ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ...


ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΠΙΕΡ ΖΑΝΝΟΤΙ

Αθήνα, Μάρτιος 2020

Αγαπητέ κύριε Πιερ Ζαννοττί, συνέβη κάποτε στο Τζιμπουτί να μου σώσετε τη ζωή από ελονοσία. Ήμουν μόνο έντεκα μηνών. Πάντα σας σκέφτομαι και σας ανακαλώ στη μνήμη μου όταν ανοίγω την καρδιά μου... Άλλωστε χάρη σε εσάς βρίσκομαι εδώ υγιής. Γράφω ένα γράμμα προς άγνωστη κατεύθυνση με παραλήπτη εσάς, τον παιδίατρο με τα κοκκινωπά μαλλιά και γένια. Η εφημερίδα «κοντά σας - Τα Eλληνο-Aιθιοπικά» είναι το φανταστικό όχημα που θα ταξιδέψει τα λόγια μου στη σκέψη σας. Θέλω να σας θυμίσω ότι είμαι ένα παιδί που σώσατε. Θέλω απλώς να σας πω ευχαριστώ, κι ας πάει η κουβέντα μου στον αέρα. Πάντα πίστευα πως όταν κάνεις καλές σκέψεις για κάποιον θα ταξιδέψουν με κάποιο μαγικό τρόπο, με ηλεκτρομαγνητικά κύματα, στο πρόσωπο που σκέφτεσαι.

Κάποτε στο Τζιμπουτί, οι γονείς μου με έφεραν σ’εσάς σχεδόν ημιθανή και με απόγνωση περίμεναν ένα θαύμα. Το κρύωμα που νόμιζαν ότι είχα χειροτέρευε, αντί να καλυτερεύει. Ήδη νόμιζαν ότι με έχασαν αφού είχα παγώσει και ήδη σκελετωθεί. «Ελονοσία» είπατε και μπήκα στην εντατική για μία εβδομάδα. Κάνατε ό,τι περνούσε απ’το χέρι σας για να με κρατήσετε στη ζωή και το πετύχατε. Δεν είπατε ποτέ στους γονείς μου τί ακριβώς κάνατε, παρά μόνο «Μη ρωτάτε καλύτερα τί έκανα για να ζήσει... είναι θαύμα» κουνώντας το κεφάλι σας με τρόπο που ούτε ο ίδιος πιστεύατε για όσα θα πράττατε. Χρησιμοποιήσατε ηλεκτροσόκ αλλά δεν γνωρίζουμε παραπάνω.

Αυτό που αντίκρισαν οι γονείς μου όταν με πήραν από την κλινική σας, ήταν το μισοξυρισμένο μου κεφάλι. Απαλά, αφράτα μαλλιά, γεμάτα σκούρες καστανές μπούκλες παρέμειναν στη μισή μεριά του κεφαλιού. Σε ένα μωρό έντεκα μηνών δεν μπορούσατε να δώσετε φάρμακα, αυτό το εξηγήσατε στην οικογένειά μου. Η ελονοσία όμως νικήθηκε.Το κινίνο σώζει ζωές, μπορεί να κιτρινίζει, για λίγο, το δέρμα των ανθρώπων, όμως η ζωή είναι πάντα πολύ πιο σημαντική. Πάνω απ’όλα ο άνθρωπος, πάνω απ’όλα η ζωή. Κάποτε χάνονταν άνθρωποι λόγω ελονοσίας, τώρα όχι, αν και νομίζω πως δεν έχει βρεθεί εμβόλιο κατά της ελονοσίας.

Τα κουνούπια εξελίσσονται· αχ, εκεί που τα κοιτάζεις εξαφανίζονται, γίνονται αόρατα. Στη θέαση ενός και μόνο κουνουπιού στον χώρο που βρίσκομαι μπορώ να αναστατωθώ. Δεν φοβάμαι, θα φροντίσω να το λιώσω. Τις προάλλες ξύπνησα και καθώς άνοιγα τα μάτια, θολά ακόμα απ’τον ύπνο, είδα μπροστά μου ένα γιγάντιο κουνούπι! Πετούσε κατά πάνω μου ευθυγραμμισμένο, απόλυτα προσηλωμένο στον στόχο του, σε εμένα. Πετάχτηκα και άνοιξα τα παραθυρόφυλλα να φωτιστεί το δωμάτιο. Το τέλος του ήρθε γρήγορα. Δεν θα ξεχάσω ακόμα, στο Τζιμπουτί, πως από πολύ μικρή ηλικία κοιτούσα μέσα από τη κουνουπιέρα μου, μια λιλιπούτεια τρυπούλα στη λινή της ύφανση και υπολόγιζα αν χωράει να τρυπώσει από εκεί κάποιο κουνούπι. «Αποκλείεται να μπορούσε να περάσει» σκεφτόμουν και αποκοιμιόμουν ήσυχα. Είναι απίστευτο πως κάτι τόσο μικροσκοπικό σπέρνει τον θάνατο σε ανθρώπους και ζώα. Το κουνούπι, σχεδόν μια τουφίτσα λεπτές τρίχες, πότε μαύρες, γκρίζες ή ριγέ, ενωμένες σε ένα αηδιαστικό γυρτό σώμα· αυτό είναι το κουνούπι. Τα φτερά του το πάνε και το φέρνουν σε ηπείρους ανά την υφήλιο σκορπίζοντας τον πανικό. Τα μικροσκοπικά αυτά τέρατα έστειλαν πολλούς ανθρώπους στον άλλο κόσμο. Τα κουνούπια και η ελονοσία τους.

Αυτές τις μέρες που ο περισσότερος κόσμος ζει μια πρωτόγνωρη καθημερινότητα, που καθένας αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο, σας σκέφτομαι ξανά γιατρέ. Πιο έντονα από ποτέ. Όλους τους γιατρούς σκέφτομαι αυτό το καιρό. Τους γιατρούς και νοσηλευτές σε όλον τον κόσμο που προσπαθούν να κερδίσουν μια σκληρή και άνιση μάχη ενάντια σε έναν ιό, το κοροναϊό.
Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα ζήσουμε κάτι σαν... καιρό πολέμου; Μου φέρνει στο νου το Τσέρνομπιλ και την ραδιενέργεια όλο αυτό με την καθαριότητα. Κάνω σκέψεις για βιολογικά όπλα. Ο Αμαζόνιος φλέγεται, η Αυστραλία το ίδιο
· καιγόμαστε, πλημμυρίζουμε, μα τί συμβαίνει; Επήλθε κορεσμός στις ξέγνοιαστες στιγμές; Χρειάζεται δράμα για να ευγνωμονούνται οι μικρές απλές ευτυχισμένες ώρες; Εύχομαι το ξεσκαρτάρισμα των ζωντανών και των νεκρών να τελειώσει σύντομα·η τράπουλα να έχει μπαλαντέρ, να εμφανιστεί το φάρμακο. Να συνεχίσει η ζωή να κυλά, αν όχι όπως πριν, έστω καλύτερα. Ο κόσμος θα μοιάζει να αρχίζει από την αρχή μετά τον κορονοϊό.

Ακούω τα κοτσύφια να τραγουδούν. Υπέροχη μελωδία συντροφεύει το απόγευμά μου. Τι τύχη να μπορείς πραγματικά να ακούς... Ο κόσμος όλος ανοίκει στα πουλιά. Πετούν ελεύθερα και τίποτα δεν φαίνεται να τα σταματά. Η άνοιξη ήρθε κι απλώνω το χέρι να την πιάσω. Στο μπαλκόνι μου χορεύουν ροδοκόκκινα άνθη σαν μικροσκοπικά καμπανάκια. Στο δέντρο του κήπου πετάχτηκαν τα πρώτα φύλλα, ίδιες πράσινες φουντίτσες. Κοιτάζω τα κοτσύφια, αιωρούνται από το ένα κλαδί στο άλλο κι από δέντρο σε δέντρο. Το τραγούδι των αρσενικών κοτσυφιών διασκορπάται στον αέρα, περνάει ανάμεσα από φυλλώματα, κτήρια και φτάνει στα αυτιά μας για να γαληνέψει τη ψυχή μας. Ένα θηλυκό κοτσύφι στον απέναντι φοίνικα φτερουγίζει χορεύοντας και σε δευτερόλεπτα βρίσκεται στο μπαλκόνι μου· στέκεται για λιγάκι. Μέσα στα πουλιά μόνο ειρήνη υπάρχει. Η ειρηνική μελωδία τους, το χαρούμενο κάλεσμά τους, ηχεί στην καρδιά μας σαν ηρεμιστικό. Τα κοτσύφια σφυρίζουν και σήμερα χαρούμενα κι ανέμελα. Ακούω και τους γλάρους, πετούν πάνω απ’τα σπίτια μας σαν να χασκογελούν. Έτσι θα γελάμε ξανά κι εμείς. Σύντομα, πολύ σύντομα. Ο χρόνος φεύγει σαν την άμμο που ξεγλιστράει από τη χούφτα μας.

Για την ώρα οι άνθρωποι καλούνται να μείνουν σπίτι τους γιατί ο αόρατος εχθρός αλωνίζει έξω. Μένουμε στο σπίτι για να σωθούμε. Θα ήταν απλό αν κάποιοι άνθρωποι δεν στεναχωριόνταν γι’αυτό. Έχει και τα θετικά του ο «εγκλεισμός», η μοναχικότητα, είναι σαν καταφύγιο. Ωραίο να είσαι και σπίτι. Κάποιοι δεν έχουν την ‘πολυτέλεια’ της στέγης. Στους περισσότερους δίνεται η ευκαιρία να απολαύσουν το σπίτι τους, την οικογένειά τους· να παίξουν με τα παιδιά τους χωρίς το άγχος του ρολογιού. Είναι παρηγοριά πως ο αναγκαστικός εγκλεισμός είναι κάτι περαστικό. Εύχομαι υγεία ψυχική και σωματική. Δώρο Θεού η ζωή και η ειρήνη στη ψυχή. Με υπομονή θα περάσει κι αυτό και θα «λιαζόμαστε ξανά στον ήλιο». Έχει λίγη συννεφιά. Μα ύστερα βγαίνει το φως πάλι. Ο κόσμος μοιάζει να αλλάζει απ’την αρχή και στη δική μας εποχή· έχει συμβεί και στο παρελθόν. Ας προβληματιστούμε χωρίς άγχος. Έτσι είναι ο άνθρωπος και η ζωή. Η δύναμη της ελπίδας όμως μάς προχωράει μπροστά. «Να είσαι ευτυχισμένος που υπάρχεις και το γνωρίζεις, αυτό είναι κάτι που υπερβαίνει την ευτυχία, είναι θεία μακαριότητα» έγραψε ο Χένρυ Μίλλερ...

Τις μοναχικές ώρες οι σκέψεις «Γιατρέ, σώσατε τόσες ζωές. Δώσατε τη χαρά να αντικρίζουν το φως της μέρας, την ασημένια λάμψη της νύχτας, τα χρώματα της ζωής. Να ζουν την μυρωδιά του φθινοπώρου, του χειμώνα, της άνοιξης και του καλοκαιριού. Την αγάπη». Νιώθοντας τη ψυχή χαρούμενα γειωμένη στο σώμα, τον εαυτό σου στην αγκαλιά των ανθρώπων που αγαπάς, κάθε στιγμή μιας ανάσας, κάθε φτερούγισμα των βλεφάρων, όλα είναι ζωή που ακροβατεί σε μια χρυσή κλωστή, γερή σε κάθε γλυκιά σκέψη που κάνουμε, σε κάθε αγνό στόχο που βάζουμε. Κάθε στιγμή είναι η κερδισμένη στιγμή της ζωής. Γιατρέ, να είστε καλά όπου κι αν είστε. Κι αν προοδεύετε χαίρομαι, κι αν άγγελος γίνατε σας στέλνω τη προσευχή μου. Από αυτή τη καταβύθιση στον κόσμο τον δικό μου, σήμερα σκέφτομαι όλους τους γιατρούς του κόσμου και πάνω απ’όλα εσάς γιατρέ μου, κύριε Ζαννοττί.

Με εκτίμηση, ένα παιδί που σώσατε

Ειρήνη Σαββαΐδη                                                                                                            

Comments