βασίλειο του Πουντ, το οποίο εμπορευόταν εξωτικά προϊόντα με τους αρχαίους Αιγυπτίους. Ίσως ήρθε η ώρα για τον σύγχρονο ταξιδιώτη να εξετάσει αυτήν τη θεωρία.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:Νεολιθικές βραχογραφίες στο σπήλαια Las Geel
ΝΙΚΟΣ ΝΤΑΛΛΑΣ
ΑΙΘΙΟΠΑΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΕΖΗΣΕ ΣΤΑ ΒΡΕΤΑΝΙΚΑ ΑΝΑΚΤΟΡΑ 16 Νοεμβρίου 2024
Ένας Αιθίοπας πρίγκιπας έζησε στα Βρετανικά Ανάκτορα. Πρόκειται για τον πρίγκιπα Αλεμαγέχου (1861 - 1879), ήταν γιος του αυτοκράτορα της Αιθιοπίας Θεόδωρου Β’ (1818 - 1868). Έζησε μέχρι την ηλικία των 18 ετών στην Αγγλία και πέθανε στο Λιντς της βόρειας Αγγλίας, από πνευμονία. Ήταν προστατευόμενος της Βασίλισσας Βικτωρίας (1819-1901), οποία ζήτησε να ταφεί στην βασιλική κρύπτη στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο κάστρο του Ουίνδσορ.
Η Βασίλισσα Βικτωρίας, έγραψε στο ημερολόγιό της, για τον πρίγκιπα: «Φοβάμαι ότι δεν θα είναι ποτέ ευτυχισμένος, μόνος σε μία ξένη χώρα, χωρίς γονείς». Και πράγματι η ζωή του δεν υπήρξε ευτυχισμένη, ήταν γεμάτη με κάθε είδους δυσκολίες και ήταν τόσο ευαίσθητος που πίστευε ότι οι άνθρωποι τον κοίταζαν εξαιτίας του χρώματός του.
Ο πρίγκιπας Αλεμαγέχου, αιχμαλωτίσθηκε μαζί με την μητέρα του, την αυτοκράτειρα Τιρουουόρκ, όταν οι Βρετανοί κατέλαβαν το αυτοκρατορικό οχυρό της Magdela, στις 13 Μαΐου 1868. Η αυτοκράτειρα πέθανε κατά την διάρκεια του ταξιδιού προς την Βρετανία, ενώ ο πατέρας του, ο αυτοκράτορας Θεόδωρος Β’, αυτοκτόνησε για να μην παραδοθεί.
Οι Αιθίοπες ζήτησαν την επιστροφή των λειψάνων του προγόνου τους και η βρετανική μοναρχία απέρριψε το αίτημα τους. Μάλιστα το 2007, ο πρόεδρος της Αιθιοπίας Γκίρμα Ουόλντε-Γκιόργκις ζήτησε από την βασίλισσα Ελισάβετ Β,΄την επιστροφή των οστών του πρίγκιπα στην χώρα του. Ενώ ο αυτοκράτορας Χαϊλέ Σελασιέ, κατά την διάρκεια επίσκεψής του στο Λονδίνο, το 1924, κατέθεσε στον τάφο του, χαραγμένη πλάκα στην Αμερική γλώσσα.
Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Β΄(1818 - 1868)
Ο Θεόδωρος Β’, ήταν αυτοκράτορας της Αιθιοπίας (1855–68) και ο πρώτος σύγχρονος ηγεμόνας της χώρας. Οι ευρωπαϊκές μαρτυρίες τον παρουσιάζουν, ως τον Αιθίοπα Μέγα Πέτρο, τόσο για την ιδιοσυγκρασία και τη σκληρότητά του, όσο για το θάρρος, τη φιλοδοξία, τη στρατιωτική ιδιοφυΐα και το ενδιαφέρον του, για την τεχνολογία.
Το 1862, απειλούμενος από Μουσουλμάνους Τούρκους και Αιγύπτιους, έστειλε επιστολές σε ισχυρούς ηγέτες, συμπεριλαμβανομένης και της βασίλισσας Βικτωρίας, ζητώντας στρατιωτική βοήθεια και έκκληση για «χριστιανική αλληλεγγύη», απέναντι στην «ισλαμική επέκταση». Η επιστολή αγνοήθηκε επειδή η Βρετανική Αυτοκρατορία δεν είχε καμία επιθυμία να πραγματοποιήσει μια σταυροφορία. Στην πραγματικότητα το ενδιαφέρον της, ήταν να συνεργαστεί με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, για εμπορικό και πολιτικό όφελος.
Έξαλλος από την έλλειψη ανταπόκρισης, ο Θεόδωρος Β’, φυλάκισε αρκετούς Βρετανούς ιεραπόστολους και κυβερνητικούς αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου και του Βρετανού Προξένου, Λοχαγού Τσαρλς Κάμερον. Μετά από μια σειρά αποτυχημένων διαπραγματεύσεων, για την απελευθέρωση των ομήρων, η βασίλισσα Βικτωρία ανακοίνωσε στις 21 Αυγούστου 1867, την απόφαση της, για στρατιωτική επέμβαση, για τη διάσωση των ομήρων και την τιμωρία του Βασιλιά.
Η βρετανική αποστολή στην Αβησσυνία έγινε το 1868. Τον αγγλο-ινδικός στρατό διοικούσε ο αντιστράτηγος σερ Ρόμπερτ Νάπιερ. Με τη βοήθεια επαναστατημένων Αιθιόπων ευγενών, η βρετανική δύναμη επιτέθηκε και κατέλαβε το αυτοκρατορικό οχυρό, της Magdela. Ο αυτοκράτορας, συνειδητοποιώντας την απελπιστική θέση που βρισκόταν, αυτοκτόνησε τρεις ημέρες αργότερα. Λέγεται ότι αυτοκτόνησε με το πιστόλι, που του είχε χαρίσει η βασίλισσα Βικτωρία.
ΑΠΕ – ΜΠΕ
ΧΡΗΣΤΟΣ Ο ΑΡΑΠΗΣ 9 Νοεμβρίου 2024
Ο Χρήστος ο Αράπης έζησε στην Αθήνα ατα μέσα του 19ου αιώνα. Τον ζωγράφισαν σπουδαίοι Έλληνες ζωγράφοι όπως, ο Νικηφόρος Λύτρας (1832-1904), ο Νικόλας Γύζης (1842-1901), ο Ιωάννης Οικονόμου (1860-1931), ενώ πόζαρε για τους μαθητές του Σχολείου των Τεχνών της Αθήνας. Τον απέδωσε και ο γλύπτης Ιωάννης Βιτσάρης (1843-1892).
Ο Λύτρας και ο Γύζης αποδίδουν τη μορφή του άνδρα εκ του φυσικού, επιλέγοντας θερμές τονικότητες. Ο Λύτρας ζωγραφίζει το νεαρό άνδρα κάπως μελαγχολικό με τη χρωματική ένταση του κίτρινου στον οιονεί χιτώνα (1873), ενώ ο Γύζης τον απεικονίζει να γελά χάσκοντας αφελώς, όπως το συνήθιζε, με πανωφόρι ψυχρού χρώματος (1871).
Ο πίνακας του Λύτρα, που ανήκε στη Συλλογή του ομότιμου καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Νικόλαου Μακκά (1847-1935), εκτέθηκε στην οργανωμένη από τη Σχολή Καλών Τεχνών και από την Εταιρεία των Φιλότεχνων αναδρομική έκθεση του Λύτρα , στην αίθουσα της Σχολής, στην οδό Πατησίων (1933).
Στην εβδομαδιαία αθηναϊκή εφημερίδα “Το Άστυ”, που την εξέδιδε ο γελοιογράφος Θέμος Άννινος (1845-1916), δημοσιεύεται η προσωπογραφία του Χρήστου Αράπη (1886), από τον ζωγράφο - χαράκτη Ιωάννη Οικονόμου (1860-1931), η οποία επαναλαμβάνει τη στάση και την έκφραση που είχε επιλέξει ο Γύζης στο δικό του έργο. Σήμερα οι παραπάνω πινάκες ανήκουν σε Ιδιωτικές Συλλογές.
Ο γλύπτης Βιτσάρης φιλοτέχνησε τον Χρήστο Αράπη, ολόσωμο με αλυσίδα στο πόδι, σαν δούλο, καθισμένο χάμω και εξέθεσε το γύψινο πρόπλασμά του στην τρίτη έκθεση των Ολυμπίων, στο Ζάππειο (1873) και απέσπασε χάλκινο βραβείο (νομισματόσημο).
Το έργο του Βιτσάρη, εκτέθηκε στην έκθεση στο Πράτερ, που έγινε στο μεγάλο πάρκο της Βιέννης το 1873, ενώ το 1876 εκτέθηκε στο Γυάλινο Παλάτι του Μονάχου.
Η τολμηρή όμως απόδοση της μορφής, ως δούλο, προξένησε αλγεινή εντύπωση στην Ελλάδα, όπως φαίνεται από τις αθηναϊκές εφημερίδες “Στοά” (1873) και “Μέλλον” (1873). Η ελληνική κοινωνία δεν ήταν τότε ακόμα έτοιμη, να δεχθεί έργα που κινούνταν πέρα από το αποδεκτό κλασικιστικό κλίμα και που έθιγαν πολιτισμικά ζητήματα.
Διαφορετική άποψη κατέθεσε ο γλύπτης Θωμάς Θωμόπουλος (1875-1937), ο οποίος περιέσωσε τα γλυπτά του Βιτσάρη, μετά από τον πρόωρο θάνατό του. Σε διάλεξή του στο Τμήμα Καλών Τεχνών του Φιλολογικού Συλλόγου “Παρνασσός”(1924), παρατηρούσε ότι ο Αράπης του Βιτσάρη είναι το αιώνιο σύμβολο των μεγαλοφυών. Σήμερα, το έργο με τη μορφή έως το στήθος, εκτίθεται στην Εθνική Γλυπτοθήκη. Είναι δωρεά της Έφης Δαρδούφα, εις μνήμη του πατερα της, Κωνσταντίνου Οικονόμου (2017).
Το κανονικό όνομα του Χριστού Αράπη, ήταν Χρήστος Μοναστηριώτης. Ήταν δημότης Αθηναίων, γεννήθηκε το 1826 και πέθανε στην Αθήνα το 1886. Κανένας δεν γνώριζε πως βρέθηκε σε νεαρή ηλικία στην Αθήνα. Πρέπει να γεννήθηκε σε Βρετανική αποικία, καθώς γνώριζε την Αγγλική γλώσσα.
Δεν δίσταζε να τραγουδάει αγγλικά τραγούδια, αλλοιώνοντας κωμικότητα τις λέξεις τους. Μισούσε θανάσιμα τους Άγγλους. Αιτία του μίσους του στάθηκε το ότι συνελήφθη και τιμωρήθηκε με μαστίγωση, επειδή πουλούσε, σε Άγγλους στρατιώτες, οινοπνευματώδη ποτά, κατά την αγγλογαλλική κατοχή στην Ελλάδα το 1854-57, μολονότι απαγορευόταν με στρατιωτικό νόμο.
Με την ευκαιρία κάποιου ευτυχούς γεγονότος (γάμου, γέννησης, ονομαστικής γιορτής ή γενεθλίων), εξέφραζε πρώτος ευχές με συνοδεία ανθοδέσμης. Του άρεσε το γυναικείο φύλο και το κρασί. Ποιητής με το ψευδώνυμο “Το Χέρι”, γράφει για τον Χρήστο τον Αράπη, στην εβδομαδιαία αθηναϊκή εφημερίδα “Το Άστυ”: «ημέραν δεν παρήρχετο τον βίον αμεθύστως».
Ο συμπαθής στους Αθηναίους του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, Χρήστος Αράπης ή Μοναστηριώτης έφυγε από τη ζωή, χωρίς να έχει κοντά του τους συγγενείς του, το 1886, στο Δημοτικό Νοσοκομείο, επί της οδού Ακαδημίας, όπου σήμερα στεγάζεται το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του τον φρόντιζε ο Π. Λαμπίκης, ο οποίος τον φιλοξενούσε και τον περιέθαλπε όσο ασθενούσε. Τα έξοδα της κηδείας του, καλύφθηκαν από το Δημοτικό Νοσοκομείο.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Πινάκες Ζωγραφικής΄με θέμα τον Χρήστο Αράπη: 1. Νικηφόρου Λύτρα, 2. Ιωάννη Οικονόμου, 3. Νικολάου Γύζη, 4. Γλυπτό Ιωάννη Βιτσάρη, 5. Πίνακας Αγνώστου Ζωγράφου, 6. Πίνακας Αγνώστου Ζωγράφου.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
https://slpress.gr/
Ο Α.ΓΚΡΟΥΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΕ 2 ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΗ ΚΙΝΑ.
Ο Αλέξανδρος Γκρους, από την Ντίρε Ντάουα, ως μέλος της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρίας, συμμετέχει στη μεγαλύτερη έκθεση φωτογραφίας του κόσμου, τη PHOTO BEIJING 2024, που γίνεται στο Πεκίνο. Η παραπάτω φωτογραφία έχει ως θέμα τις Γιαγιάδες της Μυτιλήνης, από το Πλωμάρι της Λέσβου και επελέγη λόγω του έντονου ανθρωπιστικού στοιχείου που παρουσιάζει.
Επίσης θα λάβει μέρος με άλλες οκτώ φωτογραφίες και στην έκθεση φωτογραφίας "Discover CEEC" που θα γίνει και αυτή στη Κίνα.
Η ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΠΑΡΙΣΙ 2024
Η ΕΠΙΣΤΟΛΙΚΗ ΨΗΦΟΣ
«Ανταπόκριση» από την Αντίς Αμπέμπα, το Εδιμβούργο και το Ελσίνκι: τρεις Ελληνες του εξωτερικού που συμμετέχουν στις φετινές ευρωεκλογές μέσω της επιστολικής ψήφου μιλούν στην «Κ» για τη συγκινητική εμπειρία της πρώτης φοράς στην «κάλπη» και διατυπώνουν τα αιτήματά τους προς τους Ελληνες ευρωβουλευτές, ενώ βρίσκονται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα τους.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΙΛΗΣ, Αντίς Αμπέμπα, Αιθιοπία
«Οταν σφράγισα το ψηφοδέλτιο ένιωσα ότι είχα καλύψει μία ανάγκη μου»
Ο Γιώργος Φίλης έφτασε το 2013 στην Αντίς Αμπέμπα από την Αθήνα. Τα πρώτα οκτώ χρόνια εργάστηκε ως φιλόλογος και στη συνέχεια ανέλαβε τη διεύθυνση του Ελληνικού Σχολείου της αιθιοπικής πρωτεύουσας. Ολο αυτό το διάστημα, μακριά από την Ελλάδα, δεν έχασε ούτε στιγμή την επαφή με τη χώρα. «Ενημερώνομαι για τις εξελίξεις στο Διαδίκτυο, παρακολουθώ τις ειδήσεις το βράδυ κι ακούω ενημερωτικές εκπομπές στο ραδιόφωνο το πρωί. Είμαι μέσα σε όλα», λέει στην «Κ».
Σε αυτές τις ευρωεκλογές τού δόθηκε για πρώτη φορά η δυνατότητα να στείλει την ψήφο του στην Ελλάδα από την Αφρική. Δεν χρειάστηκε καν να το σκεφτεί. «Πάντα ζήλευα τους άλλους Ευρωπαίους υπηκόους εδώ στην Αιθιοπία που είχαν τη δυνατότητα να ψηφίσουν εξ αποστάσεως και αναρωτιόμουν “Γιατί μόνο εκείνοι; Οι Ελληνες είμαστε από μια κατώτερη Ευρώπη;”. Οπότε όταν σφράγισα και παρέδωσα τον φάκελο στο Ταχυδρομείο ένιωσα ένα περίεργο και ταυτόχρονα θετικό συναίσθημα: ότι είχα καλύψει μια ανάγκη μου».
Μόνο τους τελευταίους 11 μήνες, τα Ελληνικά Κοινοτικά Σχολεία της Αντίς Αμπέμπα συμμετείχαν τρεις φορές σε προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, σε δύο πολιτιστικά και ένα αθλητικό. «Η Ευρώπη έχει εκπροσωπηθεί επάξια από τα Σχολεία μας εδώ, όλα αυτά τα χρόνια», τονίζει ο κ. Φίλης. Κατά τη θητεία του στην Αντίς Αμπέμπα, που είναι και η έδρα της Αφρικανικής Ενωσης, ο ίδιος είχε την ευκαιρία να συναντηθεί με αρκετούς Ελληνες ευρωβουλευτές, τους οποίους η ελληνική κοινότητα, όπως επισημαίνει, φιλοξένησε εγκάρδια.
Θα πρέπει η ελληνική πολιτεία κάποια στιγμή να τους αναγνωρίσει και να τους χορηγήσει τα νόμιμα έγγραφα για την παραμονή τους στην “Ελλάδα των παππούδων τους”.
«Παρ’ όλα αυτά, τον τελευταίο χρόνο, παρατηρώ μια αδιαφορία απέναντι στα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός και τα ελληνικά σχολεία στο Βορειοανατολικό Κέρας της Αφρικής», τονίζει ο κ. Φίλης, αναφερόμενος στη συρρίκνωση της άλλοτε μεγάλης ελληνικής κοινότητας, η οποία έφτασε σήμερα να αριθμεί μόλις 200 μέλη. Η κατάσταση είναι τόσο δύσκολη που για πρώτη φορά ύστερα από 114 χρόνια από την ίδρυσή του το αμιγές Ελληνικό Κοινοτικό Σχολείο – Μίχειο Λύκειο της Αντίς Αμπέμπα κινδυνεύει να κλείσει οριστικά τον Ιούνιο.
«Φυσικά και έχουμε προσδοκίες από τους Ελληνες ευρωβουλευτές. Θα πρέπει να “σκύψουν” πάνω στα προβλήματα της διασποράς και να μην εθελοτυφλούν. Ενας λόγος παραπάνω φέτος, αφού οι Ελληνες του εξωτερικού έχουν την ευκαιρία να τους ψηφίσουν», τονίζει ο Γιώργος Φίλης και στέκεται στο αίτημα το οποίο διαχρονικά διατυπώνεται από τους μαθητές του ελληνικού σχολείου της Αντίς Αμπέμπα.
«Οι μαθητές και οι μαθήτριές μου –απόφοιτοι και μη– είναι ελληνικής καταγωγής με ελληνικότατα ονοματεπώνυμα, εν δυνάμει Ευρωπαίοι πολίτες. Θα πρέπει η ελληνική πολιτεία κάποια στιγμή να τους αναγνωρίσει και να τους χορηγήσει τα νόμιμα έγγραφα για την παραμονή τους στην “Ελλάδα των παππούδων τους”. Ελπίζω αυτό να είναι ένα από τα προβλήματα που επιτέλους θα λυθεί από τους ευρωβουλευτές μας, όπως υποσχέθηκαν κατά το παρελθόν όσοι μάς επισκέφθηκαν».
ΒΙΚΥ ΚΑΤΕΧΑΚΗ
ΤΟΥΡΤΑ ΜΕΝΕΛΙΚ
Η «εξαδέλφη» της Σεράνο:
Πιθανολογείται ότι η τούρτα Μενελίκ, πήρε το όνομά της από τον αυτοκράτορα της Αιθιοπίας Μενελίκ Β ́(1844-1913), ο οποίος είχε ιδιαίτερη αγάπη στους Έλληνες και επί των ημερών του είχε δημιουργηθεί μια δραστήρια Ελληνική κοινότητα στην Αιθιοπία. Το δε μαυσωλείο του στην Αντίς Αμπέμπα είναι σχεδιασμένο από Έλληνα.
Αυτή η τούρτα Μενελίκ, μεσουρανούσε στα ’60s, όπως και η Σεράνο, με την οποία μοιάζει. Έχει και η Μενελίκ κρέμα σεράνο (μια σοκολατένια μους αφρατεμένη με κιγιέ, δηλαδή ιταλική μαρέγκα) αλλά και λευκή σαντιγί. Μια τούρτα ρετρό, που έκανε κάποτε θραύση στα ζαχαροπλαστεία, με κρέμα σεράνο, λευκή σαντιγί και, εννοείται, κερασάκια γλασέ. Είναι… μπουκιά και νοσταλγία.
Από τον Γαστρονόμο της Καθημερινής
Κείμενο: Δημήτρης Μακρυνιώτης
Φωτογραφία: Δημήτρης Βλάικος
ΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΩΡΟ
Η φράση «Παιδιά της καρδιάς», χρησιμοποιείται αρκετά για να περιγράψει ότι τα θετά παιδιά δεν έχουν γεννηθεί από την κοιλιά αλλά από την καρδιά, δηλώνοντας έτσι μία πολυδιάστατη συναισθηματική διεργασία που συμβαίνει με την απόκτηση παιδιού μέσω της τεκνοθεσίας. Η συγγραφέας την επέλεξε, γιατί, όπως η ίδια δηλώνει: «κάθε θετό παιδί που έχω γνωρίσει κάνει την καρδιά μου να χτυπά δυνατά από συναισθήματα κάθε είδους, να φουσκώνει από την εμπειρία σε σημείο που να τη νιώθω ότι θα σπάσει. Γιατί οι προκλήσεις που φέρνει αυτή η γονεϊκότητα θέλουν πολλές καρδιές και όχι μία, δε φτάνει. Γιατί τα θετά παιδιά έχουν καρδιές γεμάτες συναισθήματα για εμάς»!
Το βιβλίο μπορείτε να προμηθευτείτε εδώ:
IWRITE.GR
Παιδιά της Καρδιάς - Εκδόσεις iWrite
Ένα παιδικό βιβλίο που μαθαίνει στα παιδιά για τον πόλεμο, τον ρατσισμό και το πώς η αγάπη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
https://www.iwrite.gr/bookstore/paidiko-vivlio-polemos-ratsismos-paidia-tis-kardias-ekdoseis-iwrite/?fbclid=IwAR1Wo9_ylVwlJqkqGnaVk6Itl_Ag2I5vX8194Cv6R9UlGPvcknadmsoq3yw
Report abuse