ΕΛΛΗΝΟΑΙΘΙΟΠΙΚΑ

ΥΠΟΓΡΑΦΗΚΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ                                              11 Δεκεμβρίου 2025  

Τελικά, υπογράφηκε το μνημόνιο συνεργασία μεταξύ της Ελληνικής Κοινότητας της Αντίς Αμπέμπα και του Υπουργείου Παιδείας της Αιθιοπίας.                              Τις διαπραγματεύσεις έκανε το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος. 

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ

Το μνημόνιο συνεργασίας εκτός των άλλων αναφέρει και τα παρακάτω:

- Όλα τα περιουσιακά στοιχεία που χρησιμοποιούνται σήμερα από το Ελληνικό Κοινοτικό Σχολείο, θα μεταβιβαστούν πλήρως και θα παραδοθούν στην κυριότητα του νεοσύστατου Σχολείου.

- Σε περίπτωση που το νεοσύστατο σχολείο, παύσει να λειτουργεί, όλη η αρχικά εισφερθείσα περιουσία και τα περιουσιακά στοιχεία αυτού του οργανισμού που απομένουν από τη διαδικασία εκκαθάρισης πρέπει να μεταφερθούν πίσω στους αρχικούς Δωρητές 

- Η μεταβίβαση περιουσίας και περιουσιακών στοιχείων θα περιλαμβάνει τη διατήρηση και την έκθεση ιστορικών αντικειμένων, σχολικών αρχείων, εγγράφων και αναμνηστικών που σχετίζονται με την ιστορία της ελληνικής κοινότητας στην Αιθιοπία, διασφαλίζοντας την προστασία τους ως μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς του σχολείου, καθώς και την ορθή και εξουσιοδοτημένη χρήση τους όποτε είναι απαραίτητο στο μέλλον.

- Το νεοσύστατο Σχολείο θα συσταθεί με τη μορφή εκπαιδευτικού οργανισμού, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, σύμφωνα με την αιθιοπική νομοθεσία. Το Διοικητικό Συμβούλιο θα αποτελείται από 7 (επτά) μέλη τα οποία θα προέρχονται:

  Α. Την Ελληνική πλευρά θα εκπροσωπούν:

   1.Ο Πρόεδρος, τον οποίον θα συναποφασίζουν ο Έλληνας 

      Πρέσβυς, με τον  Υπουργό Παιδείας της Αιθιοπίας.

  2. Μέλος από την Πρεσβεία της Ελλάδας στην Αιθιοπία.·

  3. Μέλος από την Ελληνική Κοινότητας της Αιθιοπίας.

  4. Μέλος που θα  διοριστεί από τον εκπρόσωπο των Δωρητών.

  Β. Την Αιθιοπική πλευρά Θα εκπροσωπούν.

  1. Μέλος από το Υπουργείο Παιδείας της Αιθιοπίας·

  2. Μέλος από το Υπουργείο Εξωτερικών της Αιθιοπίας·

  3. Μέλος από την Αρχή Οργάνωσης της Κοινωνίας των Πολιτών (ACSO)·

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ο Αντώνιος Σγουρόπουλος, Πρέσβης της Ελλάδας στην Αιθιοπία και ο Birhanu Nega, Υπουργός Παιδείας της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Αιθιοπίας, υπογραφούν το μνημόνιο συνεργασίας.

O MULATU ASTATKE ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ                                             18 Σεπτεμβρίου 2025   

Ο θρυλικός Mulatu Astatke, ο "πατέρας" της Ethio Jazz και ένας από τους πιο καινοτόμους μουσικούς της αφρικανικής ηπείρου, έρχεται στην Αθήνα την Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου για μια αποχαιρετιστήρια συναυλία-γιορτή στο Θέατρο Βράχων. Ο Mulatu Astatke είναι ένας από τους πιο διακεκριμένους μουσικούς και ενορχηστρωτές της Αιθιοπίας, γνωστός κυρίως για τη ριζική αλλαγή που έφερε στη μουσική της χώρας, κατά τη διάρκεια της εποχής του "Swinging Addis", στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και τη δεκαετία του 1970.

Εκτός από το ότι ηγείτο των δικών του συγκροτημάτων, ο Astatke εργάστηκε ως ενορχηστρωτής για πολλούς από τους κορυφαίους καλλιτέχνες της Αιθιοπίας εκείνης της εποχής, όπως οι Mahmoud Ahmed, Getatchew Mekurya και Tilahun Gessesse. Ωστόσο, η μουσική του συνάντησε σφοδρή αντίσταση από τους μουσικούς και πολιτιστικούς παραδοσιοκράτες. Εισήγαγε στη μουσική του το βιμπράφωνο, τα ηλεκτρικά πλήκτρα, καθώς και τα congas και τα bongos για να δώσει μορφή σε λατινοαμερικάνικους ρυθμούς. Ίσως το πιο αμφιλεγόμενο στοιχείο ήταν ότι άρχισε να χρησιμοποιεί παραδοσιακά αιθιοπικά όργανα με νέους τρόπους: το krar (λύρα), το masenqo (μονόχορδο βιολί) και το washint (φλάουτο) προσαρμόστηκαν για να παίξουν τη νέα τζαζ μείξη του Mulatu.

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2010, ο Mulatu είχε φέρει το Ethio Jazz σε κάθε μεγάλη ήπειρο μέσω των περιοδειών του, αποκτώντας συνεχώς νέους θαυμαστές όλων των ηλικιών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνεργάστηκε συχνά, ηχογραφώντας με το αυστραλιανό συγκρότημα Black Jesus Experience, στο άλμπουμ "Cradle Of Humanity". Εμφανίστηκε επίσης στο άλμπουμ "Freedom Fables" του soul/jazz συλλογικού σχήματος Nubiyan Twist και ηχογράφησε με την Hoodna Orchestra κατά τη διάρκεια του 2024.

Το 2024 αποτέλεσε ακόμα μια κορυφή στην καριέρα του Mulatu, με καλοκαιρινή περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες που περιλάμβανε εμφάνιση στο Hollywood Bowl, στο πλαίσιο του Hollywood Bowl Jazz Festival, το οποίο συνεπιμελήθηκε ο Kamasi Washington. Η περιοδεία περιλάμβανε επίσης μεγάλες συναυλίες στο Σαν Φρανσίσκο, τη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον DC.

Για το 2025, ο πατέρας του Ethio Jazz ξεκινά μια μεγάλη διεθνή αποχαιρετιστήρια περιοδεία και θα κυκλοφορήσει ένα νέο στούντιο άλμπουμ με τίτλο "Mulatu Plays Mulatu", από την εταιρεία Strut. Ηχογραφημένο στα στούντιο RAK του Λονδίνου και στο Jazz Village club του στην Αντίς Αμπέμπα, το άλμπουμ περιλαμβάνει την πλήρη big band του Mulatu μαζί με παραδοσιακούς Αιθίοπες μουσικούς και αποτελεί έναν αντάξιο επίλογο σε μια απίστευτη καριέρα.

                                                                                                                                                        ATHINORAMA TEAM

ΑΙΘΙΟΠΑΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ                                                  20 Μαΐου 2025 

Είναι Πρόεδρος του Συμβουλίου του Στέμματος της Αιθιοπίας, τίτλος που αναγνωρίζεται από τη Δημοκρατία της Αιθιοπίας.

Όταν ο πρίγκιπας Ερμίας Σάαχλε Σελασιέ, εισέρχεται στην αίθουσα, χαμογελάει αφοπλίστηκα και μου σφίγγει το χέρι. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ εκείνη τη στιγμή, είναι ότι το χέρι που σφίγγω κάποτε έσφιξε το χέρι, του αυτοκράτορα Χαϊλέ Σελασιέ, γνωστός ως το Λιοντάρι του Ιούδα, έναν από τους σημαντικότερους ηγέτες της Αφρικής και της παγκόσμιας ιστορίας. Ο πρίγκιπας κάθεται με άνεση κι αρχίζουμε την κουβέντα.

- Στο μυαλό πολλών, η Αιθιοπία και η Αυστραλία φαντάζουν άκρα αντίθετα…

Και όμως οι χώρες μας συνδέονται με πολλούς τρόπους. Έμεινα έκπληκτος, φτάνοντας εδώ, όταν παρατήρησα ότι το φως είναι παρόμοιο με αυτό που έχουμε στην Αιθιοπία. Φυσικά, οι ευκάλυπτοι προέρχονται από την Αυστραλία και η πρωτεύουσά μας, η Αντίς Αμπέμπα είναι γεμάτη από ευκαλύπτους. Οι ευρείες πεδιάδες της Αυστραλίας μου θυμίζουν φυσικά τοπία της Αιθιοπίας. Στη συνέχεια, υπάρχουν τα άλογα «Waler» που χρησιμοποιήθηκαν για την επίσημη φρουρά κατά τη διάρκεια των αυτοκρατορικών χρόνων και αυτά προέρχονται από την Αυστραλία. Οι στρατιώτες μας πολέμησαν μαζί στον πόλεμο της Κορέας. Επίσης, από ότι καταλαβαίνω, το κρίκετ, το οποίο είναι ένα δημοφιλές άθλημα στην Αιθιοπία, εισήχθη από τους Αυστραλούς. Φυσικά, είμαι πολύ υπερήφανος και ευγνώμων για το Hamlin Fistula Ethiopia, νοσοκομείο που ιδρύθηκε και διευθύνεται στην Αιθιοπία, από Αυστραλούς.

Τέλος, η Αυστραλία είναι η γη της ισότητας, του «fair go,» όπως λέτε. Για ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης ιστορίας της, η Αιθιοπία ηγήθηκε του αγώνος για την ισότητα και την ισονομία των Αφρικανικών λαών, όπως για παράδειγμά, διαμέσου της εκστρατείας του παππού μου για την αποαποικιοποίηση των αφρικανικών χωρών.

- Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από την Αιθιοπική παροικία στην Αυστραλία;

Με συγκινεί και με εντυπωσιάζει το γεγονός ότι η αιθιοπική κοινότητα εδώ διατηρεί του θεσμούς της οικογένειας, της πίστης, του πολιτισμού και της γλώσσας μας και τα μεταδίδει αυτά τα στοιχεία, στην επόμενη γενιά.

- Αναφέρεστε εδώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αιθιοπίας. Γιατί την θεωρείτε τόσο σημαντική ως συνιστώσα της Αιθιοπικής ταυτότητας;

Διότι παρέχει μια συνέχεια, μία διαχρονικότητα. Η Εκκλησία είναι παρούσα στην Αιθιοπία από τουλάχιστον το 330μΧ. Παρέχει μια κοινή αφήγηση ταυτότητας σε όσους πρόσκεινται σ' αυτήν. Αναμφίβολα, εδώ παίζουν πρωτεύοντα ρόλο, οι διαπροσωπικές σχέσεις. Από την Επανάσταση του 1974 και έπειτα, καταβλήθηκε συντονισμένη προσπάθεια, για την εξάλειψη ορισμένων πτυχών της ιστορίας και της ταυτότητας της Αιθιοπίας. 

- Φυσικά, θα γνωρίζετε ότι στην παροικία μας υπάρχουν κάμποσοι Έλληνες που γεννήθηκαν ή έζησαν στην Αιθιοπία, ή που είναι παντρεμένοι με Αιθίοπες. Πώς βλέπετε τις σχέσεις μεταξύ Αιθιοπίας και Ελλάδας;

Από πού να αρχίσω; Είμαστε πραγματικά αδέλφια και οι σχέσεις μας ανάγεται στα πανάρχαια χρόνια. Δεν χρειάζεται να σας πω πόσο εμφανώς παρουσιάζεται η Αιθιοπία στην ελληνική μυθολογία ή στα έργα των αρχαίων Ελλήνων ιστορικών. Ούτε ότι τα πρώτα νομίσματα της Αιθιοπίας κόπηκαν με ελληνικές επιγραφές, αφού η ελληνική γλώσσα ήταν μια σημαντική γλώσσα της αιθιοπική αυλής, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. 

Ο  Άγιος Φρουμέντιος ήταν Έλληνας, ο οποίος έγινε ο πρώτος επίσκοπος της Αιθιοπίας και η κοινή μας πίστη αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο της σχέσης μας. Κατά τη διάρκεια των βυζαντινών χρόνων, οι δύο αυτοκρατορίες μας ήταν σε συνεχή συμμαχία και θεωρούνταν οι βόρειοι και νότιοι πόλοι του ίδιου του πολιτισμού. Και οι δύο πολιτισμοί ήταν απομονωμένοι και έπρεπε να αγωνιστούν για να επιβιώσουν. Όπως δηλώσατε, στη σύγχρονη εποχή, η Αιθιοπία φιλοξένησε μια σημαντική ελληνική κοινότητα μεταναστών, με αργυροχόους από τη βόρεια Ελλάδα να εγκαθίστανται στη χώρα ήδη από τη δεκαετία του 1750.

Θα πρέπει εδώ να σημειώσω ότι ο παππούς μου, λάτρευε την Ελλάδα. Την πρωτοεπισκέφθηκε ως αντιβασιλέας το 1924, και τότε συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Α', ενώ παρακολούθησε και παράσταση αρχαίου δράματος στο Ηρώδειο, κάτι που του προκάλεσε τεράστια εντύπωση. Ως αυτοκράτορας, την επισκέφθηκε επίσημα τον Ιούλιο του 1954 και χρηματοδότησε την ανακατασκευή του Νοσοκομείου Μαντζαβινάτειο στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς, για την επισκευή των ζημιών που είχαν προκληθεί από τους σεισμούς του 1953. Κι αυτό βέβαια διότι υπήρχε και κάποια προσωπική σχέση με τον νησί. Ήταν η ιδιαίτερη πατρίδα του Ιάκωβου Ζερβού, που ήταν ο προσωπικός γιατρός του παππού μου. Επίσης, το 1965 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Προσωπικά, θα έλεγα αυτό: ερωτεύτηκα την Ελλάδα από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα εκεί. Το φως, η γη, η φιλοξενία των ελλήνων ... Ένιωσα πολύ έντονα τον δεσμό μεταξύ των δύο εθνών μας. Πώς μπορώ να μην αγαπήσω αυτή τη χώρα; Εκτός από τους πανάρχαιους δεσμούς που συνδέουν τις δυο μας χώρες. Πώς να μην νιώθω αιώνια ευγνωμοσύνη για την Ελλάδα, που δέχθηκε με τόση αγάπη τόσους πολλούς Αιθίοπες πρόσφυγες μετά την κατάληψη της εξουσίας από το κομιτάτο του Μεγκίστου το 1974, συμπεριλαμβανομένων και μελών της δικής μου οικογένειας; 

Η Ελλάδα θα είναι για μένα πάντοτε φως και ελευθερία. Έπειτα, οι επαφές μου στην Αυστραλία με τόσους υπέροχους Ελληνοαυστραλούς, ενισχύει την αγάπη μου για την Ελλάδα και τον ελληνισμό. Φυσικά, όνειρό μου είναι να επισκεφθώ κάποια μέρα το Άγιο Όρος.

- Ποια επίδραση είχαν οι πολιτικές εξελίξεις στην Αιθιοπία μετά από την Επανάσταση του 1974, που σας ανάγκασαν να φύγετε από τη χώρα σας, στη διαμόρφωση της εθνικής και πολιτισμικής σας ταυτότητας;

Ήταν μία πολύπλοκη εμπειρία. Έμαθα ότι ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος από ότι είχα σκεφτεί. Όταν βρίσκεσαι μακριά από τη χώρα σου, είσαι αναγκασμένος να την θεωρήσεις από τα έξω, με έναν αποστασιοποιημένο τρόπο που δύσκολα προσφέρεται σ' αυτούς που παραμένουν. Η έννοιες της οικογένειας και της ιστορίας γίνονται επίσης εξαιρετικά σημαντικές, ειδικά όταν ζει κανείς μακριά από τη χώρα του και υπόκειται σε αμέτρητες άλλες επιρροές. Φυσικά, από τότε που απέκτησα το Αιθιοπικό μου διαβατήριο πριν από δέκα χρόνια, επέστρεψα στη χώρα μου πολλές φορές.

- Ποια είναι η πιο έντονη προσωπική σας μνήμη από τον αυτοκράτορα Χαϊλέ Σελασιέ;

Σε προσωπικό επίπεδο είναι αυτή: η καλοσύνη του και η αγάπη του για τα ζώα. Ήταν εξαιρετικά τρυφερός στα μικρά παιδιά και στα ζώα. Αντλούσε τεράστια ευχαρίστηση από τα κατοικίδια ζώα του και είχε μια εγγύτητα κι αγάπη για τη φύση που πιστεύω ότι μπορεί να προέλθει μόνο από μια βαθιά κατανόηση της Αφρικής.

- Πώς αξιολογείτε την κληρονομιά του; Ποια παραδείγματα μπορείτε να αντλήσετε προσωπικά από μια τέτοια κληρονομιά;

Ήτανε θαρραλέος, σίγουρα και προδόθηκε πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής του, όμως ήταν επίμονος και δεν εγκατέλειψε τον αγώνα του ποτέ. Είχε μια εξαιρετική ικανότητα για συγχώρεση που με συναρπάζει ακόμη. Προάσπιζε συνεχώς τα συμφέροντα των απόρων και των ευάλωτων. 

Δεν είναι καθόλου εύκολο για έναν ηγέτη ενός αφρικανικού έθνους να καταγγείλει την Κοινωνία των Εθνών ως αναποτελεσματική, και όμως το έκανε όταν η Ιταλία εισέβαλε στην Αιθιοπία, ούτε μετά τον πόλεμο, να αμφισβητήσει τις Παγκόσμιες Δυνάμεις και να τους καλέσει να προσδώσουν αξιοπρέπεια στους Αφρικανούς λαούς χορηγώντας στις αποικίες τους, ανεξαρτησία. Η συλλογικότητα και ο κολεκτιβισμός, σίγουρα τον χαρακτηρίζουν και ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από τη δημιουργία του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας, του οποίου το ιδρυτικό συνέδριο πραγματοποιήθηκε στην Αντίς Αμπέμπα. 

Πίστευε επίσης στη θεολογική ενότητα και υποστήριξε την διάσκεψη της Αντίς Αμπέμπα, όπου πραγματοποιήθηκαν συνομιλίες για την επανένωση της Ορθόδοξης και Κοπτικής εκκλησίας. 

Η υποστήριξή του, της δημιουργίας του ΟΗΕ βασίστηκε στην πεποίθησή του ότι όλα τα έθνη έπρεπε να συνενωθούν, για να εξασφαλίσουν συλλογική ασφάλεια. Με πρωτοβουλία του, η Αιθιοπία συμμετείχε σε συλλογικές επιχειρήσεις ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένης της Κορέας και του Κονγκό, δημιουργώντας ένα προηγούμενο ως αξιόπιστο αφρικανικό διαμεσολαβητή, στο οποίο μπορεί να βασισθεί στη σύγχρονη Αιθιοπία. Δεν δίσταζε να κατακρίνει τη βία, απαιτώντας να τελειώσει ο πόλεμος του Βιετνάμ πολλές φορές. 

Ταυτόχρονα ήταν ένας ένθερμος υποστηρικτής της νομοθεσίας για τα πολιτικά δικαιώματα των αφρικανοαμερικανών στη δεκαετία του 1950 και του 1960. 

Τέλος, τον χαρακτήριζε η γενναιοδωρία και ασχολήθηκε συνεχώς με φιλανθρωπικά έργα. Το 1959, δώρισε το σπίτι στο οποίο έμεινε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Fairfield House, Bath, στην πόλη Bath, για χρησει απο τους ηλικιωμένους.

Η κληρονομιά του είναι πολύπλευρη, αλλά τελικά, βασισμένη στην ανιδιοτέλεια. Ήταν συχνά υποχρεωμένος να παίρνει δύσκολες αποφάσεις, τις οποίες πίστευε ότι ήταν προς όφελος της χώρας του, με μεγάλο προσωπικό κόστος.

- Σας εύχομαι το καλύτερο, για το υπόλοιπο της διαμονής σας στην Αυστραλία.

Εύχομαι στην Ελληνική παροικία της Μελβούρνης, κάθε επιτυχία.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ο πρίγκιπας Ερμίας Σάαχλε Σελασιέ.

                                                                                                                                                    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΥΜΝΙΟΥ

ΑΙΘΙΟΠΙΚΟ - ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟ FOROYM                                                 9 Απριλίου 2025 

Πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα το Αιθιοπικό - Ελληνικό Επιχειρηματικό Forum, που διοργανώθηκε από την Πρεσβεία της Αιθιοπίας στη Ρώμη και το Επίτιμο Προξενείο της Αιθιοπίας, στην Ελληνική Δημοκρατία σε συνεργασία με το Ελληνοαφρικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο. Συγκέντρωσε εκπροσώπους από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας, άλλους κυβερνητικούς θεσμούς και μέλη της Αιθιοπίας και Ελληνικές επιχειρηματικές κοινότητες, μαζί με ιδιωτικές εταιρείες.

Στην εναρκτήρια ομηλία του ο επικεφαλής της αποστολής της πρεσβείας της Αιθιοπίας, στη Ρώμη, Assefa Abiy, τόνισε το ευρύ φάσμα εμπορικών και επενδυτικών ευκαιριών της Αιθιοπίας. Χαρακτήρισε την Αιθιοπία ως μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες της Αφρικής τα τελευταία χρόνια και ενθάρρυνε τις ελληνικές επιχειρήσεις να εξερευνήσουν επενδυτικές και εμπορικές ευκαιρίες στη χώρα.

Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Αιθιοπίας, Workaferaw Aklilu, τόνισε τις ευνοϊκές συνθήκες που δημιουργήθηκαν από τις μακροοικονομικές μεταρρυθμίσεις της Αιθιοπίας, για τους ξένους επενδυτές και τόνισε τις δυνατότητες ενίσχυσης των εμπορικών και επενδυτικών δεσμών μεταξύ Αιθιοπίας και Ελλάδας.

Ο αναπληρωτής Επίτροπος της Επιτροπής Επενδύσεων της Αιθιοπίας, Dagato Kumbe, πραγματοποίησε μια παρουσίαση στο Forum, επισημαίνοντας τις ποικίλες επενδυτικές ευκαιρίες της Αιθιοπίας, ιδιαίτερα σε τομείς προτεραιότητας, σκιαγραφώντας παράλληλα το νομικό πλαίσιο, τις διαδικασίες και τα κίνητρα που αποσκοπούν στη διευκόλυνση και ενθάρρυνση των ξένων

Το Forum ολοκληρώθηκε με παραγωγικές συζητήσεις και προκαταρκτικές συμφωνίες μεταξύ Αιθιοπικών και ελληνικών εταιρειών, προωθώντας παράλληλα το εμπορικό και επενδυτικό δυναμικό της Αιθιοπίας.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ο κ. Assefa Abiy, Αναπληρωτής Επικεφαλής της Αποστολής της Πρεσβείας της Αιθιοπίας, στη Ρώμη.

                                                                                                                              THE MINISTRY OF FOREIGN AFFAIRS OF ETHIOPIA  

ΑΔΕΛΦΕ ΧΑΪΛΟΥ                                                                                           15 Φεβρουαρίου 2025  

Πρόσφατα έφυγε από κοντά μας, ο Χάϊλου Ατρέφ απο την Αιθιοπία. Ήταν μαθητής του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπα και φίλος του ελληνισμού. Σήμερα, τιμώντας την μνήμη του δημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο του, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ''Κοντά σας".

ΤΙΛΑΧΟΥΝ ΓΚΕΣΕΣΕ 

Ο Αυτοκράτωρ Χάϊλε Σελάσιε του είχε πει: «Η φωνή σου είναι δώρο Θεού. Μη τη χαλάσεις με δηλητήρια και καταχρήσεις». 

Ο Τιλαχούν Γκεσέσε, ήταν ένας θρύλος του Αιθιοπικού τραγουδιού και ένας από τους μεγαλύτερους Αιθίοπες τραγουδιστές των τελευταίων 60 ετών. Απεβίωσε στις 20 Απριλίου 2009, στην Αντίς Αμπέμπα και είχε γεννηθεί στις 17 Μεσκερέμ 1933 (27 Σεπτεμβρίου 1940). Σε ηλικία μόλις έξη μηνών οι γονείς του τον έδωσαν στη γιαγιά του Αμπέσα Αλι, που τον μεγάλωσε, μέχρι την ηλικία των 13 χρόνων, στο Ολίσο (114 χλμ. από την Αντίς Αμπέμπα, στο δρόμο της Τζίμας). 

Από μικρός είχε το μικρόβιο του τραγουδιστή, δεν «έπαιρνε» τα γράμματα, έτρεχε στα πανηγύρια και έκανε δύσκολη τη ζωή της γιαγιάς του. 

Κάποτε είχε ήλθε στην πόλη τους και εμφανίστηκε στην αίθουσα του θεάτρου του σχολείου, ένα συγκρότημα χορευτών και τραγουδιστών υπό την ηγεσία του γνωστού τραγουδοποιού, Ηγιουέλ Γιοχάνες. Ο μικρός Τιλαχούν δεν δίστασε να του ζητήσει να τραγουδήσει μαζί τους. Ο Ηγιουέλ όμως αρνήθηκε, για να μην αλλάξει το πρόγραμμα, αλλά του πρότεινε να πάει στην Αντίς Αμπέμπα. Μετά από μερικές ημέρες, ο Τιλαχούν κρύφτηκε σ' ένα φορτηγό με τεφ (αλεύρι) και έφτασε στην πρωτεύουσα. Η γιαγιά του όμως τον έψαχνε και ύστερα από τρεις μήνες τον βρήκε και τον ξαναπήρε πίσω στο Ολίσο. 

Ύστερα από αρκετό καιρό, το 1954, ήλθε ξανά στην Αντίς Αμπέμπα, αυτή τη φορά για το γάμο μιας εξαδέλφης του. Στο γαμήλιο γλέντι του δόθηκε η ευκαιρία να τραγουδήσει και να αφήσει άφωνους τους καλεσμένους. Ένας από αυτούς τον πήγε την επομένη στον τότε Υπουργό Πολιτισμού Μεκόνεν Χαμπτεουόλντ, ο οποίος τον έστειλε στο θέατρο Αγκέρ Φικίρ. Εκεί βρήκε τον Ηγιουέλ Γιοχάνες, που τον θυμήθηκε και τον διόρισε στο μουσικό τμήμα με μισθό 30 μπιρ το μήνα. Δύο χρόνια αργότερα, το 1956, μετατέθηκε στην Ορχήστρα της Αυτοκρατορικής Φρουράς, όπου παρέμεινε μέχρι το 1986. Σ' αυτά τα 30 χρόνια μεσουράνησε, έγινε το πιο λαμπρό αστέρι και τον αποκαλούσαν «βασιλιά της μουσικής». Το 1986 διορίστηκε στο Εθνικό Θέατρο (πρώην Χάϊλε Σελάσιε) απ' όπου βγήκε σε σύνταξη το 1990. 

Δεν σταμάτησε όμως ποτέ να τραγουδά και να βγάζει CD. Δεν κέρδισε πολλά χρήματα στη ζωή του, κέρδισε όμως τις καρδιές του Αιθιοπικού λαού. Ο Τιλαχούν απέκτησε πολλά παιδιά από διάφορους γάμους. Στον προτελευταίο γάμο του, παντρεύτηκε την κόρη του Βασίλη Σιμάτου. 

Το 1987, το τότε Αιθιοπικό καθεστώς, για να ευχαριστήσει τα ξένα κράτη για τη βοήθειά τους την εποχή της ξηρασίας, τον έστειλε με ένα συγκρότημα τραγουδιστών και χορευτών σε μία τετράμηνη περιοδεία, σε 40 πόλεις σε 18 χώρες. Το 1999, τα ΜΜΕ της Αιθιοπίας τον βράβευσαν για το έργο της ζωής του. Το 2005, έγινε Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Αντίς Αμπέμπας. Είχε πάρει και πολλά άλλα βραβεία, τόσο στην Αιθιοπία όσο και στο εξωτερικό. 

Ο Τιλαχούν, παιδί χωρισμένων γονιών, παρ' όλο που έδειχνε χαρούμενος, στην πραγματικότητα ήταν ένας μελαγχολικός άνθρωπος. Η μητέρα του δολοφονήθηκε από άγνωστο, που δεν βρέθηκε ποτέ. Το 1993, ανήμερα το Πάσχα, ο Τιλαχούν μαχαιρώθηκε στο λαιμό στο μπάνιο του σπιτιού του. Νοσηλεύτηκε στο Λονδίνο και η υπόθεση κουκουλώθηκε. Στις 3 Φεβρουαρίου 2005 του έκοψαν το δεξί πόδι, λόγω γάγγραινας, στη Νότιο Αφρική. Τις δαπάνες και των δύο νοσοκομείων κάλυψε ο Σεΐχης Αλαμούντι. 

Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του, τον έζησε στην Αμερική. Θέλοντας να γιορτάσει το Πάσχα στην πατρίδα του, έφτασε στο αεροδρόμιο της Αντίς Αμπέμπας στις 8.30 μ.μ. της 19ης Απριλίου 2009. Μετά το γλέντι στο σπίτι του, κατά τις 11 μ.μ., κουρασμένος από το ταξίδι, έπεσε να κοιμηθεί. Ξαφνικά αισθάνθηκε πόνους στην πλάτη και ίδρωνε συνέχεια. Η γυναίκα του και συγγενείς μάταια έτρεξαν από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. Στη 1.30 μετά τα μεσάνυχτα ξεψύχησε. 

Την Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009, έγινε η κηδεία του με δημόσια δαπάνη και του αποδόθηκαν τιμές ήρωα. Η σορός του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στην Πλατεία Μεσκέλ, όπου και διαβάστηκαν τα συλλυπητήρια του Προέδρου της χώρας και του πρωθυπουργού. Τέλος, για πρώτη φορά στην Αιθιοπική ιστορία, συνοδεύτηκε στο κοιμητήριο του Καθεδρικού Ναού Σελάσιε (Αγίας Τριάδας) από άμαξα με άλογα.

Με το θάνατο του Τιλαχούν Γκεσέσε ασχολήθηκαν ξένες εφημερίδες, πρακτορεία και ΜΜΕ, όπως το BBC, Washington Post, Sunday Tribune, Africa Lot, Daily News και άλλα. Η τηλεόραση της Ερυθραίας διέκοψε το πρόγραμμά της και του αφιέρωσε μία ώρα. 

Στην Αθήνα είχε έλθει δύο φορές, το 1990 και στις 10 Σεπτεμβρίου 2004, παραμονή της Αιθιοπικής πρωτοχρονιάς. Το πρώτο πράγμα που ρώτησε ήταν πού θα εύρισκε τον «Πολισέτ» («Παυλάκο»): έτσι φώναζε χαϊδευτικά τον Παύλο Καραγιάννη, με τον οποίον ήσαν φίλοι αχώριστοι από τη δεκαετία του 50. 

vindeo του Τιλαχούν Γκεσέσε:  https://www.youtube.com/watch?v=UFD--2zYNf0

 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:  Χάϊλου Ατρέφ. 

                                                                                                                                                                                             ΧΑΪΛΟΥ ΑΤΡΕΦ

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ                                                                         8 Φεβρουαρίου 2025  

Ένα σπάνιο μαύρο διαμάντι ανακάλυψε η Ιστοσελίδα μας στην Αντίς Αμπέμπα. Τον 73χρονο σήμερα δρ Delbake, που σπούδασε ιατρική στη χώρα μας, για να επιστρέψει στην Αντίς Αμπέμπα και να διδάξει τους ομοεθνείς του.

Το 1974, ο 23χρονος Adefris Debalke, από την Αιθιοπία, περνούσε γεμάτος αγωνία αλλά και με δίψα για μάθηση την πύλη του στρατοπέδου Σκαμαραγκά, στην Αττική. Στο πλαίσιο διακρατικής συμφωνίας, που είχε υπογράψει η χώρα του με την Ελλάδα, ο νεαρός στρατιωτικός – υπηρετούσε στην αεροπορία- βρέθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του εκτός Αιθιοπίας, αποφασισμένος να κατακτήσει έναν υψηλό στόχο: να σπουδάσει Ιατρική και να επιστρέψει στην Αντίς Αμπέμπα, να μεταλαμπαδεύσει τη γνώση του. Το όνειρό του έγινε πραγματικότητα και από το 1984, ο γιατρός βρίσκεται στην Αιθιοπία, υπηρετώντας την Ιατρική, από διάφορες θέσεις.

Οι αναμνήσεις από την δεκαετία των σπουδών και της ειδικότητας στην Ελλάδα, ξύπνησαν με τον πιο ζωντανό τρόπο για τον 73χρονο σήμερα Δρ Debalke, όταν συνάντησε στην Αντίς Αμπέμπα, τα μέλη της ελληνικής ιατρικής αποστολής, που διοργάνωσαν το Παγκόσμιο Ιπποκράτειο Δίκτυο Γιατρών και ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, υπό την αιγίδα των Ιατρικών Σχολών Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Θεσσαλίας, για την προώθηση επιστημονικών συνεργασιών και του ιατρικού τουρισμού.

H Ιστοσελίδα μας συνομίλησε με τον Δρα Debalke, στο περιθώριο της σχετικής ημερίδας, που πραγματοποιήθηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αντίς Αμπέμπα. «Μόνο με αγάπη και ωραίες αναμνήσεις έχω συνδέσει την Ελλάδα. Ήταν πολύ όμορφα τα χρόνια που σπούδασα κι έκανα ειδικότητα. Με αγκάλιασαν οι συμφοιτητές μου και μετά στα νοσοκομεία οι συνάδελφοί μου, λέει μιλώντας στο www.ygeiamou.gr, μην κρύβοντας τη συγκίνησή του επειδή μιλάει και πάλι την ελληνική γλώσσα, επαναλαμβάνει με συστολή ότι δεν θυμάται καλά τη γλώσσα και ζητάει συγγνώμη για τυχόν λάθη του, τα οποία όπως αποδεικνύεται στη διάρκεια της συνομιλίας μας είναι ελάχιστα.

Αρχικά έμεινε στο στρατόπεδο Σκαραμαγκά, για να μάθει τη γλώσσα, και στη συνέχεια τοποθετήθηκε στη Στρατιωτική Ιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης. «Είχα πολλή μελέτη, αλλά θυμάμαι και πόσο με βοηθούσαν όταν το χρειαζόμουν. Είμαστε αρκετοί από την Αιθιοπία και μετά από άλλες χώρες της Αφρικής, που εκπαιδευτήκαμε στα ελληνικά πανεπιστήμια και νοσοκομεία» λέει.

Μετά τη Θεσσαλονίκη, βρέθηκε στο νοσοκομείο Αιγαίου και στα νοσοκομεία Λαϊκό και Ευαγγελισμός, στην Αθήνα, για να ειδικευτεί στην Ωτορινολαρυγγολογία (ΩΡΛ). «Έκανα την ειδικότητα κοντά σε πολύ καλούς γιατρούς. Δεν θα ξεχάσω τους διευθυντές μου κ.κ Παπασπύρου και Βασιλακόπουλο. Και δεν θα ξεχάσω και τους ασθενείς που όλο ήθελαν να μας προσφέρουν κάτι, χρήματα ή δώρα. Θυμάμαι μια φορά που επέμενε μια γιαγιά να μου δώσει χρήματα και εγώ της έλεγα πως δεν χρειάζεται κι εκείνη να μου τα βάζει στην τσέπη. Και τότε μπήκε στη μέση μια συνάδελφος και μου είπε Αντεφρις, πάρε τα χρήματα γιατί νομίζει πως δεν ενδιαφέρεσαι και πως δεν θα τη βοηθήσεις, πως την θεωρείς χαμένη υπόθεση, θυμάται.

Όταν ολοκλήρωσε την ΩΡΛ ειδικότητα, επέστρεψε στην Αιθιοπία, όπως όριζε η στρατιωτική υποτροφία που είχε λάβει από την αεροπορία: «Έπρεπε να εκπαιδεύσω άλλους γιατρούς στο νοσοκομείο της Αντίς Αμπέμπα, για κάποια χρόνια. Το ίδιο κάναμε όλοι οι γιατροί που επιστρέφαμε από την Ελλάδα. Έτσι είχαμε πια σταδιακά κι εμείς δικούς μας γιατρούς».

Στη συνέχεια εργάστηκε σε ιδιωτική κλινική παράλληλα με το δημόσιο νοσοκομείο, όπως είχε το δικαίωμα. Κάτι που ισχύει και σήμερα στην Αιθιοπία, με τους γιατρούς να διατηρούν θέσεις και σε δημόσια και σε ιδιωτικά νοσοκομεία. «Για 13 χρόνια λειτούργησα και τη δική μου ιδιωτική κλινική. Τώρα αρχίζω να αποσύρομαι σιγά σιγά, εργάζομαι λίγες ώρες» λέει.

Βλέπει με περηφάνια τους νέους που σπουδάζουν Ιατρική στην Αιθιοπία και την εξέλιξη που έχει καταγράφει πια έπειτα από τόσες δεκαετίες στο πεδίο αυτό στη χώρα του. Στην Ελλάδα, βρέθηκε δυο φορές στο πλαίσιο επιστημονικών συνεδρίων, με την τελευταία να είναι το 2009. «Χαίρομαι πολύ που βλέπω πάλι Έλληνες γιατρούς και μάλιστα στη χώρα μου» λέει στη Ιστοσελίδα μας και σπεύδει να αναζητήσει συναδέλφους του από την Ελλάδα. «Χρωστάμε στους Έλληνες γιατρούς, αγαπάμε όλους τους Έλληνες» λέει φεύγοντα

ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

Στο δημόσιο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Αντίς Αμπέμπα, λειτουργεί το πρώτο και μοναδικό στην Αιθιοπία, Κέντρο Προγεννητικού Ελέγχου με την υποστήριξη και της ελληνικής κυβέρνησης. Το Κέντρο, μια αναντίρρητη επιστημονική προτεραιότητα για την αφρικανική χώρα, δημιουργήθηκε χάρη στη συμβολή του Ιδρύματος Fetal Medicine Foundation, που ίδρυσε στο Λονδίνο, ο Κύπριος γιατρός, κ. Κύπρος Νικολαΐδης, ο επιστήμονας που έχει ταυτιστεί με τον προγεννητικό έλεγχο χάρη στην εξέταση της αυχενικής διαφάνειας που ανακάλυψε.

«Η Αιθιοπία είναι χώρα υψηλής προτεραιότητας για την Ελλάδα, με έμφαση από πλευράς μας στο πεδίο της υγείας. Για αυτό πήραμε την πρωτοβουλία να προτείνουμε στους Αιθίοπες φίλους μας να εστιάσουν στον προγεννητικό έλεγχο. Συνεργάστηκαν με το ίδρυμα του κ. Νικολαιδη, το οποίο τους στήριξε στον εξοπλισμό και την εκπαίδευση των γιατρών. Σε ο,τι αφορά την Ελλάδα, έχει υπογραφεί μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ του  προηγούμενου υπουργού Υγείας, κ. Δένδια και της προηγούμενης υπουργού Υγείας, κα Ντάτεσε. 

Ο προγεννητικός έλεγχος είναι δωρεάν για όλες τις γυναίκες της Αιθιοπίας και ο στόχος είναι να λειτουργήσουν και άλλα κέντρα στη χώρα» ανέφερε κατά την επίσκεψη της ελληνικής ιατρικής αποστολής στο Κέντρο Προγεννητικού Ελέγχου, η πρώην πρέσβειρα της Ελλάδας στην Αιθιοπία, κα Αννα Φαρρού.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, κ. Γιώργος Πατούλης επισήμανε τους δεσμούς Ελλάδας και Αιθιοπίας στο ιατρικό πεδίο. «Η χώρα μας και οι Έλληνες γιατροί, είναι πάντα πρόθυμοι να προσφέρουν βοήθεια και τεχνογνωσία σε όσους έχουν ανάγκη. Πρόθεσή μας είναι να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε τις σχέσεις των ιατρων Ελλάδας και Αιθιοπίας και να συμβαλλουμε στη μεταλαμπάδευση της γνώσης», ανέφερε ο κ. Πατούλης.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: O Adrefis Debalke, Χειρουργός Ωτορινολαρυγγολόγος, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Αντίς Αμπέμπα.

Σημ. H Ιστοσελίδα: www.ygeiamou.gr, ανήκει στον Ιατρικό Συλλόγο Αθηνών.

                                                                                                                                                           ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΚΑΡΛΑΤΗΡΑ

Ο ΤΟΠΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ                                                                     21 Δεκε μβρίου 2024  

ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΟΥ …

Μόλις γύρισα (1951) από έναν ονειρεμένο τόπο, τόπο του ονείρου θα ‘λεγα για ν’ ακριβολογήσω. Έναν τόπο που, πιστεύω, κάθε άνθρωπος θα ‘θελε να επισκεφτεί. Οι εικόνες είναι, ακόμα, μπερδεμένες μέσα μου κι όπως παρουσιάζονται μπροστά στα μάτια μου μοιάζουν σαν κινούμενα σχέδια διαφημιστικής ταινίας. Μόνο που οι δίκες μου εικόνες δεν έχουν αρχή και τέλος. Αρχίζουν, τελειώνουν και ξαναρχίζουν μ’ έναν γρήγορο εναλλασσόμενο ρυθμό, τέτοιο που δε αφήνει να τις βάλω σε μια σειρά. Έτσι, λοιπόν, ανάκατες, θα προσπαθήσω να τις καταθέσω εδώ διεκδικώντας μια ξενάγηση σ’ έναν ξένο τόπο με το ρομαντικό όνομα ‘’Καινούργιο Λουλούδι”, γιατί αυτό σημαίνει το όνομα της πρωτεύουσας της Αιθιοπίας που λέγεται Αντίς Αμπάμπα.

Μέσα στην πόλη, που είναι κι αυτή σαν όλες τις πόλεις του κόσμου αρκετά πυκνοκατοικημένη, δε βρίσκεις τίποτα το ιδιαίτερο και το γραφικό. Δρόμοι ασφαλτοστρωμένοι, κτίρια συνηθισμένα, καταστήματα απλά και πολυτελή Γραφεία. Τίποτα δε σ’ εντυπωσιάζει. Εσύ έχεις ακούσει να γίνεται λόγος για φανταστικές ομορφιές και δε σε ικανοποιεί αυτό που βλέπεις, γιατί τούτη η πόλη δε θα είχε αυτό το ξεχωριστό όνομα ‘’Καινούργιο Λουλούδι” αν στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά μια συνηθισμένη πόλη. Κι όμως το έχει και σου κεντρίζει τη φαντασία να δεις: το αξίζει ή δεν το αξίζει; Τα μέρη είναι, βεβαία, άγνωστα κι εσύ θέλεις να τα γνωρίσεις. Ήρθες για γευτείς το ‘’μυστήριο’’ μιας εξωτικής γης που το έχεις πολλές φορές λατρέψει με τη φαντασία σου.

Ντόπιοι οδηγοί προσφέρονται. Τρέχουν πίσω σου και παρακαλάνε να τους δώσεις ένα, διό δολάρια για να σε μυήσουν στα μυστικά του τόπους τους.

Διαλέγεις κάποιον στην τύχη το όνομα του είναι κι αυτό μέρος της γοητείας της χώρας. Τον Μπεζάμπε. Είναι ένα λεπτοκαμωμένο αγόρι, μελαψό με δυο μεγάλα εκφραστικά μάτια. Τον παίρνεις, νοικιάζεις κι ένα αυτοκίνητο με οδηγό κι απομακρύνεσαι λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο

Δέντρα, τεράστια δέντρα, κάκτοι με περίεργα σχήματα, θάμνοι γίγαντες και νάνοι, σε περιτριγυρίζουν. Ξαφνικά, συνειδητοποιείς πόσο γρήγορα βρίσκεται μέσα στη ζούγκλα Φυτά τροπικά, λουλούδια πανέμορφα αλλά σαρκοβόρα, ζουζούνια κι έντομα που βουίζουν γύρω σου ή σέρνονται κατάχαμα. Κοντά σου ο Αιθίοπας, ξυπόλυτος, χαμογελάει που σε βλέπει να θαυμάζεις τον τόπο του. Βυθίζεσαι στον πράσινο κόσμο και προχωράς χιλιόμετρα δέκα, είκοσι.. Το τοπίο λίγο, λίγο αλλάζει. Ξεγυμνώνεται ο Μπεζάμπε, που σε βλέπει ν' απορείς, σκύβει και σου ψιθυρίζει:

Τότε ο Μπεζάμπε μου φέρνει ένα μπουκάλι νερό κι ένα ποτήρι.

- Άμπο μου λέει.

- Άμπο θα πει νερό; ρωτάω.

- Όχι,  Άμπο είναι εδώ, λέει. Βγάζει νερό.

Καταλαβαίνω πως το ''Άμπο" είναι η ...Σάριζα της περιοχής. Και, φαίνεται πως έχει τρομερές ιδιότητες γιατί, μόλις ήπια ένα ποτήρι, αμέσως συνήρθα. Αγοράζω, γρήγορα, δυο μπουκάλια μπουκάλια θαυματουργό νερό κι ο Μπεζάμπε μου βάζει έναν ανανά και τις μπανάνες στο αυτοκίνητο.

- Ωραία χώρα η Αφρική κι η Αντίς Αμπάμπα, του λέω για να τον ευχαριστήσω που με περιποιήθηκε.

Κουνάει πικραμένος το κεφάλι του.

- Όχι πάντα,

- Γιατί ;

Δεν παίρνω απάντηση μόνο λέει κάτι στον οδηγό και το αυτοκίνητο μπαίνει σε πλάγιους δρόμους.

Αρχίζω ν' ανησυχώ. Στο κάτω, κάτω είμαι μόνη μέσα σ' ένα ταξί με δυο Αιθίοπες. Ο Μπεζάμπε έχει χάσει το χαμόγελό του και τη γλυκειά του έκφραση. Είναι στρυφνός, αμίλητος και μοιάζει αγριεμένος. Δεν μ' αρέσει καθόλου. Σκύβω στον οδηγό.

- Πήγαινέ με, σε παρακαλώ στο ξενοδοχείο. Είναι ώρα να γυρίσω πίσω.

- Καλά, κυρία. Σε λίγο. Τώρα πάμε αλλού.

- Αλλού ; Πού;

Στην άλλη στροφή κι ενώ ο φόβος μου μετατρέπονταν σε πανικό, βλέπω ίσια μπροστά, πάρα πολύ κόσμο. Ηρέμησα. Το αυτοκίνητο πάει και σταματάει μέσα στη μέση. 

- Πάμε ακούω τον  Μπεζάμπε.

- Πού πάμε;

- Στο Μερκάτο. Πάμε να δεις τι θα πει Αφρική.

Τον ακολούθησα. Ήταν δύσκολο να περπατήσεις μέσα σε τέτοιο πλήθος.

Γυναίκες ντυμένες με άσπρα, σουρωτά, μακριά φουστάνια που μύριζαν έντονα μια περίεργη μυρωδιά και άσπρα τουλμπάνια στα κεφάλια τους, φορτωμένες με μωρά κι άλλα πιτσιρίκια να σέρνονται κοντά τους, άντρες μισόγυμνοι με πανταλόνια που θύμιζαν στολές ιππασίας, γαϊδουράκια μισοφορτωμένα, φωνές που διαλαλούσαν τα εμπορεύματά τους στη γλώσσα τους, ήταν οι πρώτες μου εντυπώσεις από το λεγόμενο ''Μερκάτο'', τη λαϊκή αγορά τους που γίνονταν, πάντα, στην ίδια θέση, όπως έμαθα.

Ο Μπεζάμπε πήγαινε μπρος και μου άνοιγε δρόμο. Κάπου στάθηκε. Το μέρος μέσα στη μέση φαινόταν άδειο, σαν μικρή πλατεία και γύρω στέκονταν άνθρωποι και κοίταζαν. Πλησίαζα κι εγώ. Πήγα πλάι στον Μπεζάμπε και είδα..., θεέ μου. Τι είδα. Δέκα άντρες ήταν κρεμασμένοι, ανάποδα από τα πόδια με το κεφάλι προς τα κάτω κι ένα χοντρό κρεμμύδι στο ανοιχτό τους στόμα. Τρελάθηκα.

- Μπεζάμπε, τι είναι αυτοί, φώναξα.

- Με κοίταξε και τότε κατάλαβα γιατί σ' όλη την διαδρομή ήταν στρυφνός κι αμίλητος.

- Τρώνε ανθρώπους. Δεν είναι δικοί μας αυτοί, είπε. Φάγανε τη μέρα πριν από χτες, έναν άσπρο και το παιδί του. 

- Πού; ξεφώνιζα έντρομη, μέσα στην πόλη;

Ναι , στον πλαϊνό δρόμο, στις 6 το απόγευμα.

Όταν γύρισα στο ξενοδοχείο έμαθα λεπτομέρειες. Αυτοί οι δέκα ήταν από μια φυλή ανθρωποφάγων που πολλές φορές κάνουν επιθέσεις, τρώνε λευκούς και σκοτώνουν ή κατακλέβουν τους μαύρους. Ευτυχώς η Αστυνομία κάνει καλά την δουλειά της και τους έχει πιάσει. Το “καινούργιο λουλούδι” είχε λοιπόν δυο όψεις: από τη μια ήταν ελκυστικό, ευωδιαστό κι από την άλλη ήταν σαρκοβόρο :....

Πάντα με την ατέλειωτη διάθεση του διψασμένου για περιπέτειες τουρίστα, αποφάσισα να βγω κι έξω από το χώρο της πρωτεύουσας και να επισκεφτώ ένα μέρος που μου το παινέψαμε πολύ, όχι μόνο για την ιδιαίτερη ομορφιά του αλλά και για το νερό της λίμνης του που οι κάτοικοι - άνθρωποι οι περισσότεροι απλοϊκοί κι αγράμματοι - το ονομάζανε ''μαγικό''. Θεράπευε, λέει κάθε εξωτερική και εσωτερική πληγή. Έκανες μπάνιο στην λίμνη η έπινες το νεράκι. Και τα δυο ''μαγικά'':

Με τέτοια εισήγηση είναι να μην επισκεφτεί κάνεις το “Μπισόφτο’’. Εξ άλλου είχα λόγο να... δοκιμάσω τις φήμες γιατί είχα στο πόδι μου, λίγο πιο το γόνατο, μια πληγή από πέσιμο που δεν γιατρεύονταν με τίποτα. Ο γιατρός επέμενε να κάνει επέμβαση. Εγώ, όμως προσπαθούσα να τ’ αποφύγω. Τι έχανα να δοκιμάσω κι εγώ το νερό της λίμνης;

Πήρα το αυτοκίνητο με τον οδηγό και τον  Μπεζάμπε και πρωί, πρωί την άλλη μέρα ξεκινήσαμε. Τα χιλιόμετρα ήταν πολλά και γιαυτό θα περνούσαμε την νύχτα μας σ’ ένα ξενοδοχείο, πάνω στη λίμνη  με το ‘’μαγικό’’ νερό και θα γυρίζαμε την άλλη μέρα.

Ο καιρός ήταν βαθιά ανοιξιάτικος ως καλοκαιρινός και η διαδρομή μας θαυμάσια. Γύρω μας πυκνή, τροπική βαλαστιση. Πράσινο, πράσινο παντού. Πινελιές ανοιχτόχρωμες, βαθύχρωμες, απαλές σαν μεταξένιες. Ξαφνικά κι αυτό μ’ εντυπωσίασε πολύ, το τοπίο άλλαξε. Η πρασινάδα εξαφανίστηκε κι ένα σταχτόγκριζο, αμμουδερό χρώμα την αντικατέστησε. 

Που και που υψώνονταν η λυγερή κορμοστασιά κάποιου κάκτου που έσμιγε ψηλά με το χαρούμενο γαλάζιο τ’ ουρανού. 

Προχωρούσαμε αμίλητοι όταν το αυτοκίνητο άρχισε να βγάζει κάτι περίεργους ήχους. Γκρ...γκρ...Παίρνουμε έναν μικρό κατήφορο και μπροστά μας βλέπω ένα ξεροπόταμο γεμάτο άμμο. Κάνουμε να τον περάσουμε άλλα οι ρόδες γυρίζουν τρελά χωρίς να προχωράμε. 

- Τι γίνεται, Μπεζάμπε; 

- Κολλήσαμε, κυρία και πρέπει να σπρώξουμε και γρήγορα γιατί μπορεί να μας επιτεθούν εδώ.

- Ποιοι;

Απάντηση καμιά. Κατεβαίνω κι αρχίζουμε να σπρώχνουμε και οι τρεις. Το αυτοκίνητο σχεδόν δεν κουνήθηκε. Ξαφνικά ακούω πίσω, κοντά μου μια αγριοφωνάρα. Γυρίζω απότομα και τι να δω; Δυο μισόγυμνους άντρες με τα κεφάλαια κουρεμένα γουλί κι ένα περιδέραιο από αντρικά, γεννητικά, λευκά όργανα στο λαιμό τους. Κοκάλωσα. Το ίδιο κι οι άλλοι δυο δικοί μου.

- Παναγίτσα μου, προσεύχομαι, εδώ θ’ αφήσω τα κοκαλάκια μου.  

Οι άγριοι μιλάνε δυνατά με τον Μπεζάμπε, που μου ανοίγει την πόρτα του αυτοκινήτου και με βάζει μέσα.

- Μου δίνετε, μου λέει, δυο δολάρια.

Τα παίρνει και τα μοιράζει στους κουρεμένους. Αμέσως μπαίνει μέσα μαζί κι ο οδηγός και μας σπρώχνουν οι άγριοι ώσπου βγαίνουμε από το ποτάμι. 

Αφού κάναμε καμιά τριαντάρια ακόμη χιλιόμετρα, ο Μπεζάμπε σταματάει το αυτοκίνητο και μου λέει  να κατεβούμε και να περπατήσουμε. Κατέβηκα με χαρά, που έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν μπήκαμε μέσα στο δάσος από ροζ και κόκκινες αγριογιασεμιές που σκόρπισαν ΄σ’ όλο τον πυκνοριζομένο χώρο τέτοια ευωδία που σου έρχονταν ζάλη. Ήταν όλες μικρά, χαμηλά δεντράκια με απαλά ροζ άλικα κόκκινα λουλουδάκια. Όσα χρόνια κι αν περάσουν ποτέ δε θα ξεχάσω την ομορφιά αυτού του δάσους. 

Ήσυχα, γαλήνια τα νερά, μικρή παραλία γύρω με άμμο και βότσαλα. Άλλαζα στο ξενοδοχείο κι έτρεξα να δοκιμάσω τις ‘’μαγικές’’ ιδιότητες του νερού της, προτού προφτάσει κανένας να μου κόψει τη διάθεση.

Το νερό δροσούλικο, μ’ άρεσε πολύ. Κολύμπησα χαρούμενη, πάντα φροντίζοντας να μην απομακρυνθώ από τη ακτή. Θα ‘μεινα και μισή ώρα μέσα όταν θυμήθηκα πως είχα κι άλλα πράγματα να δω κι έπρεπε να προλάβω. Βγήκα κι όπως δεν είχα πετσέτα μαζί μου, κάθισα σε μια μεγάλη πέτρα να στεγνώσω. Γύρω είχε κι άλλες τέτοιες πέτρες μισοκρυμμένες στην άμμο, όπως η δίκη μου.

Επηρεασμένη, ακόμα, από τη μαγεία του δάσους των γιασεμιών, δεν κατάλαβα εγκαίρως ότι η ‘’πετσέτα’’ μου κουνιότανε. Μόνο όταν βγήκα από την άμμο κατάλαβα που καθόμουνα. Ήμουνα τόση ώρα θρονιασμένη στη ράχη ενός κροκόδειλου. Είναι δυνατόν να πιστέψει κανένας; Με το που σηκώθηκα η μεγάλη ‘’πέτρα’’, σηκωθήκαμε μαζί κι άλλες μικρότητες που δεν ήταν παρά μικρότερα... κροκοδειλάκια !!! 

Περιττεύει να πω ότι έφυγα με τα πόδια στο κεφάλι.

Αχ Αφρική, τι μου κάνεις; Μια μου παρουσιάζεσαι γλυκεία, αρωματισμένη, όμορφη και τρυφερή και μια μου δείχνεις τους χαυλιόδοντες σου. Όμως εγώ σε δέχομαι όπως είσαι και σ’ αγαπώ. Είναι γιατί  μου έκανες το ‘’μαγικό’’ νεράκι σου καλά το πόδι μου, είναι γιατί μ’ αρέσουν πολύ οι ανανάδες ή είναι γιατί μένει, ακόμα, ζωντανή η εικόνα των ροζ και των κόκκινων γιασεμιών κι ευωδία με ξαναφέρνει πάντα κοντά στην τροπική, μυστηριώδη αγκαλιά σου.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Διαφήμιση του μεταλλικού νερού που συσκευάζεται στο .Άμπο. 

                                                                                                                                                                 ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΠΑΤΕΡΑΚΗ

________________

Η Γιολάντα Πατεράκη, ήταν μαθήτρια του Ελληνικού Σχολείου της Αντίς Αμπέμπα. Ερχόμενη στην Ελλάδα σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και ασχολήθηκε με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων.

Η ΕΠΙΣΤΟΛΙΚΗ ΨΗΦΟΣ 

«Ανταπόκριση» από την Αντίς Αμπέμπα, το Εδιμβούργο και το Ελσίνκι: τρεις Ελληνες του εξωτερικού που συμμετέχουν στις φετινές ευρωεκλογές μέσω της επιστολικής ψήφου μιλούν στην «Κ» για τη συγκινητική εμπειρία της πρώτης φοράς στην «κάλπη» και διατυπώνουν τα αιτήματά τους προς τους Ελληνες ευρωβουλευτές, ενώ βρίσκονται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα τους.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΙΛΗΣ, Αντίς Αμπέμπα, Αιθιοπία

«Οταν σφράγισα το ψηφοδέλτιο ένιωσα ότι είχα καλύψει μία ανάγκη μου»

Ο Γιώργος Φίλης έφτασε το 2013 στην Αντίς Αμπέμπα από την Αθήνα. Τα πρώτα οκτώ χρόνια εργάστηκε ως φιλόλογος και στη συνέχεια ανέλαβε τη διεύθυνση του Ελληνικού Σχολείου της αιθιοπικής πρωτεύουσας. Ολο αυτό το διάστημα, μακριά από την Ελλάδα, δεν έχασε ούτε στιγμή την επαφή με τη χώρα. «Ενημερώνομαι για τις εξελίξεις στο Διαδίκτυο, παρακολουθώ τις ειδήσεις το βράδυ κι ακούω ενημερωτικές εκπομπές στο ραδιόφωνο το πρωί. Είμαι μέσα σε όλα», λέει στην «Κ».

Σε αυτές τις ευρωεκλογές τού δόθηκε για πρώτη φορά η δυνατότητα να στείλει την ψήφο του στην Ελλάδα από την Αφρική. Δεν χρειάστηκε καν να το σκεφτεί. «Πάντα ζήλευα τους άλλους Ευρωπαίους υπηκόους εδώ στην Αιθιοπία που είχαν τη δυνατότητα να ψηφίσουν εξ αποστάσεως και αναρωτιόμουν “Γιατί μόνο εκείνοι; Οι Ελληνες είμαστε από μια κατώτερη Ευρώπη;”. Οπότε όταν σφράγισα και παρέδωσα τον φάκελο στο Ταχυδρομείο ένιωσα ένα περίεργο και ταυτόχρονα θετικό συναίσθημα: ότι είχα καλύψει μια ανάγκη μου».

Μόνο τους τελευταίους 11 μήνες, τα Ελληνικά Κοινοτικά Σχολεία της Αντίς Αμπέμπα συμμετείχαν τρεις φορές σε προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, σε δύο πολιτιστικά και ένα αθλητικό. «Η Ευρώπη έχει εκπροσωπηθεί επάξια από τα Σχολεία μας εδώ, όλα αυτά τα χρόνια», τονίζει ο κ. Φίλης. Κατά τη θητεία του στην Αντίς Αμπέμπα, που είναι και η έδρα της Αφρικανικής Ενωσης, ο ίδιος είχε την ευκαιρία να συναντηθεί με αρκετούς Ελληνες ευρωβουλευτές, τους οποίους η ελληνική κοινότητα, όπως επισημαίνει, φιλοξένησε εγκάρδια.

Θα πρέπει η ελληνική πολιτεία κάποια στιγμή να τους αναγνωρίσει και να τους χορηγήσει τα νόμιμα έγγραφα για την παραμονή τους στην “Ελλάδα των παππούδων τους”.

«Παρ’ όλα αυτά, τον τελευταίο χρόνο, παρατηρώ μια αδιαφορία απέναντι στα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός και τα ελληνικά σχολεία στο Βορειοανατολικό Κέρας της Αφρικής», τονίζει ο κ. Φίλης, αναφερόμενος στη συρρίκνωση της άλλοτε μεγάλης ελληνικής κοινότητας, η οποία έφτασε σήμερα να αριθμεί μόλις 200 μέλη. Η κατάσταση είναι τόσο δύσκολη που για πρώτη φορά ύστερα από 114 χρόνια από την ίδρυσή του το αμιγές Ελληνικό Κοινοτικό Σχολείο – Μίχειο Λύκειο της Αντίς Αμπέμπα κινδυνεύει να κλείσει οριστικά τον Ιούνιο.

«Φυσικά και έχουμε προσδοκίες από τους Ελληνες ευρωβουλευτές. Θα πρέπει να “σκύψουν” πάνω στα προβλήματα της διασποράς και να μην εθελοτυφλούν. Ενας λόγος παραπάνω φέτος, αφού οι Ελληνες του εξωτερικού έχουν την ευκαιρία να τους ψηφίσουν», τονίζει ο Γιώργος Φίλης και στέκεται στο αίτημα το οποίο διαχρονικά διατυπώνεται από τους μαθητές του ελληνικού σχολείου της Αντίς Αμπέμπα.

«Οι μαθητές και οι μαθήτριές μου –απόφοιτοι και μη– είναι ελληνικής καταγωγής με ελληνικότατα ονοματεπώνυμα, εν δυνάμει Ευρωπαίοι πολίτες. Θα πρέπει η ελληνική πολιτεία κάποια στιγμή να τους αναγνωρίσει και να τους χορηγήσει τα νόμιμα έγγραφα για την παραμονή τους στην “Ελλάδα των παππούδων τους”. Ελπίζω αυτό να είναι ένα από τα προβλήματα που επιτέλους θα λυθεί από τους ευρωβουλευτές μας, όπως υποσχέθηκαν κατά το παρελθόν όσοι μάς επισκέφθηκαν».

                                                                                                                                                                                     ΒΙΚΥ ΚΑΤΕΧΑΚΗ